LOGINDISCLAIMER: This is a work of fiction. The character's views and opinion does not reflect the writer's values and perspective.This chapter is dedicated to John Bautista, thank you po sa pagbabasa, sa gems, and sa review. Kinikilig ako sa review mo haha, salamat po! ’s POV [PLAYING… Kahit Kunwari man lang by Agsunta and Moira] “Ano ba ‘yan pre? Birthday ko pero nagdadrama ka dyan!” “Hay nako alam mo naman stuck ‘yan sa one sided love si g*go eh, hahaha!” Panay ang tawanan nila habang nag-uusap pero wala na akong pakialam. Para akong paulit-ulit na binubugbog at walang naghihilom sa mga sugat ko kahit isa. Ang pinagkaiba lang, maayos at buong buo ang katawan ko. Pero ang puso ko ang bugbog sarado at nagdurugo. Ta*na, ang korni ko na. “Tignan mo, tumatawa na siya mag-sa,” puna ng isa sa mga kaibigan ko. Tatlo kaming nasa bar kahit tanghaling tapat. “Kaya naman pala nag-aya uminom kahit na maaga pa. Langya birthday maoy hahaha!” “Bakit kasi hindi ka pa mag con
DISCLAIMER: This is a work of fiction. The character's views and opinion does not reflect the writer's values and perspective.This Chapter is dedicated to Jhero Nerizon. Thank you po sa comment niyo sobra kong na appeareciate yung message niyo sa akin’s POV Bigla niyang hinalikan ang… ilong ko. “Sorry na, okay?” Nakatulala lang ako sa kanya. Parang bumagal ang mundo ko. Pati pagkurap ng mga mata niya, slowmo. Hindi ko na marinig ang sinasabi niya dahil sa lakas ng tibok ng puso ko, “Gusto mo bang dalhin natin sa doctor?” “Ha?” Kinurot niya ng marahan ang pisngi ko dahilan para bumalik ako sa ulirat. “Ang sabi ko, do you want to go to the hospital?” He smiled softly as he caressed my cheek. His voice calming and warm– ay maryosep! Napapa english ako dahil sa lalakeng ‘to! “Ano ba alis!” Inalis ko ang mga kamay niya sa pisngi kol saka ako umayos ng upo, “Okay lang ako hindi na kailangan ng hospital. Napaka OA.” Inirapan ko siya. Hindi ako pwedeng magpadala sa ganit
This Chapter is dedicated to Yette Marcos, thank you po for reading, aliw na aliw po ako sa comments niyo!’s POV “Ang cute…” Dahan-dahan kong pinindot ang ilong niya. Ang sarap niya panooring matulog. Ngayon ko lang nakita na ganito kasarap ang tulog niya. Dati kasi kung paano siya pumwesto, hanggang magising gano’n na. Pero ngayon para siyang palaka na nakabukaka hahaha! Nakanganga pa nga siya kaya ang dami kong nakuhang photos. “Hmmm…” ungol niya. “Rowan? Gising ka na?” Bumukas ang isang mata niya. Pagkakita niya sa akin, kaagad niya akong hinila at niyakap. Nakasubsob ako sa dibdib niya habang mahigpit siyang nakayakap sa akin. “Hug me.” “Heto na naman si utos.” Pero niyakap ko rin siya, gusto ko rin eh hehe. Pero sa ‘tin lang yun! Dinig ko ang mahinang tawa niya nung niyakap ko siya pabalik, hala? Gano’n ba siya kiligin? Kinilig ba siya? Ang cute! “Rowan.” “Hmm?” “Ang lakas ng ulan sa labas. Gusto mo ng champorado?” Hinimas niya ang ulo ko at marahang
This Chapter is Dedicated to Ms. Maria Angela Olesco, thank you po sa support. Sa reviews, comments, and gems! Super appreciated pati ang pag support sa ating social media channels. Salmat po! Sana mapasaya ko kayo sa chapter na 'to “Magaling po mag-alaga ang asawa ko.” Napatingin sa akin si Lola at awkward naman akong tumango. Bigla akong kinabig sa bewang ni Rowan palapit sa kanya, “Can I have more of that lugaw?” “A-ahh o-oo sige. Pero inumin mo muna ‘to.” Kinuha ko ang salabat sa bed side table at binigay sa kanya. “Sige na, magpahinga ka na Rowan. Galingan mo ang pag-aalaga sa kanya Samarah ha?” Tumayo si Lola sa tulong ng tungkod niya. “Opo, ako na po ang bahala.” Ngiting ngiti siyang lumabas. Halos malaglag ang pustiso niya sa kangingiti. Masyado ko yatang ginagalingan ang pagpapasipsip ah? “Ang anghang nito. Dito mo yata binuhos lahat ng galit mo sa akin ah?” Nakangiwi niyang reklamo habang pilit iniinom ‘yon. “Mabuti alam mo.” “What?” “Wal
