Chapter 5

Si Aling Kate, pala, ang kanilang kapitbahay na nakatira sa kabilang kalsada.

 

"Miss Ivy, naabala ko ba kayo?"

 

Mahinahong sumagot si Ivy, "Hindi po, gising na po ako."

 

"Mabuti naman," masayang sabi ni Aling Kate. "Ito po ang mga siopao at siomai na bagong luto kaninang umaga. Dinala namin para matikman niyo."

 

"Salamat po, pero... napakabait niyo po talaga."

 

"Wala po 'yun, wala po. Kung hindi dahil sa pagliligtas niyo sa anak ko noong mga nakaraang araw, hindi ko alam kung anong mangyayari sa kanya kung nakagat pa siya ng asong galit na 'yun. Matagal na po kaming gustong magpasalamat nang maayos, pero abala po kami sa trabaho kaya hindi kami nakapunta. Nahihiya po talaga ako..."

 

"Wala po 'yun, Aling Kate. Napakabait niyo po talaga."

 

Matapos magpalitan ng kwentuhan, umalis na si Aling Kate.

 

Bumalik si Ivy, sa kanyang kwarto at kumain ng almusal habang pinag-aaralan ang algorithn na kasalukuyan niyang sine-study.

 

Pagsapit ng hapon, may lumabas na balita tungkol sa ika-100 anibersaryo ng T University sa kanyang cellphone.

 

Huminto sandali si Ivy, tiningnan ang petsa, at naalala niyang kaarawan pala ngayon ng T University.

 

Nag-online siya at nakitang maraming trending topics tungkol sa #TUniversityCentennialCelebration#.

 

Ang dahilan kung bakit napakalaking usapin ngayon ang selebrasyon ng anibersaryo ng TUniversity ay hindi lamang dahil ito ang nangungunang unibersidad sa China at lahat ng kilos nito ay pinapansin ng marami, kundi dahil ito rin ang kauna-unahang sentenaryo ng unibersidad. Kaya naman maraming kilalang alumni ang inanyayahan pabalik sa kanilang alma mater para makilahok sa selebrasyon.

Ilang beses na binasa ni Ivy, ang impormasyon.

 

Nang makita niya ang ilang pamilyar na mukha sa litrato, nanginginig ang kamay niyang hawak ang cellphone.

 

Bumalik sa kanyang alaala ang mga panahon noong nag-aaral pa siya.

 

Biglang gumulo ang kanyang isipan.

 

Kung hindi sana siya nag-asawa agad pagkatapos makapagtapos, baka isa rin siya sa mga inanyayahang honorary alumni na babalik sa paaralan ngayon para sa seremonya.

 

Isinara ni Ivy, ang kanyang laptop, natulala sandali, at pagkatapos ay nagmaneho papunta sa T University.

 

Hapon na noon.

 

Karamihan sa mga importanteng panauhin na inanyayahan ay nakaalis na.

 

Gayunpaman, marami pa ring tao sa loob ng kampus.

 

Naglalakad-lakad lang si Ivy, nang walang patutunguhan nang may marinig siyang pamilyar na boses na tumawag sa kanya habang papalapit siya sa kilalang gusali ng laboratoryo.

 

"Ivy?"

 

Makalipas ang dalawampung minuto, sa isang tea house sa labas ng T University.

 

Nagsalin ng tsaa si David para kay Ivy,"Kumusta ka na nitong mga nakaraang araw?"

 

Hinawakan ni Ivy, ang tasa, ibinaba ang tingin at ngumiti nang mahina "Ayos lang naman... maliban na lang sa... maghihiwalay na kami."

 

Nagulat si David, sa narinig, tumigil sandali at nagsabi "Patawad."

 

"Okay lang."

 

"Kaya ano na ang plano mo? Gusto mo bang bumalik sa kumpanya?"

 

"May plano naman sana, pero..."

 

Hindi alam ni David, kung ano ang susunod na sabihin nito, pero seryoso niyang sinabi "Ivy, kailangan ka ng kumpanya, at may mahalagang papel ka rito. Sana ay bumalik ka at pamunuan ito."

 

Nang makita ang seryosong mukha ni David, hindi alam ni Ivy, kung paano ipapaliwanag ang bigat na nararamdaman.

 

Hindi naman sa ayaw niya.

 

Sa katunayan, dahil sa sobrang bilis ng pag-unlad ng teknolohiya.

