Chapter 3: The Third Collision

Mag-aalas-diyes na ng umaga, pero tila hindi pa rin humuhupa ang kaguluhan sa ikatlong palapag ng St. John General Hospital. Sunod-sunod ang tawag para sa stat orders, nagmamadali ang mga resident doctors sa pagdadala ng charts, at abala ang mga nurse sa pag-aayos ng laboratory results mula sa Central Diagnostics.

Sa gitna ng lahat ng iyon, naglalakad si Dr. Kaye Salazar sa hallway na para bang nasa fashion show, suot ang ivory-white coat at paborito niyang imported designer headband.

Sa kaliwang kamay niya ay isang makapal na blue patient folder. Sa kanan naman, hawak niya ang isang venti Caramel Macchiato na may extra whipped cream.

Kahit gaano kaabala ang ospital, hindi pa rin niya nakakalimutang ayusin ang sarili. “Oh, my God. Bakit ba ang daming charts na kailangang pirmahan ngayon? Para naman akong alipin ng kapitalismo sa sarili kong ospital.”

Napabuntong-hininga siya habang naglalakad gamit ang mamahaling block heels. Saglit siyang tumingin sa screen ng cellphone para ayusin ang buhok niya gamit ang front camera. Pagkatapos, ibinalik niya ang tingin sa folder.

Ang hindi niya napansin ay ang lalaking papalapit mula sa kabilang dulo ng hallway. Si Dr. Nathan Villareal.

Suot nito ang malinis na white coat at hawak ang digital tablet na nagpapakita ng post-operative notes ng isang pasyente sa neuro-ICU. Seryoso ang mukha nito habang binabasa ang mga resulta.

Wala siyang ibang iniisip kundi ang trabaho. At lalong wala siyang balak makipag-usap sa sinuman. Hindi nakatingin si Kaye sa unahan. Si Nathan naman ay nakatutok sa tablet.

Sa isang iglap lang ang pagitan bago sila nagkabanggaan. BAM!

Lumipad ang blue folder ni Kaye. Kumalat sa sahig ang mga papel, at ang pinakamasama sa lahat, tumilapon ang buong Caramel Macchiato sa puting coat ni Nathan.

Tumama ang kape sa mismong dibdib nito, saka dahan-dahang kumalat sa malinis na tela.

Natigilan ang mga taong nasa paligid nila na tila ba bawal huminga o magsalita. Nanlaki ang mga mata ni Kaye.

“Oh, my God! No, no, no!” Agad niyang ibinaba ang walang lamang tasa at kinuha ang silk handkerchief sa bag niya. Mabilis niyang pinunasan ang coat ni Nathan, pero sa halip na makatulong, lalo lamang kumalat ang mantsa.

“I-I am so s-sorry, Doc! Hindi ko talaga sinasadya!”

Tumingin siya sa coat nito. “Ang ganda pa naman ng coat mo. Mukhang mas mahal pa sa buong sweldo ng isang junior resident!”

Dahan-dahang ibinaba ni Nathan ang tablet niya. Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nagmura. Pero nang tumingin siya kay Kaye, sapat na ang ekspresyon niya para mapaatras ang sinumang makakakita.

Tumingin siya sa malaking brown stain sa dibdib niya bago muling itinaas ang mga mata kay Kaye. Huminga siya nang malalim.

“Do you have any idea that this is the third time we’ve collided?” Napakurap si Kaye.

“Third time?” mahina niyang ulit.

“Yes. Third.” Bahagyang yumuko si Nathan, saka muling tumingin sa kaniya.

“Are you deliberately tracking my movements, Dr. Salazar, or is your spatial awareness genuinely nonexistent?” Napanganga si Kaye.

Sa kabila ng kaba, hindi niya napigilang mapansin kung gaano kapogi ang lalaki kahit mukhang isang hakbang na lang ay sasabog na ito sa inis.

“Pogi pa rin kahit mukhang gusto na akong ipakulong,” naisip niya.

“Ay, sorry na, Doc Grim!” Sinubukan niyang ngumiti habang hawak pa rin ang panyo.

“Baka naman magnet lang talaga ang kagandahan ko kaya lagi akong napapalapit sa ’yo.” Hindi gumalaw ang mukha ni Nathan. “Seriously?”

“I’m just saying. Three collisions can’t be a coincidence, right?” pagdadahilan pa niya.

“Then perhaps you should start looking where you’re going.” Napangiwi si Kaye.

“Ouch. Personal attack agad?”

“It’s an observation.”

