Chapter 4: The Ninety-Day Deal

Leo’s POV

Tahimik na tahimik ang buong penthouse ko. Ang lamig ng aircon ay tumatagos kahit sa suot kong damit—bagay na bagay sa imahe kong “Ice King” na laging pinapakita ko sa lahat.

Sa labas ng malalaking bintana, makikita ang kumikinang na ilaw ng siyudad ng Maynila, pero ang buong atensyon ko ay nakatuon lang sa babaeng nakaupo sa gilid ng leather sofa. Parang hindi siya bagay sa paligid ko, suot lang ang simpleng puting damit at sapatos. Isang guro lang sa kindergarten. At iyon mismo ang dahilan kung bakit kailangan ko siya. Sa mundong puno ng kasinungalingan at pakitang-tao, siya lang ang tila totoo—kahit na ang relasyong bubuuin namin ang magiging pinakamalaking kasinungalingan sa lahat.

Lumapit ako sa mesa kung saan nakapatong ang folder. Sinigurado kong maayos at may diin ang bawat galaw ko. Matapos ang eksenang ginawa ni Sophia sa pagdiriwang, alam kong hindi ko na pwedeng palayain lang si Chloe nang basta-basta. Kailangan ko ng panangga, at siya naman ay may kailangang matinding solusyon sa kanyang mga problema.

“Sandali lang ah,” nanginginig ang boses niya habang tinitingnan ang nakalapag na dokumento. “Bakit may kontrata? Akala ko ba… isang gabi lang ang usapan natin?”

Hindi agad ako sumagot. Hinayaan kong tumagal ang katahimikan para maramdaman niya ang bigat ng sitwasyon. Bahagya akong lumingon upang tumingin nang diretso sa kanyang mga mata.

“Nagbago ang lahat matapos ang pagdiriwang, Chloe. Hindi ka na lang basta babaeng nakilala ko. Hindi ito palalampasin ng mga dyaryo at reporter, pati na rin ng mga kasama ko sa pamunuan ng kumpanya.”

Itinulak ko nang dahan-dahan ang folder papunta sa kanya. “Tatlong buwan lang,” mariin at panatag ang tono ng boses ko.

“ANO?!” Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat.

“Basahin mo. Siguraduhin mong naiintindihan at tinatanggap mo ang lahat ng nakasulat dito.”

Habang binubuklat niya ang mga pahina—pansamantalang pakikipag-ugnayan sa loob ng tatlong buwan… kailangang dumalo sa mga itinakdang okasyon… pagpapanatili ng mabuting pangalan—nakita ko ang pagtatalo sa kanyang isipan: ang katapatan ng kanyang pagkatao laban sa matinding pangangailangan.

“Kailangang sumama sa mga okasyon?! Sir naman, guro lang ako! Hindi ako sanay sa ganitong klase ng buhay!”

“Sa madaling salita, magiging artista ka sa loob ng siyamnapung araw,” sagot ko. Pagod na ako sa mga laro at sa mga taong tuso sa paligid ko. Gusto kong manatiling negosyo lang ang lahat, wala nang higit pa.

Pero nang tumigil ang kanyang tingin sa isang partikular na bahagi ng kasunduan:

“No unnecessary physical affection unless required for public image.”

Parang bumigat ang hangin sa loob ng kwarto. May kakaibang kuryenteng dumaloy sa pagitan namin, na nagpaalala sa akin kung paano ang pakiramdam ng pagyakap sa kanya noong gabing iyon. Nakita kong saglit na bumaba ang tingin niya sa aking mga labi, at naramdaman ko ang kakaibang kaba sa aking dibdib—isang damdaming matagal ko nang itinago at inalis sa aking sistema.

“Para lang ito sa pagpapakita sa publiko,” dagdag ko, na bumaba pa ang tono ng aking boses. Dahan-dahan kong dinilaan ang ibabang bahagi ng aking labi, at napansin kong lalong lumaki ang itim na bahagi ng kanyang mga mata.

“Madali lang ‘yan. At ‘No emotional attachment allowed.’ Sanay na sanay ako diyan,” sagot niya, sinusubukang magpakatatag kahit halata naman sa tibok ng kanyang puso ang kaba, kahit nasa kabilang dulo pa ako ng mesa.

Bahagyang gumuhit ang ngiti sa gilid ng aking mga labi. Sumandal ako palapit sa kanya hanggang sa magkalapit ang aming mga mukha. “…Mabuti,” bulong ko. Gusto kong manatili siya, pero alam ko rin na ang pagsali niya sa larong ito ang pinakamapanganib na desisyong magagawa niya.

Nang mabasa niya ang huling bahagi—ang buong pondo para sa mga proyekto ng kanyang paaralan at ang pambayad sa lahat ng gastusin sa pagpapagamot ng kanyang ina—tila huminto sandali ang kanyang paghinga.

“Lahat ng ito… ibibigay mo talaga sa akin?”

“Oo,” sagot ko, at lalo pa akong lumapit. Ang amoy niya—halong banilya at simoy ng ulan—ay dahan-dahang tumatagos kahit sa matapang na pabango ko.

“Bakit ako?” mahinang tanong niya. “Bakit isang simpleng guro lang?”

Tumingin ako sa kanya, at sa sandaling iyon, tila nawala ang sakit dulot ng pagtataksil ni Sophia. “Dahil noong una tayong nagkita, hindi mo ako tiningnan na parang pera lang. Tiningnan mo ako bilang isang tao.”

Inilapit ko ang aking kamay at dahan-dahang hinaplos ang malambot na bahagi ng kanyang panga. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng kanyang pulso sa ilalim ng aking mga daliri.

“Aalagaan ko ang kalusugan ng nanay mo, Chloe. Tutulungan kitang maitayo ang mga paaralang gusto mo. Manatili ka lang sa tabi ko. Gampanan mo ang iyong bahagi. At huwag mong kalimutan ang mga alituntunin.”

Nakita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mukha, pero sa isang iglap ay napalitan ito ng matinding determinasyon. “Sige. Pipirmahan ko,” matatag niyang sabi. “Pero malinaw ang usapan: negosyo lang ito. Walang halong damdamin.”

Hindi pa man nagsisimula ang siyamnapung araw, alam ko na agad—ito ang pinakamalaking panganib na pinasok ko sa buong buhay ko. At sa unang pagkakataon, hindi ko na sigurado kung gusto ko pa ngang manalo sa larong ito.