LOGIN"Ini makanan sisa untukmu, cepat habiskan!" Marcel melirik piring-piring yang berisi ceceran nasi yang tidak utuh, tulang-belulang ayam yang masih melekat dagingnya sedikit, dan juga sayur sop yang tinggal kuahnya saja. "Makan di lantai, seperti biasa." Marcel menunduk dan menatap istrinya, Shirley. "Kamu tega suruh aku menghabiskan makanan sisa dari saudara-saudaramu?" tanya Marcel dengan nada protes, sementara wajahnya mengernyit enggan ke arah piring-piring itu. Penindasan yang Marcel alami membuatnya ingin mengakhiri hidup dengan menenggak formula ciptaan orang tuanya. Namun, dia tidak tewas melainkan berubah menjadi kuat! Akankah keluarga istrinya minta ampun? follow, like, komen, dan share kalau suka! @setia_am
View MoreTHIRD PERSON:
Halos matumba si Althea sa lakas ng sampal ng kanyang ama. Namula ang kanyang pisngi, nanginginig ang kanyang mga kamay, ngunit tanging pagyuko lamang ang naisagot niya. Mariin niyang pinipigil ang luha, kasabay ng mahigpit na pagkuyom ng kamao.
“Talagang sinasagad mo ang pasensya ko, Althea!” singhal ng kanyang ama, kumukulo ang dugo sa galit.
“Ngayon pa lang, ikansela mo na ang lahat! Huwag ka nang mangarap pa tungkol sa Paris!” galit na dugtong nito.
Alam ng kanyang ama na nag-exam siya para makapasok sa isang kilalang art school abroad—isang matagal na niyang pangarap. Simula pagkabata, iyon na ang tanging direksyon na nakikita niya para sa sarili: maging isang tanyag na pintor, makilala dahil sa kanyang mga obra, at makawala sa anino ng kanyang pamilya. Ngunit kailanman, hindi siya nakakita ng kahit anong bakas ng pagmamalaki mula sa kanyang ama.
Para dito, ang mahalaga lang ay masunod siya. Pati ang mga pangarap ni Althea, ipinagkakait.
“Subukan mo lang talaga!” mariing banta ng kanyang ama, sabay tudyo ng daliri sa kanyang mukha.
Hindi na napigilan ni Althea ang sarili. Tumaas ang kanyang ulo, mabigat ang dibdib, at nanginginig ang tinig nang sumagot.
“Bakit, Dad? Inaasahan mo ba na papakasalan ko ang gobernador na iyon?”
Saglit na natahimik ang silid, ngunit mas lalo lamang nagdilim ang mukha ng kanyang ama.
Ngayon malinaw kay Althea kung bakit desperado siyang makaalis—hindi lamang para abutin ang pangarap niyang mag-aral at maging pintor sa Paris, kundi para makatakas sa mga tanikala ng kapangyarihan at kagustuhan ng kanyang mga magulang.
At higit sa lahat, para makalayo sa anino ni Governor Silas Montenegro—ang lalaking pinipilit siyang ipakasal, isang lalaking kinatatakutan ng lahat… maliban sa kanya na buong pusong nananabik sa kalayaan.
Nakatitig pa rin sa kanya ang ama, galit na galit, ngunit biglang may lumapit na kamay na tila nais siyang payapain. Ang kanyang ina, si Señora Miriam, ang humawak sa kanyang likod at hinimas ito—mahinahon sa paningin, ngunit malamig sa pakiramdam.
“Ikaw naman kasi, Althea,” wika nito sa malumanay na tinig, ngunit bakas ang pagkadismaya. “Wag mo nang kontrahin ang desisyon ng ama mo. Matuto ka na lang sumunod. Iyan ang makakabuti sa’yo… at para sa ating lahat.”
Napakagat si Althea sa labi. Ang bawat salita ng kanyang ina ay parang sibat na sumasaksak sa kanyang dibdib. Akala niya, sa kanya man lang makakahanap siya ng kakampi—ngunit mali.
Dama niya, hindi ito tunay na paglalambing. Hindi ito yakap ng isang ina na handang ipagtanggol ang anak. Ito ay kasinungalingan, isang huwad na pagkalinga na nagtatago ng kasakiman.
Alam ni Althea na kagustuhan din ng kanyang ina ang ipakasal siya kay Governor Silas Montenegro. Para dito, higit na mahalaga ang salapi at kapangyarihan. Ang makapasok sa pamilya ng isa sa pinakamakapangyarihang pulitiko sa bansa ay higit na mahalaga kaysa sa kalayaan at pangarap ng sariling anak.
“Hindi ba’t napakasuwerte mo?” dagdag pa ng kanyang ina, mahina ang boses ngunit matalim ang mga mata. “Maraming babae ang nangangarap na mapansin ng gobernador… pero ikaw, anak, ikaw ang napili niya. Hindi ba dapat maging proud ka ro’n?”