 

Anim na taon na siyang wala sa industriya. Kahit bumalik man siya ngayon, siguradong huli na siya sa uso, at lalong hindi na niya kayang pangunahan ang lahat gaya ng dati.

Hazel Garcia, at si Ivy Mendoza, talagang magkakilala na sila nitong mga nakaraan taon.

Kahit ilang usapan palang si Hazel, nakikita na malayo na ang pagkatao niya ngayon, kumpara sa masigla at masiyahin siya dati.

Habang inaalala niya si Ivy Mendoza, hindi niya akalain na balang araw ay magkakaroon din ito ng mahabang pagtingin sarili.

 

Hindi gaanong alam ni Hazel Garcia, ang nangyayari sa buhay-may-asawa nina Ivy Mendoza, at James Gonzaga.

 

Pero may alam naman siya nang kaunti.

 

May hinala siya ngunit, hindi niya ito sinabi nang diretsahan. Tumingin lang siya nang seryoso at sinabing, "Okay lang na madapa at masaktan nang pansamantala. Ang talino at galing mo ay hindi kayang pantayan ng mga ordinaryong matalino. Ivy, hangga't may lakas ka pa at gusto mong ituloy ang landas na ito, hinding-hindi pa huli ang lahat para magsimulang muli."

 

"Huwag mong kalimutan, ikaw ang estudyanteng pinaka-proud ako sa buong karera ko bilang guro."

 

Natawa si Ivy Mendoza, at sumagot, "Kung narinig 'yan ni Sir, baka pangunahan pa niya ng pangungutya at sabihing napilitan lang siyang pumili sa pinakamaganda sa pangit."

 

Nang maalala ang dating guro na matanda na pero matalas pa rin ang dila, kaya nawala ang ngiti ni Ivy. "Nakita ko sa balita na bumalik na pala si Sir para dumalo sa selebrasyon. Kamusta na kaya siya?"

 

"Ayos lang naman siya. Ang problema lang, paminsan-minsan ay napapaharap siya sa mga estudyanteng laging nagdadala ng kahihiyan, kaya madalas siyang mainis."

 

Natawa ulit si Ivy, at hindi maiwasang balikan ang alaala noong araw-araw siyang pinapagawa ng mga papel at research noon.

 

Sinabi ni Hazel, "Bumalik ka na, Ivy!"

 

Mahigpit na hinawakan ni Ivy Mendoza,ang hawakan ng tasa, huminga nang malalim, at tumango. "Sige."

 

Simula pa noong bata siya ay nag-aral na siya tungkol sa artificial intelligence.

 

Mahal na mahal niya talaga ang larangang ito.

 

Isinantabi niya ang kanyang mga pangarap sa loob ng anim o pitong taon dahil sa pagmamahal kay James Gonzaga.

 

Matagal na siyang nawala baka nga matagalan pa bago niya maibalik ang dating galing niya.

 

Pero naniniwala siya na basta magsisikap siya, hinding-hindi pa huli ang lahat.

 

Tinanong siya ni Hazel Garcia, "Kailan mo balik bumalik sa trabaho?"

 

"Kailangan pa munang ipasa ang mga kasalukuyang gawain sa iba, kaya baka matagalan pa nang kaunti."

 

"Wala namang problema, huwag kang magmadali."

 

Dahil siya naman ang kusang bumalik, ano naman ang masama sa paghihintay nang kaunti pa?

 

Nag-usap pa sila nang matagal. Tiningnan ni Hazel Garcia, ang oras at sinabing, "May inirekomenda sa akin ang mga tauhan ko na henyo sa algorithms. Kakabalik lang niya galing ibang bansa ilang araw ang nakakaraan. Magkikita sana kami sa lalong madaling panahon. Dahil nagkasalubong naman tayo dito, samahan mo na kaya akong makipagkilala sa kanya?"

 

Umiling si Ivy Mendoza,"Hindi ko naman kilala ang mga tao mo. Sa susunod na lang siguro."

 

"Sige."

 

Pagkaalis ni Hazel Garcia, nakita ni Ivy Mendoza, ang nakatatandang kapatid ni James Gonzaga, na si Alina Gonzaga, na papalapit sa kanya.

 

Nakita na rin niya ito sa balita.

 

Pero hindi niya inasahan na magkakatagpo sila nang ganito lang.

 

Binati niya ito, "Ate Alina."

 

Hindi sumagot si Alina. Sa halip ay kumunot ang noo nito habang tinititigan siya at tanong, "Anong ginagawa mo dito?"