Chapter 6:

SOLARA'S POV:

Pagdating sa New York ay damang-dama ko ang bigat ng bawat paghakbang. Lalo na’t buntis na ako. Ang simpleng grocery trip ay nagiging isang misyon. Lalo na kapag dinagalaw ako ng cravings. Kaya’t nag-hire ako ng tauhan para may tumulong sa pamimili at sa mga simpleng gawain dito sa bahay.

“Kaya natin ‘to, anak,” bulong ko habang hinihaplos ang tiyan ko. Malapit ko nang masilayan ang munting sanggol na ito sa loob ng tiyan sa susunod na buwan.

— — —

Makaraan ang isang buwan, habang papunta sana ako sa banyo ay biglang humilab ang tiyan ko. Paunti-unti sa simula, hanggang sa nakaramdam ako ng matinding kirot. Dahilan para hindi ko na maitimpla ang mukha ko sa sobrang sakit.

"Ahhh! Manganganak na yata ako!” bulalas ko, halos hindi na makontrol ang boses ko.

Mabilis na dumating ang kasambahay at ang tauhan ko na mag-asawa.

“Bilisan mo! Manganganak na si Ma’am!” natatarantang saad ni Ate Lena.

“Heto na nga, kumalma ka nga muna, Lena,” nakasimangot na saad ni Kuya Efren dito, ramdam ang tensyon sa bawat kilos niya.

Mabilis akong binuhat ni Kuya Efren at sinakay sa kotse. Kasama ko sa likod si Ate Lena at nakahanda sa anumang mangyayari. Kung nagtatanong kayo kung bakit Tagalog ang ginagamit nila salita ay pinili ko talagang Pilipino ang magiging kasama ko dito sa New York.

“Inhale, exhale ka lang señorita. Malapit na tayo sa ospital,” malumanay pero diterminadong saad ni ate Lena.

“Ahhh! Sobrang sakit na!” halos sumigaw ako habang pinipilit huminga ng malalim para makakalma, pero ng hirap palang pigilan.

Pagdating namin sa ospital ay muling binuhat ako ni Kuya Efren. Sinalubong kami ng mga nurses at inihanda ang stretcher.

“Please wait here.” saad ng isa sa mga nurses kay Ate Lena at Kuya Efren, sabay tulak sa stretcher ko nang tuluyan.

Pagpasok sa delivery room ay amoy ko agad ang malakas na amoy ng antiseptic. Halos mawalan ako ng hininga sa kirot at pawis na bumabalot sa katawan ko.

“Ahhh!” grabe ang kapit ko sa bed rails, halos maputol ang circulation ng dugo sa kamay ko.

Ang bawat contraction ay parang hinahati ang katawan ko sa dalawa.

“You’re doing great, Solara. Just breathe,” malumanay na saad ng nurse, ngunit paano ako makakahinga habang tila unti-unting nabibiyak ang katawan ko?

Breathe. Inhale. Exhale.

Isa na namang paghilab ang nararamdaman ko. Mas malakas at mas matagal.

“Doctor!” halos sumigaw ako, habang ang luha ay dumadaloy sa pisngi ko. “I can’t… I can’t do this!”

Lumapit ang doktor sa paanan ng kama, kalmado sa bawat kilos nito. “You’re fully dilated, Solara. This is it. On the next contraction, I need you to push.”

Biglang kumabog ng malakas ang puso ko sa matinding kaba. Ito na talaga ang sandaling pinakahihintay ko.

Ang siyam na buwan ng bawat sakripisyo, bawat walang tulog na gabi at bawat tahimik na pagluha.

Isang matinding paghigpit ng tiyan ang naramdaman ko, tila parang alon na babagsak sa akin.

“Okay, Solara! Big push! Hold it for ten seconds!” utos ng doktor.

Sumigaw ako nang buong lakas para mailabas ko na ang aking anak.

“One… two… three… keep going!” saad nito.

Nanlabo ang paningin ko at nanginginig ang bawat kalamnan ko sa halu-halong sakit na nadarama ko.

“I can see the head!” anunsyo ng doktor, dahilan para magkaro'n ako ng lakas ng loob at saya dahil konti na lang at makikita ko na siya.

Saka ako muling umire.

“Just one more strong push!” utos ng doktor.

