Chapter 4

"Kung hindi ako pupunta sa pagkakataong ito, hinding-hindi na ako makikipag-usap sa inyo," mariing sabi ni Ivy Mendoza.

Walang sumagot sa kabilang linya at pinatay na lang ang tawag.

Alam ni Ivy, na ibig sabihin noon ay pumayag na ito.

Napangiti si Ivy.

Ang hindi niya sinabi, gusto na niyang bumalik sa kumpanya.

Noong nagsisimula pa lang ang negosyo, pinili niyang mag-asawa at magkaanak bilang partner. Umalis siya pansamantala para mag-focus sa pamilya, na naging dahilan ng pagkaantala ng plano at pagkawala ng maraming oportunidad para sa kumpanya.

Dahil dito, nagalit at nainis ang lahat sa kanya.

Kaya nitong mga nakaraang taon, halos wala na silang komunikasyon.

Gusto man niyang bumalik, naging sentro naman ng buhay niya ang kanyang pamilya mula noong ikasal siya.

Masyado na ring matagal siyang nawala sa industriya.

Nag-alala siya na baka kung babalik siya nang walang paghahanda, mahuli na siya sa takbo at hindi na makasabay.

Kaya plano muna niyang pag-aralan nang mabuti ang kasalukuyang kalagayan ng industriya bago gumawa ng anumang desisyon.

Sa mga sumunod na araw, ibinuhos ni Ivy, ang atensyon sa trabaho tuwing oras ng opisina, at inasikaso naman ang sariling mga gawain pag-uwi.

Hindi siya kusang tumatawag o nagpaparamdam sa anak niya o kay James.

At siyempre, hindi rin sila nakikipag-ugnayan sa kanya.

Hindi na ito nakapagtataka para kay Ivy Mendoza.

Dahil mahigit kalahating taon na, siya na lang lagi ang gumagawa ng paraan para makipag-ugnayan, habang sila ay tumatanggap na lang nang walang kibo.

Naging kagawian na ni Sophia, ang tumawag kay Ana tuwing umaga pagkagising.

Kaya noong araw na iyon, pagdilat pa lang niya ay dinial na niya agad ang numero, gaya ng nakasanayan.

Ngunit bago pa man sila makapag-usap nang matagal, bigla na lang siyang napaluha.

Dahil may ibinahaging masamang balita si Ana sa kanya.

"Uuwi na po sa kayo sa Laguna, Tita Ana."

Labis na nalungkot si Sophia. Pagkatapos ng tawag, agad siyang tumawag sa kanyang ama: "Tay, alam niyo po ba ito?"

Nasa opisina si James Gonzaga, habang nagbabasa ng mga dokumento at saglitang sumagot: "Alam ko."

"Kailan niyo po nalaman?"

"Matagal na."

"Ang sama-sama mo naman, Tay!" umiiyak na sabi ni Sophia, habang yakap-yakap ang kanyang pink na stuffed toy. "Bakit hindi niyo sinabi sa akin? Hindi ko kayang mawalay kay Tita Ana! Kung wala siya, ayoko na pumasok sa school! Gusto ko na pong umuwi sa Laguna! Waaaaah!"

Mahinahon lang na sumagot si James "Inaasikaso na ito."

Hindi naintindihan ng bata ang sinabi ng ama. "Ha? Ano pong ibig sabihin niyo?"

"Uuwi na tayo sa Laguna, sa susunod na linggo."

Tumalon si Sophia, mula sa kama: "Totoo ba?"

"Oo."

"Bakit hindi sinabi ni Tita Ana, sa akin kanina?"

"Kakaayos lang ng mga bagay-bagay, hindi ko pa nasasabi sa kanya."

Tuwang-tuwa si Sophia "Kaya pala, Tatay. Huwag mo munang sabihin kay Tita Ana. Bigyan natin siya ng sorpresa pag-uwi natin sa Laguna, okay?"

"Sige."

"Tatay, ang galing mo talaga! Mahal na mahal kita!"

Matapos ibaba ang telepono, labis pa rin ang tuwa ni Sophia, at kumakanta at sumasayaw pa sa kama.

Maya-maya, bigla niyang naalala ang kanyang ina na si Ivy.

Ilang araw na siyang masaya dahil hindi siya tinatawagan ng kanyang ina.

Sa katunayan, para maiwasang makausap ang ina sa telepono, sadyang maaga siyang umalis ng bahay noong mga nakaraang araw, at inilalayo pa niya ang kanyang cellphone o pinapatay ito pagkauwi galing sa paaralan.

Pagkalipas ng dalawang araw, natakot siyang baka magalit ang ina kapag nalaman ito, kaya't itinigil na niya ang paggawa niyon.

