Chapter 2

“Bea, kapag namatay akong mahirap, ilibing mo ako sa mamahaling kabaong.”

“Bakit? Para sosyal ang bangkay mo?”

“Para kahit sa kabilang buhay, mayaman ang aura ko.”

Napailing si Bea habang pinapanood ang kaibigan niyang abalang naglalagay ng powder sa mukha gamit ang maliit na salamin.

Monday morning sa university, at gaya ng dati, ang unang problema ni Lilian Barrameda ay hindi ang quiz nila sa Economics.

Kundi ang natitirang pera sa wallet niya.

May one hundred eighty pesos pa siya. Kailangan niyang pagkasyahin iyon hanggang Friday, bayaran ang natitirang renta sa kuwarto, at mag-ipon para sa mga gastusin sa OJT.

“Girl, kumusta na ang mysterious sugar daddy mo?” bulong ni Bea.

Napalingon si Lily.

“Hoy! Hinaan mo ang boses mo. Gusto mo bang malaman ng buong campus na may business meeting ako?”

“Business meeting? Akala ko ba sugar daddy?”

“Same thing. May negotiation, may terms and conditions, at posibleng may financial benefits.”

“Gaga! Hindi ka ba natatakot? Malay mo, serial killer pala 'yan!”

“Kung serial killer siya, sana serially siyang magpadala ng pera.”

“LILY!”

“Ano? At least may contribution siya sa economy.”

Napahampas si Bea sa balikat niya.

“Ang kapal talaga ng mukha mo!”

“Thank you. Pinaghirapan ko 'to.”

Bago pa makasagot si Bea, tumunog ang cellphone ni Lily.

H: Good morning, Lily.

Napangisi ang dalaga.

LILY: Good morning. May mukha ka na ba today?

H: No.

LILY: Grabe ka naman. Ilang taon ka nang naka-off cam? Baka pati front camera mo, nag-resign na.

Ilang segundo bago dumating ang sagot.

H: You're always this talkative?

LILY: Hindi. Minsan tulog ako.

Napatawa siya nang mahina.

H: I see.

LILY: Ikaw? Always this mysterious?

H: Yes.

LILY: Baka naman government secret ka. CIA? FBI? Mafia?

H: Would you prefer a mafia boss?

LILY: Depende. May benefits ba?

Napatakip ng bibig si Bea nang mabasa ang huling message.

“GIRL! Wala ka talagang takot!”

“Bakit? Hindi naman ako nanghihingi ng kidney.”

“Paano kung bigla kang hingan ng picture?”

“Eh di picture ng pusa ko ang ibibigay ko.”

“Wala ka ngang pusa!”

“Exactly. Mysterious din siya.”

Muntik nang mahulog si Bea sa upuan sa kakatawa.

---

Pagkatapos ng klase, dumiretso si Lily sa library. May research paper silang kailangang tapusin, at kahit gusto niyang magpahinga, hindi puwedeng pabayaan ang grades niya.

Scholarship ang isa sa pinakamalaking sandata niya para makapagtapos.

Wala siyang balak sayangin iyon dahil lang sa pera.

Habang nagta-type siya sa laptop, muli siyang nag-message kay H.

LILY: Can we talk about the arrangement?

H: Of course.

Huminga nang malalim si Lily bago nagsimulang mag-type.

LILY: I want to be clear about my boundaries. I can offer my time and companionship through chats and calls. But I won't send intimate photos, and I'm not comfortable meeting in person. At least, not now.

H: Understood. Anything else?

LILY: You don't get to control my clothes, friends, studies, or personal life. Hindi ako binibili.

Matagal bago sumagot ang lalaki.

H: I never intended to control you.

LILY: Good. Kasi kahit sampung beses mo akong bayaran, hindi pa rin kita magiging principal.

Napailing si Henry sa kabilang panig ng screen.

Nasa loob siya ng private office niya, nakaupo sa likod ng malaking mesa na gawa sa mamahaling kahoy. Katatapos lang ng meeting niya, at ilang minuto na siyang nakatitig sa cellphone.

Sa business world, sanay siyang sinusunod.

Isang salita lang niya, gagalaw ang buong departamento. Isang tingin lang niya, tatahimik ang mga executive.

Pero ang babaeng ito?

Kahit hindi pa niya nakikita nang personal, pakiramdam niya ay kailangan niya ng extra patience para lang makipag-usap dito.

And strangely enough, he liked it.

H: What allowance do you expect?

Napakagat sa labi si Lily.

Ito na.

The moment of truth.

Hindi siya mahilig magpanggap na hindi mahalaga ang pera. Mahirap siya, at wala siyang balak magpaka-martir para lang masabing marangal ang pamumuhay niya.

Pero hindi rin siya desperada para tanggapin ang kahit anong kondisyon.

Nagbigay siya ng halagang makatwiran para sa oras na ilalaan niya, kasama ang malinaw na usapan tungkol sa kanilang arrangement.

Ilang sandali pa silang nagpalitan ng mensahe hanggang sa magkasundo sila.

H: That works for me. I'll send your first allowance tonight.

Nanlaki ang mga mata ni Lily.

LILY: Wait. For real?

H: Yes.

LILY: Hindi ba kailangan ng blood sample? Birth certificate? NBI clearance?

H: Why would I need those?

LILY: Ewan ko sa 'yo. Baka bigla mong sabihin, membership f*e muna bago allowance.

