LOGINNAKATAYO si Mikael ilang metro ang layo mula sa kanya. Simple lamang ang suot nito—isang plain na dark polo shirt na nakatiklop ang manggas hanggang siko, itim na slacks, at isang mamahaling relo sa pulsuhan. May suot din itong sunglasses na bahagyang natatakpan ang mga mata nito. Ngunit kahit gan
PAGKATAPOS maibaba ang tawag ay agad na inayos ni Mikael ang kanyang iskedyul. Orihinal ay nakatakda pa siyang manatili sa Cebu nang ilang araw. Ngunit matapos ang nangyari kay Mithi, nagpasya siyang paikliin ang business trip. Ipinaalam niya agad sa kanyang assistant ang pagbabago ng schedule at
BAHAGYANG kumunot ang noo ni Mithi. Kahit bata pa ito, sapat na ang edad nito para maintindihan na may mali. Dahil kung talagang sira ang smartwatch niya, bakit pati ang cellphone na hinihiram niya sa yaya ay hindi rin niya magamit? Kaya matapos ang ilang sandali ay tumayo siya mula sa kinauupuan
MARAHANG ibinaba ni Marikit ang cellphone matapos maputol ang tawag, at saka napabuntong-hininga siya. Hindi naman gaanong nagbago ang ekspresyon niya. Kalmado pa rin siya bagaman halata ang pagiging seryoso. Sa totoo lang, hindi na siya nagulat sa naging reaksiyon ni Veronica. Matagal na niyang al
MAKALIPAS ang mga sumunod na araw ay naging abala si Marikit sa trabaho. Halos puno ang kanyang schedule mula umaga hanggang gabi. May mga meeting, project reviews, at sunod-sunod na business engagements na kailangang asikasuhin. Gayunpaman, gaano man siya kaabala, may isang bagay na hindi niya ka
BAHAGYANG kumunot ang noo ni Gabriel sa narinig. "Ibig mong sabihin, hahayaan na lang natin siyang makalusot?" "Temporary lang naman,” kalmado niyang saad. "Besides, hindi rito matatapos ang lahat." Pagkasabi niyon ay hindi na siya nagdagdag pa ng paliwanag. Tahimik namang nagkatinginan sina Gabr