DISCLAIMER: This is a work of fiction. The character's views and opinion does not reflect the writer's values and perspective. Samarah’s POV “Rowan? Rowan gising na alas siyete na. Naka ready na yung almusal mo.” Ilang beses ko na siyang tinawag pero wala pa ring talab. Hindi na ako nakatiis kaya nilapitan ko na. Mamaya sabihin hindi ko ginising at magalit na naman sa akin, “Rowan? Teka? Ang init mo. Rowan!” Panay ang kapa ko sa no niya habang miyuyugyog ko siya. “Hmmm.” Sa wakas may naisagot na rin. “May sakit ka.” Pilit ko siyang ibinangon at sinandal siya sa headboard, “Okay ka lang ba? Teka pupunasan kita.” Nakatingala siya habang nakapitkit, malalim at mainit ang bawat paghinga niya. Pumunta ako sa banyo at kumuha ng face towel. BInasa ko ‘yon ng tubig na may alcohol saka piniga at tinupi. “Hali ka, hubarin mo ‘yang damit mo.” Mabilis kong hinubad ang damit niya pero hindi kaagad nag sink in sa akin na lalake nga pala siya at may… abs. Erase, erase! Ano ka ba naman S
DISCLAIMER: This is a work of fiction. The character's views and opinion does not reflect the writer's values and perspective.DISCLAIMER: This is a work of fiction. The character's views and opinion does not reflect the writer's values and perspective. [PLAYING… Before it sinks in by Moira] Samarah’s POV Tahimik kaming pareho. Hindi pa rin niya ako pinapansin hanggang sa byahe. Pinili ko na lang na umupo sa tabi nila Ate Jopay kaya si Kim ang katabi niya sa harap. Masayang nagkukwentuhan yung tatlo habang ako nakatulala sa labas. Ilang beses ko na rin siya sinubukang lapitan at suyuin mula kagabi, pero parang hindi niya ako nakikita ko naririnig. Bakit ganon? Bakit ganon siya? Pasimple kong pinunasan ang luhang biglang tumulo sa mga mata ko. “Uiy madam okay ka lang?” “Senti ka dyan friend?” Nginitian ko lang siya. Sinusubukan nilang pagaanin ang mood mula kagabi, sinusubukan din nila kaming paglapitin o bigyan ng solo time pero si Rowan na mismo ang umiiwas. Napatingin a
Samarah’s POV “Salamat anak, mabuti nakapunta ka ngayon. Hindi ka ba kailangan sa diner?” Nasa dialysis center kami ngayon at hinihintay na matapos si Thea. “Opo Ma, mabuti na lang at may biglaang raket na dumating kaya ayan.” Sana ‘wag na siyang magtanong ulit tungkol sa diner. “Mabuti nama
Samarah's POV “Bastos ka talaga!” Inirapan ko siya. “Patuyuin mo muna ang yang moisturizer.” Isinara niya ang mga ginamit niyang skin care saka nag-cross arms habang nakatingin sa akin sa salamin
“Happy?” Nakabusangot ang mukha niya habang suot-suot ang cat costume na pinarisan pa ng cat paws at cat ears. Kulay pula at hapit na hapit ang damit, at may choker na may kasamang bell. “Hahaha! Isa pa! Mag meow ka dali, pakita mo yung
“Hoy! Buksan mo ‘to!” Bigla niyang sinara ang pintuan at Ikinulong ako ron. Paulit-ulit kong kinakalampag ‘yon, “Hoy! Peppa pig buksan mo ‘to!” Tumakbo ako papunta sa gilid ng rooftop para sana humingi ng tulong sa mga taong nasa baba pero kaagad akong nal