Mapait na ngiti ang lumabas sa mga labi ni Althea. Proud? Paano siya magiging proud kung kapalit nito ang sariling kalayaan? Paano siya magiging masaya kung tinalikuran niya ang pangarap niyang makilala bilang isang pintor sa Paris, para lamang maging alipin ng isang kasunduang hindi niya pinili?
Mas lalong kumirot ang dibdib niya nang maramdaman ang pagkakulong sa pagitan ng dalawang taong dapat ay nagmamahal sa kanya, ngunit ngayo’y siya mismo ang isinusuong nila sa mga kamay ng isang lalaking kinatatakutan ng lahat.
At sa sandaling iyon, higit niyang pinanghawakan ang pangarap niyang makaalis. Kung hindi siya lalaban, tuluyan na siyang magiging bihag—hindi lamang ng kanyang mga magulang, kundi pati ng isang gobernador na hindi niya kayang mahalin.
Nabibingi si Althea sa katahimikan matapos magsalita ng kanyang ina. Ramdam niya ang bigat ng lahat, ngunit lalo pa siyang nayanig nang muling magsalita ang kanyang ama.
“Hindi mo alam ang pinapalampas mong pagkakataon, Althea.” matalim na sambit nito. “Kung hindi mo lang alam kung gaano kalaking koneksiyon at kapangyarihan ang hawak ni Governor Silas Montenegro… siguro matututo kang tumahimik.”
Napakuyom siya ng kamao. Kahit sa simpleng pagbanggit ng pangalan ng gobernador, dama niya ang panggigigil at pagkatakot na gumapang sa kanyang balat.
“Isang Montenegro sa pamilya natin,” dagdag ng kanyang ina, bakas ang kislap ng kasakiman sa mga mata. “Alam mo ba kung ano ang magiging buhay mo kapag natuloy ang kasal na ito? Hindi mo na kailangan maghirap, anak. Kayamanan, kapangyarihan, respeto… lahat ibibigay iyon ng gobernador. At tayo—tayo rin ang makikinabang.”
“At kapalit?” hindi na napigilan ni Althea ang mapalakas ang boses, puno ng sakit at hinanakit. “Ang kapalit niyon ay ang buhay ko! Ang kalayaan ko!”
Mabilis na tumingala ang kanyang ama, at bago pa siya makaiwas, muling umangat ang kamay nito na parang sasampal na naman. Ngunit bigla itong natigilan, malamig na ngumiti, at marahang ibinaba ang kamay.
“Kung ayaw mong sumunod, Althea, ako mismo ang magsasabi sa gobernador. At alam mo kung gaano siya kaseryoso sa mga bagay na gusto niya.”
Nabuntong-hininga ang kanyang ina, kunwari’y nag-aalala, ngunit bakas sa mukha ang kasiyahang hindi maitago. “Wag ka na ngang magpumiglas, anak. Governor Silas Montenegro is a man who always gets what he wants. At sa kasamaang-palad… ikaw ang gusto niya.”
Parang biglang lumamig ang paligid. Ang bawat salitang iyon ay naging tanikala sa leeg ni Althea—isang pwersang lalong nagpatibay sa kanyang pagnanais na tumakas.
Untuk meluapkan kemarahannya yang tertahan, Shirley memilih untuk mendatangi ruang kerja Herman detik itu juga.Sebenarnya Shirley tergoda sekali ingin menghakimi Marcel sendiri untuk pertama kali, tetapi dia mengurungkannya karena masih memikirkan nama baik sang ayah.Setibanya di ruang kerja, Shirley segera memberi tahu kedatangan Marcel.“Ayah dan Ibu sebaiknya cepat turun, Marcel menunggu.” “Ada Marcel? Ini benar-benar kejutan.” Herman segera berdiri dari duduknya.“Ayo kita semua turun, kita harus berbaik-baik kepada Marcel kalau tidak ingin tambang emas kita hilang untuk kesekian kalinya ....""Aku akan siapkan jamuan untuk Marcel," sahut Reina tidak sabar, dan wanita itupun segera berlalu pergi untuk memerintahkan pelayan menyiapkan teh.Selama menunggu, Marcel sibuk memainkan gawainya. Dia sempat berpikir untuk membahas perceraian dengan Shirley setelah menyelesaikan urusan orang tuanya. Setelah beberapa saat menunggu, Herman dan istrinya muncul bersama Shirley di hadapan Ma