Ginamit ko ang huling natitirang lakas sa loob ko, sumigaw at nagpuwersa na parang buong mundo ay nakatingin.

“Ahhh!” malakas na pag-ire ko.

At saka biglang tumigil ang lahat at namayani ang katahimikan. Nakaramdam ako bigla ng takot at kaba.

“Why isn’t the baby crying?” bulong ko, ramdam ang takot na pumuno sa dibdib ko.

Ilang segundo ang hinintay ko.

At saka biglang may isang malakas, malinaw, at tila ba musika na iyak ang pumuno sa silid.

Ang iyak ng aking anak.

Biglang bumuhos ang luha sa pisngi ko habang ramdam ko ang ginhawa at ligaya.

“It’s a healthy baby boy,” ngiti ng doktor. “What will you name him?”

“I will name him Draexis. That means, ‘Powerful ruler born of fire and shadow,’ or ‘The heir of strength and light.” mahinang saad ko habang pinagmamasdan ang munting buhay sa harapan ko.

Dahan-dahang inilapag ng Doktor sa dibdib ko ang sanggol.

Napakagwapo niya. Hindi ko mapigilang titigan ang bawat detalye ng kanyang mukha. Ang maliliit na daliri niyang kusang kumakapit sa akin.

“Hello, anak ko.” bulong ko rito. “Welcome to the world.”

Tumigil siya sa pag-iyak na para bang nakilala niya ang tinig ko. At sa sandaling iyon, bawat kirot, bawat takot at bawat paghihirap ko naging sulit.

“Nagawa ko,” sabay hinga ko ng malalim.

Hindi.

Nagawa natin.

— — —

AFTER 7 YEARS…

“Mommy, do we really need to go back to the Philippines?” nakangusong tanong ni Draexis habang nag-aayos ako ng mga dapat naming dalhin.

“Yes, anak. Kailangan kong dalawin ang ama ko sa ospital. At kailangan mong makilala ang lolo mo,” paliwanag ko habang lumuhod sa harapan niya, hinaplos ang maamo at gwapong mukha niya.

“Okay, mommy. I understand po,” saad niya.

“Good boy,” sagot ko, sabay haplos sa buhok niya.

“Nakahanda na po kayo, Señorita?” tanong ni Kuya Efren.

“Oo, kuya,” sagot ko, hinawakan ang kamay ng anak ko bago binuhat ni Kuya Efren ang maleta.

Paglabas namin ng bahay ay naroon si Ate Lena at naghihintay.

“Mag-iingat kayo, Señorita. Hihintayin namin ang pagbabalik niyo rito,” saad niya, puno ng init at tila ba pamilya kadugo ko na ito.

“Salamat, Ate Lena,” sabay yakap ko dito.

Sakay ng kotse ay hinatid kami ni Kuya Efren patungong airport. Pagdating doon ay tinulungan niya kaming ibaba ang maleta papasok ng terminal.

“Dito na lang, kuya. Salamat,” maikling saad ko.

“Mag-iingat po kayo, Señorita,” saka nito binalingan ang anak ko. "See you again soon, Draexis,” ngiti niya rito.

Tinanguan ko na lamang ito.

“See you po,” magalang na sagot ni Draexis.

Nagpunta kami sa Check-in counter, dumaan sa Immigration at hindi nagtagal ay natapos ang lahat ng dapat naming asikasuhin.

Habang nakaupo sa isang bench ay naghintay kami sa final boarding call.

Sa wakas ay narinig namin ang pinakahihintay naming anunsyo.

“Attention all passengers of Philippine Airlines Flight PR 126 from New York (JFK) to Manila (MNL). This is the final boarding call. All remaining passengers are requested to proceed immediately to Gate 14. Please have your boarding pass and valid ID ready for inspection. The gate will close in 10 minutes. We wish you a safe and pleasant journey to the Philippines.” saad nito.

“Let’s go, Draexis?” tanong ko rito.

“Okay, mommy,” sagot nito habang magkahawak-kamay kaming pumasok sa gate.

“I’m ready. See you, Philippines,” nakangiting saad ko.

Saka sinuot ang shades ko habang tinatamaan ng liwanag ng hapon ang aming mukha.

Sa bawat paghakbang sa gate ay ramdam ko ang halo-halong kaba at excitement para sa bagong yugto ng buhay namin.