Napailing si Henry habang natatawa.

H: I don't need your money, Lily.

LILY: Good. Kasi ang pera ko, pang-Jollibee lang.

H: Noted.

Napangiti si Lily.

Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, parang may kaunting puwang ang dibdib niya para huminga.

Hindi nito ibig sabihing mawawala na ang lahat ng problema niya. Hindi nito ibig sabihing magiging madali na ang buhay niya.

Pero kahit papaano, may pagkakataon siyang mabawasan ang bigat na pasan niya.

At hindi niya iyon ikahihiya.

---

Gabi na nang makauwi si Lily sa inuupahan niyang kuwarto.

Pagod ang katawan niya, pero bago pa siya makapagpalit ng damit, tumunog ang cellphone niya.

Bank notification: You received a transfer.

Napaupo siya sa gilid ng kama.

Tinitigan niya ang screen.

Then she checked it again.

“PUTANGINA!”

Mayamaya, kumatok ang kapitbahay niya sa dingding.

“Hoy! Anong nangyari diyan?!”

Sumigaw si Lily pabalik.

“WALA! MAYAMAN NA AKO!”

“Tumahimik ka nga!”

“INGGIT!”

Agad niyang tinawagan si Bea.

“BEA! BEA! MAY PERA NA AKO!”

“Magkano?!”

Sinabi niya ang halagang natanggap niya.

Natahimik ang kaibigan niya nang ilang segundo.

“Girl... bayaran mo muna ang renta mo. Tapos groceries. Pamasahe. School expenses. Huwag mong ubusin sa shopping.”

“Alam ko, mama.”

“At huwag kang magtiwala agad. Hindi dahil nagpapadala siya ng pera, ibig sabihin safe na lahat.”

Napahinto si Lily.

“Alam ko, Bea. Hindi ako tanga.”

“Hindi ko sinasabing tanga ka. Sinasabi kong mag-ingat ka.”

Bumuntong-hininga si Lily.

“Okay. Promise. Boundaries first.”

Pagkababa ng tawag, agad niyang hinati ang pera sa isip niya. Renta, pagkain, pamasahe, at savings.

Walang luho. Walang mamahaling bag.

Pero may isang bagay siyang bibilhin.

Isang bagong dress.

Hindi para kay Cassandra.

Kundi para sa sarili niya.

Dahil deserve rin naman niyang magkaroon ng magandang bagay paminsan-minsan.

---

Alas-diyes ng gabi, nagsimula ang unang mahabang video call nila ni H.

Gaya ng dati, si Lily ang nasa camera. Si H naman ay nanatiling itim ang screen.

“Okay,” bungad niya. “Since may financial transaction na tayong naganap, may importanteng tanong ako.”

H: What is it?

“Pangit ka ba?”

Natigilan si Henry.

Then he laughed.

A deep, genuine laugh that no one in his office had heard that day.

H: Why would you ask that?

“Curiosity. Baka naman may reason kung bakit ayaw mong magpakita.”

H: Would it matter if I were unattractive?

Nag-isip si Lily.

“Honestly? Hindi naman. Hindi ko naman balak pakasalan ka.”

Hindi na naman napigilan ni Henry ang tumawa.

“Pero kung kamukha mo si Voldemort, at least gusto kong may emotional preparation ako.”

H: You're unbelievable.

“Thank you. Limited edition ako.”

H: So you wouldn't care about my appearance?

“Hindi ko sinabing gano'n. Kung guwapo ka, bonus. Kung hindi, character development.”

H: And what do you look like in your imagination?

Ngumisi si Lily.

“Forty years old. Kalbo. May tiyan. Naka-sando. Tapos may collection ng electric fan sa bahay.”

H: That's oddly specific.

“Experience.”

H: What experience?

“Wala. Pero parang ikaw 'yong tipo.”

Sa kabilang screen, napatingin si Henry sa sarili niyang repleksiyon sa madilim na bintana.

Forty years old.

Not bald.

Definitely not wearing a sando.

And certainly not collecting electric fans.

Pero mas pinili niyang manahimik.

H: You should sleep. You have classes tomorrow.

“Wow. May curfew? Sugar daddy ka ba o guidance counselor?”

H: Someone has to make sure you get enough rest.

Napahinto si Lily.

Hindi niya alam kung bakit, pero may kakaibang lambot sa paraan ng pagsagot nito.

“Fine. Good night, Mr. No-Face.”

H: Good night, Lily.

“Sweet dreams. Sana panaginipan ko mukha mo para malaman ko kung worth it ang allowance.”

H: I'll try not to disappoint you.

Natawa si Lily bago pinatay ang camera.

Pagka-disconnect ng tawag, napangiti si Henry sa katahimikan ng kanyang opisina.

Hindi niya alam kung ano ang mas delikado.

Ang pagiging komportable niya sa babaeng hindi pa niya nakikita nang personal...

O ang katotohanang gusto niyang malaman kung ano pa ang kayang gawin nito para mapangiti siya.

Samantala, humiga si Lily sa kama at niyakap ang unan.

“Good night, rich stranger.”

Hindi niya alam na sa kabilang dulo ng tawag ay isang lalaking kayang bilhin ang halos lahat ng bagay sa mundo.

Maliban sa isang bagay.

Ang tiwala ng babaeng unti-unti nang pumapasok sa buhay niya.