Chapter 3: Claiming the Lie

Chloe's POV

Ang ingay sa loob ng Villafuerte Gala Ballroom ay nakakabingi, pero para sa pandinig ko, parang malabong ugong na lang ito sa likuran. Lahat ng ilaw at mapanghusgang tingin ng mga elite ay nakatuon sa amin—tila gusto akong balatan para makita ang "manloloko" na inaakala nilang nakatago sa likod ko.

Pero mas matimbang ang init ng kamay ni Leo. Nakapulupot ang mga daliri niya sa kamay ko, masyadong mahigpit para sa isang simpleng pagpapanggap lang.

“Smile,” bulong niya. Hindi iyon utos; para pa nga itong pakiusap.

Ngumiti ako kahit gustong-gusto ko nang tumakbo at magtago sa pinakamalayong sulok. Tumatalon ang puso ko, at sa unang pagkakataon, alam kong hindi na iyon dahil lang sa kaba o takot na mahuli kami.

“Ladies and gentlemen,” malakas at awtoridad na boses ni Leo, na agad na pumuno sa buong silid.

“This is Chloe. My soon-to-be bride.”

Ang salitang bride ay nagdulot ng kakaibang init sa buong katawan ko. Pagpapanggap lang naman ito, 'di ba? Bakit parang dumaloy ang kuryente sa buong pagkatao ko?

Bago pa man ako makahinga nang maayos, biglang bumukas ang dambuhalang pinto ng ballroom. Parang biglang bumagsak ang temperatura sa buong lugar.

Isang babae. Elegante, matangkad, at tila bagong labas lang mula sa pabalat ng isang mamahaling magasin. Ngumiti siya—pero hindi iyon palakaibigan. Diretso ang tingin niya kay Leo, na para bang hangin lang ako na nakatayo sa pagitan nila.

“Leo,” mahina niyang tawag.

Lalo pang humigpit ang hawak ni Leo sa kamay ko nang banggitin niya, halos pabulong, ang pangalang "Sophia." Naramdaman ko ang bahagyang panginginig ng mga daliri niya. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon na lang ang reaksyon niya mula pa nang dumating ang babaeng iyon.

“Who is she?” tanong ni Sophia habang tinitingnan ako na para bang isa lang akong basura.

Hindi agad nakasagot si Leo. Ang katahimikang iyon ang pinakamabigat na bagay sa buong silid.

Ramdam ko ang unti-unting pag-akyat ng kawalan ng kumpiyansa. Parang kinukutya ako ng lahat, ipinaparamdam na hindi ako nabibilang sa mundong ito.

Pero bigla akong hinila ni Leo palapit sa kanya. Hindi ako handa sa lakas ng paghila niya, o sa pagkabigla ko nang magdikit ang aming mga katawan.

“Si Chloe, my fiancée,” ulit niya, mas matigas na ang boses. Pero sa pagkakataong ito, hindi na iyon tunog ng isang kasunduan lang.

It sounded like a confession.

Lumapit siya nang husto hanggang sa maramdaman ko ang init ng hininga niya sa balat ko, dahilan para manghina ang aking mga tuhod. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Alam kong dapat ko na itong pigilan. Pero nang tumingin siya sa akin— tinging puno ng determinasyon—naintindihan ko ang bagay na matagal ko nang itinatanggi sa sarili ko.

“You’re making a mistake, Leo,” putol ni Sophia, matalas at puno ng pait.

Naramdaman kong nanigas si Leo, pero hindi niya ako inalis sa tabi niya. Ang braso niya ay nagsilbing pananggalang ko.

“You don’t get to come here and question my life, Sophia.”

Kontrolado ang boses niya, pero ramdam ko ang hinanakit na pilit niyang ikinukubli. Bahagya siyang humarap sa akin, halos dumikit ang labi niya sa tainga ko habang bumubulong.

“Stay with me. Huwag kang aalis.”

Hindi ko binitawan ang kamay niya. Kahit kailan.

Dahil alam ko na—masyado na kaming nadadala para magpanggap pa.

Handa akong magpanggap kasama niya sa loob ng ballroom na ito, hangga't hawak niya ako na para bang ako lang ang tanging mahalaga sa kanya.

---

Ang biyahe palayo sa Villafuerte Hotel ay punô ng nakasasakal na katahimikan. Ang madidilim na bintana ng Maybach ay nagtatago sa mga kumukutitap na ilaw ng mga mamamahayag, pero ang mukha ni Sophia—gulat at punô ng pait—ay nakaukit pa rin sa isip ko.

Tumingin ako sa magkahawak naming kamay.

Hawak pa rin ako ni Leo.

Hindi na kasing higpit ng kanina, pero hindi rin niya ako binitawan.

Ano ba talaga ang pinasok ko?

“Pwede mo na akong bitawan,” mahina kong sabi, parang napakalambot ng boses ko kumpara sa ugong ng makina. “Wala na ang mga camera.”

Nanigas si Leo. Dahan-dahan niyang binawi ang kamay niya at ipinatong ito sa hita. Sa biglaang pagkawala ng init niya, parang naging yelo ang upuang balat sa ilalim ko.

Hindi siya tumingin sa akin. Nakapako lang ang tingin niya sa unahan.

“I’m sorry,” sa wakas ay sabi niya, bumalik sa malalim at pormal niyang tono. “For the announcement. It was the only way to silence the press—and Sophia.”

“So, ginamit mo lang ako para saktan siya?” tanong ko, pilit na binabalewala ang kirot sa dibdib ko.

Humarap siya sa akin. Ang anino ng mga ilaw sa kalsada ay gumagalaw sa matatalim niyang mukha.

“It started that way. Pero nang makita kita sa gown na 'yan... and when I saw her looking at you like you were nothing...” Napahinto siya at lalong tumigas ang panga niya. “No one looks at what's mine like that.”

“I’m not yours, Leo,” galit kong sagot.

Hinawakan ko agad ang hawakan ng pinto habang bumabagal ang sasakyan sa tapat ng apartment ko.

“Wait,” tawag niya habang binubuksan ko ang pinto.

Kinuha niya mula sa bulsa ng amerikana ang isang itim na credit card.

“For your mother’s treatments. Alexa told me.”

Natigilan ako.

Umapaw ang pride ko.

“Hindi ako nagbebenta ng serbisyo, Leo.”

“It’s not payment,” sabi niya. Saglit na lumambot ang tingin niya.

“It’s an investment for my fiancée. The world is watching now, Chloe. You can’t live like this if you’re going to be by my side.”

“Then maybe I shouldn’t be by your side,” sagot ko bago bumaba sa mainit na hangin ng gabi.

Hindi ako lumingon habang mabilis na umaakyat sa hagdan, pero naramdaman kong nakatingin pa rin siya sa likod ko.

Nang makapasok ako sa kwarto at sumandal sa pinto, mabilis pa rin ang tibok ng puso ko.

Hinawakan ko ang mga labi ko.

Tila naroon pa rin ang init ng presensya niya.