“Observation na masakit.” Muling pinisil ni Nathan ang tulay ng ilong niya.

“Stop wiping it,” pigil niyang suway.

Natigilan si Kaye. “Ha?”

“You’re making it worse.” Napatingin siya sa panyo. Tama nga naman. Mula sa isang malaking mantsa, halos kumalat na ang kape sa buong harapan ng coat.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay. “O-Okay. S-Sorry.”

Saglit na natahimik si Kaye bago muling nagsalita. “Pero, Doc, hindi mo naman kailangang tumingin sa akin na para bang nakapatay ako ng pasyente.”

“Your coffee is all over my coat,” matigas na boses na sagot ni Nathan.

“I know. Nakikita ko naman.”

“Then you should understand why I’m upset.”

Napakagat-labi si Kaye. Sa pagkakataong iyon, alam niyang wala siyang maidahilan. Kasalanan niya ang nangyari.

“I’m really sorry, Nathan.” Napatingin siya sa lalaki, umaasang kahit paano ay mababawasan ang inis nito. Ngunit nanatiling malamig ang mukha ni Nathan.

“I do not have time for this, Dr. Salazar. I have patients waiting for me.” Tumingin siya sa mga papel na nagkalat sa sahig.

“Pick up your things. And please, for the rest of the day, try to stay out of my way.” Pagkasabi noon, kinuha niya ang tablet at tumalikod.

Mabilis siyang naglakad patungo sa kaniyang opisina, suot pa rin ang coat na may malaking mantsa ng kape. Walang naglakas-loob na magsalita habang papalayo siya.

Nang mawala na si Nathan sa paningin nila, saka lamang nagsimulang gumalaw ang mga taong nakasaksi sa eksena.

Si Kaye naman ay nanatiling nakatayo sa gitna ng hallway, hawak ang walang lamang tasa. Napabuntong-hininga siya bago yumuko at pinulot ang mga papel.

“Great! Just great, Kaye.” Isa-isang inayos ang mga dokumento sa folder.

“Tatlong beses na kaming nagbanggaan, at sa pangatlo, kape naman ang ibinuhos ko sa kaniya.” Napapailing siya habang pinupulot ang huling papel.

“Kung may award para sa pinaka-bad first impression, panalo na ako.” Pagkatapos ay napatingin siya sa elevator kung saan dumaan si Nathan.

Unti-unting bumalik ang ngiti sa labi niya. “Pero, Doc Grim, huwag kang mag-alala. Hindi ko naman planong habulin ka sa buong ospital.”

Saglit siyang natahimik. “Unless kailangan kita sa isang emergency.” Natawa siya sa sarili saka pumasok sa elevator.

“Mission: Landi, Day Three. Major damage sa wardrobe, pero buhay pa ang mission!” Pagkasara ng elevator doors, saka niya naalala ang isang mahalagang detalye.

Hindi pa pala niya naiinom ang kape. Napatingin siya sa walang lamang tasa.

“Goodbye, my sweet Caramel Macchiato. You died too young.” At sa unang pagkakataon sa buong umaga niya sa ospital, ngayon lang siya natawa nang malakas.

Samantala, sa loob ng kaniyang opisina, nakatayo si Nathan sa harap ng salamin habang tinitingnan ang mantsa sa coat niya. Napapikit siya. “Dr. Kaye Salazar.”

Binanggit niya ang pangalan nito na para bang iyon ang pinakamalaking problema sa buong ospital. Ngunit bago pa siya makabalik sa trabaho, naalala niya ang expresyon sa mukha ni Kaye nang mapagtanto nitong nasira ang coat niya.

Hindi iyon ang unang pagkakataong nagkabanggaan sila. At malamang, hindi rin iyon ang huli. Napabuntong-hininga siya saka kinuha ang telepono para tawagan ang assistant niya.

“I need a clean coat. Immediately.” Pagkatapos ay ibinaba niya ang tawag.

“Unbelievable.” Muli niyang tiningnan ang sarili sa salamin.

Sa tatlong beses nilang pagkikita, tatlong beses ding nagkaroon ng aberya. At kung may isang bagay na sigurado siya, iyon ay ang katotohanang si Dr. Kaye Salazar ang pinakamagulong bahagi ng araw niya.

Ang hindi niya lang alam ay kung bakit, sa kabila ng lahat ng abalang idinudulot nito, hindi niya maiwasang maalala ang mukha ng babae. Ang babaeng nagbibigay ingay sa araw-araw niyang tahimik at malungkot na buhay.