Chapter 5: Mine to Claim

Chloe’s POV

Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa puting kisame habang paulit-ulit na nagre-replay sa isip ko ang lahat ng nangyari. Lalo na ang paraan ng pagtingin sa akin ni Leo Villafuerte—delikado. ‘Yung klase ng tingin na makakalimutan mo na ang sarili mong pangalan.

“Hindi pwede ‘to,” bulong ko sa sarili habang mahigpit na ipinipikit ang mga mata. “Bawal ma-involve o ma-stress sa isang fake fiancé. Lalo na sa lalaking ubod ng sungit at kapal ng mukha.”

Pero parang nananadya ang tadhana. Biglang nag-vibrate nang malakas ang cellphone ko. Parang bumagsak ang puso ko nang makita ang mga headline na kumakalat sa social media at news sites: “BILLIONAIRE LEO VILLAFUERTE ENGAGED TO MYSTERY TEACHER!”

Napabuntong-hininga ako at ibinaon ang mukha sa unan, saka bumitaw ng sigaw. Ang OA talaga ng mundo, pero kailangan kong tanggapin ito. Ito ang kapalit ng tulong niya para sa chemo ni Mama at sa mga proyekto ng paaralan. Paulit-ulit kong ipinapaalala sa sarili: Strictly business lang ito. Walang halong personal.

Maya-maya, nag-text si Alexa kaya napagpasyahan kong magkita kami sa Brew & Bliss Café para makahinga naman sandali. Pero hindi lang simpleng kape at kwentuhan ang sumalubong sa akin—nandoon din si Adrian, mukhang seryoso at puno ng pag-aalala.

“Chloe, sigurado ka ba talaga rito?” tanong niya habang dahan-dahang hinawakan ang kamay ko. “Baka sa huli, ikaw pa ang mapahamak. Kilala si Leo—tinatawag siyang ‘Ice King’ hindi lang dahil mayaman siya, kundi dahil hindi siya marunong magmahal nang totoo. Paano kung mahulog ka sa kanya, tapos sa dulo, maiwan ka lang luhaan?”

“Adrian, panatag ka lang,” sagot ko kahit may bahid ng pagdududa sa boses ko. “90 days lang ‘to. Kapag tapos na ang kontrata, babalik din ako sa dati kong buhay. Ni feelings involved.”

Pero habang sinasabi ko ‘yon, biglang pumasok sa isip ko ang matatalim at maiinit na tingin ni Leo. Paano ko nga ba maitatanggi ang nararamdaman ko kapag kahit sa alaala pa lang niya ay bumibilis na ang tibok ng puso ko?

Paglabas ko ng café, parang tumigil ang mundo ko. Sa tapat ng kalsada, nakaparada ang makintab at maitim na sasakyan ni Leo. Pagpasok ko sa loob, agad akong nilamon ng amoy—pinaghalong mamahaling leather, sariwang citrus, at ang amoy niya na laging nakakalito sa isip ko.

Bago pa man ako makaupo nang maayos, nagsalita na siya sa malamig ngunit matigas na tono.

“Bakit kasama mo siya?”

Napalingon ako sa kanya, kunwaring matapang kahit nanginginig na ang mga tuhod ko. “Bakit ka nandito? Sabi ko sa’yo, hindi mo kailangang sunduin ako. Kaya ko naman ang sarili ko.”

Humarap siya sa akin, at ang espasyo sa loob ng sasakyan ay biglang naging masikip at mainit. “Ayokong makita kang kasama ang ibang lalaki,” diretsahan niyang sagot, may diin ang bawat salita. “Lalo na ang lalaking iyon.”

“Adrian? Kaibigan ko lang siya! Nagkita lang kami para kumustahin ang isa’t isa,” depensa ko, pero unti-unting humihina ang boses ko habang lumalapit siya nang husto.

Dahan-dahan siyang gumalaw palapit hanggang sa halos dikit na ang aming mga katawan. Ang init ng balat niya ay tumatagos sa damit ko, at biglang parang nawala ang ingay ng kalsada at ang galaw ng oras. Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay at hinaplos ang pisngi ko pababa sa panga, habang ang hinlalaki ay marahang dumadampi sa ibabaw ng aking labi—kilos na nagpadaloy ng kuryente mula sa mukha ko pababa sa buong katawan.

“Alam ko ang tingin niya sa’yo, Chloe,” bulong niya, at ang boses niya ay malalim at paos na parang pabulong na pang-aakit. “At higit sa lahat… alam ko kung paano ka tumingin sa kanya. Ayoko ng ganun. Kahit peke lang ang relasyon natin sa paningin ng iba… sa akin lang dapat ang atensyon mo. Sa akin lang dapat ang tingin mo.”

Nawalan ako ng lakas huminga.

Mula sa sasakyan, dumeretso kami sa Villafuerte Tower. Pero lalong gumulo ang lahat nang biglang sumulpot si Sophia Cruz—ang babaeng laging iniuugnay kay Leo, maganda, mayaman, at puno ng kumpyansa. Hinarap niya kami sa pasilyo, at ang tingin niya sa akin ay puno ng pang-aalipusta.

“Leo,” panimula niya nang may ngiting mapang-asar. “Kaya pala biglaan ang anunsyo. Akala ko ba ayaw mo ng kasal? Ngayon, nahulog ka na rin sa sarili mong bitag? O baka naman… siya lang ang panakip-butas mo?”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Gusto kong umiwas, gawin ang papel ng tahimik at maayos na kasintahan, pero ang bigat ng tensyon sa paligid.

Bago pa ako makasagot, nagsalita na si Leo nang may panganib sa boses. “Huwag mo siyang idamay sa usapan natin, Sophia. Siya ang magiging asawa ko, at irespeto mo ‘yan.”

Hindi ito makapagsalita, bigla itong nag-walkout at nang makalabas na si Sophia ay napairap pa ito sa akin. Naiwan kaming dalawa sa loob ng malawak niyang opisina, biglang tumahimik ang lahat. Nakatayo si Leo sa harap ng malaking bintana, nakatingin sa mga ilaw ng siyudad na tila isang hari.

Lumapit ako nang kaunti, yakap ang sarili para pigilan ang panginginig. “Ang gulo ng mundo mo, Leo. Akala ko simple lang ang kasunduan natin. Bakit parang ang gulo ng lahat?”

Sa isang iglap, nasa harap ko na siya. Bago pa man ako makakilos o makapagsalita, hinila niya ako palapit nang mahigpit sa bewang ko. Ramdam ko ang mabilis at magulong tibok ng puso niya na kapareho ng tibok ng puso ko. Walang distansya sa pagitan namin.

“Chloe,” ibinulong niya ang pangalan ko na parang nang-aakit.

Hindi na siya naghintay ng sagot. Sa halip, agad niyang inangkin ang mga labi ko—isang halik na matindi at puno ng pagnanasa na hindi na kayang itago pa. Hindi na ito tungkol sa negosyo. Hindi na ito para sa mga kamera o para patahimikin si Sophia.

Ito ang paggising ng lahat ng damdaming akala ko ay hindi ko mararamdaman. Ang mga pader na itinayo ko para protektahan ang sarili ko sa mga lalaking katulad niya ay gumuho sa isang iglap.

Nang humiwalay siya nang bahagya, nakadikit pa rin ang noo niya sa akin, mabigat ang paghinga. Tumingin ako sa mga mata niya at doon ko nakita ang katotohanan—tama si Sophia. Bitag nga ito. Pero habang nakatingin ako sa kanya, alam kong...

Wala nang atrasan to'.