Shirley bertopang dagu sambil memandang ke arah sahabatnya.“Aku malah mikirnya begini, bagaimana kalau ternyata Lino itu adalah Marcel yang menyamar?” ujar Shirley lambat-lambat. “Siapa yang tahu, kan? Dia sengaja pura-pura jadi orang lain karena mau balas dendam sama aku, dengan cara menggulingkan perusahaan ayah.”Elen terbengong-bengong saat mendengar ucapan Shirley yang mulai ke mana-mana.“Kamu ini Bu, kebanyakan nonton drama!” seloroh Elen sambil geleng-geleng kepala. “Saya jadi penasaran seperti apa wajah si Lino itu.”“Percaya deh sama aku, dia itu sebelas dua belas sama Marcel!” Shirley terus-menerus berusaha meyakinkan Elen.“Maaf ya Bu, tapi saya tidak percaya kalau belum bertemu sama orang yang kamu maksud itu.” Elen menghela napas. “Sudahlah, mungkin kamu terlalu sibuk kerja. Stres kan jadinya lama-lama.”“Enak aja, aku tidak stres!” sergah Shirley tidak terima. “Aku hanya gila kalau aku tidak segera tahu siapa Linocemar yang sebenarnya.”Elen melambaikan tangan kepada s
“Kamu tidak perlu bersandiwara di depanku, Cel. Jadi kamu sengaja bersembunyi?” kata Shirley tanpa mempersilakan pria itu duduk. “Terus tiba-tiba kamu datang lagi buat menghancurkan hidup aku?”“Kamu ini bicara apa, sih? Aku Lino, perwakilan dari Aldians untuk menemui Bu Shirley.” Pria itu menegaskan. “Baik, kalau memang tidak ada pembahasan yang penting, aku akan menghubungi sekretarisnya lain waktu.”Pria itu berbalik dan Shirley segera berdiri untuk mencegahnya pergi.“Tunggu dulu!” seru Shirley tertahan hingga pria itu menghentikan langkahnya dan berbalik.“Ada apa lagi?”“Maaf ... sepertinya aku ... kita lanjut,” kata Shirley terbata-bata. “Jadi kamu ini adalah ... Pak Lino yang rencananya bertemu sama aku?”Pria itu menatap Shirley lurus-lurus.“Ya,” sahutnya pendek.Shirley menarik napas dalam-dalam sebelum menjawab.“Silakan duduk Pak,” pinta Shirley sopan meskipun dia masih setengah shock. “Saya Shirley, CEO dari Delvinos yang mengundang kamu.”Pria bernama Lino itu menatap S
Semakin tinggi pohon, semakin kencang pula anginnya. Begitu juga dengan perusahaan Herman yang selama beberapa waktu ini dinobatkan sebagai perusahaan raksasa yang berkibar. "Bu Shirley, Pak Erlan membatalkan kerja sama kita dan memilih kontrak kerja dengan perusahaan lain." Fira melaporkan hasil pembicaraannya kepada Shirley menjelang waktu makan siang. "Apa? Batal?" Shirley mendongak dari pekerjaannya. "Kamu tahu siapa perusahaan yang menyaingi kita?"Fira menganggukkan kepalanya. "Perusahaan milik seorang pengusaha single dan pintar .... ""Fira, saya tanya nama perusahaan yang menyaingi kita. Bukan status pemilik perusahaannya," tukas Shirley yang telinganya paling sensitif jika mendengar kata single. "Maaf Bu, tapi saya sering mendengar orang-orang membahasnya," sahut Fira salah tingkah. "Membahas soal status pemiliknya?" tanya Shirley lagi. "Bukan Bu, mereka hanya sering menyebutnya bos single kaya." Fira menjelaskan. "Dia memimpin dua perusahaan besar dan salah satunya be
“Jangan memandang ibu saya seperti itu,” kata Elen, kali ini dengan nada yang begitu dingin sementara tatapan matanya tajam memperingatkan Shirley agar lebih menjaga sikap.“Hai, Bu ...?” sapa Shirley dengan mimik terpaksa. “Apa ... Ibu tinggal di sini?”Elen hanya menggeleng-gelengkan kepalanya, suda
Kali ini, Jena tidak tertawa seperti biasanya jika mendengar Shirley menghujat orang.“Shierly, dia kan relasi bisnis kamu.” Jena mengingatkan. “Paling tidak, hormatilah dia sedikit.”Shirley mengangkat sebelah alisnya ke arah pantulan Jena di cermin besar yang ada di depannya.“Kamu belain Elen?” tany
“Karena saya cuma pegawai,” jawab Elen. “Tapi Shirley bukanlah atasan kamu,” kata Marcel menegaskan. “Di perusahaan itu kalian berdua sama-sama CEO, kamu sama Shirley sederajat di mata Pak Herman.”Elen tidak segera menjawab.“Tapi ... tetap saja bagi Bu Shirley, saya hanyalah pegawai kelas rendah dan
“Wah, wah, senang sekali melihat kalian berdua akrab seperti ini.” Tanpa diduga, Herman muncul saat ceramah Shirley masih berlangsung.“Pak?” Elen cepat-cepat berdiri untuk menyambutnya. “Yah, lihat deh. Elen mau beli mobil,” tunjuk Shirley sambil memandang ayahnya. “Calon sekretaris pilihan ayah sud












Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.
reviews