Subalit sa kanyang pagtataka, hindi man lang tumawag ang ina niya sa mga sumunod na araw.

Noong una, inakala niyang alam ng kanyang ina na sadyang iniiwasan niya ang mga tawag nito.

Ngunit naisip din niya, base sa nakaraan, kung alam ng ina niya na may ginawa siyang mali, siguradong itatama siya nito agad-agad, imbes na magalit lang at ayaw siyang kausapin.

Kahit ano pa man, siya ang pinakamahalaga sa buhay ng ina niya, at mahal na mahal siya nito. Hindi siya makapaniwala na hindi siya tatawagan ng ina niya dahil lang sa galit!

Nang maisip iyon, biglang nakaramdam ng panghihinayang si Sophia, at hindi na niya gustong sumuko.

Ito ang unang pagkakataon sa mahabang panahon na naisip niyang magbitiw na sana.

Hindi niya napigilan ang sarili at dinial ang numero ni Ivy Mendoza.

Ngunit nang marinig ang tunog ng pagkakonekta, bigla niyang napagtanto na kahit makikita niya agad si Tita Ana, pagbalik sa Laguna, dahil sa ugali ng kanyang ina, gagawin nito ang lahat para pigilan siya sa pakikipagkita kay Tita Ana.

Hindi na niya makikita si Tita Ana, kahit kailan niya gusto, tulad ng nangyayari ngayon.

Dahil sa mga naisip, biglang bumigat at lumungkot ang loob ni Sophia.

Gabi na rin pala sa Naia.

Natutulog na si Ivy, noon.

Nagising siya dahil sa tunog ng telepono mula kay Sophia.

Pagmulat niya at nakitang si Sophia, ang tumatawag, akmang sasagutin na sana niya nang biglang ibaba ni Sophia, ang tawag.

Kahit na nakasaad sa kasunduan ng diborsyo nila ni James, na isinuko na ni Ivy, ang pangangalaga kay Sophia, anak pa rin niya ito.

May pananagutan pa rin siya rito.

Nang makitang tumawag si Sophia, at biglang ibinaba, nag-alala si Ivy, na baka may nangyari, kaya't agad niya itong tinawagan pabalik.

Nakita iyon ni Sophia, tumalikod at ayaw tanggapin ang tawag.

Lalong nabahala si Ivy, at agad na dinial ang landline ng villa.

Mabilis na sinagot ni Tita Marie, ang telepono. Matapos marinig ang kwento ni Ivy, nagmamadali itong nagsabi "Siguro ay ayos lang si Binibini. Gabing-gabi na siya natulog kagabi at tanghali na gumising ngayon. Natutulog pa siya kanina nang umakyat ako. Aakyat ako ngayon at titingnan siya. Tatawagan na lang kita ulit mamaya."

Nakahinga nang maluwag si Ivy, "Sige, salamat at nahihirapan ka pa."

Nang umakyat si Tita Marie, naghihilamos na si Sophia, sa banyo.

Matapos ikwento ni Tita Marie, ang nangyari, nagmumog si Sophia, habang nakayuko at nagsabing: "Napindot ko lang po nang aksidente."

Gayunpaman, matapos magising nang biglaan, matagal-tagal pa bago siya nakatulog ulit, at hindi rin maganda ang kanyang timplang loob nang bumangon siya kinabukasan.

Ang sobre na naglalaman ng kasunduan ng diborsyo na ibinigay ni Ivy Mendoza, kay James Gonzaga, ay isang bagay na hindi na muling inisip pa ni James, matapos ang tawag noong araw na iyon.

Sa araw na babalik na sila sa Laguna, inilagay ni Sophia, ang huling dokumento sa kanyang briefcase, sinigurong wala siyang nakalimutan, at pagkatapos ay bumaba na.

"Sige, tara na."

Mabilis na umalis ang mahabang sasakyan, mula sa villa at tumungo sa paliparan.

Hindi alam ni Ivy, na nakabalik na pala sa Laguna,si James, at ang iba pa.

Walang nagsabi sa kanya.

Kalahating buwan na ang nakalipas mula nang lumipat siya palabas ng villa.

Sa nakalipas na dalawang linggo, unti-unti na niyang nasasanay at nasisiyahan na sa tahimik at payapang buhay na mag-isa.

Medyo tanghali na siya gumising dahil weekend noon.

Pagkatapos bumangon at mag-ayos, hinawi niya ang kurtina at nakitang maliwanag at maaraw sa labas. Nag-unat siya, dinilig ang mga halaman, at akmang maghahanda na ng simpleng almusal nang tumunog ang doorbell.