Chapter 2

Hindi niya namalayan na nakarating na pala siya sa restorant na madalas nilang puntahan ni James.

Papasok na sana siya nang makita niya sina James, Ana, at Sophia, na nasa loob at sabay-sabay na kumakain.

Kausap niya si James, habang nilalaro ang buhok ng bata.

Masayang sumasayaw ang mga paa ng anak habang kausap si Ana, at pagkatapos ay kumain ng mga tinapay na inabot nito.

Ngumiti si James, at inalalayan silang dalawa, pero ang mga mata niya ay nakatitig lang kay Ana. Para bang iyon lang ang taong nakikita niya.

Ito pala ang ibig sabihin ni James, nang sabihin niyang "may gagawin siya."

Ito pala ang anak na ipinaglihi niya nang siyam na buwan, at muntik pang mamatay habang ipinapanganak.

Napilitan ngumiti si Ivy.

Nakatayo lang siya doon at pinagmamasdan sila.

Maya-maya, iniwas niya ang tingin at tahimik na umalis.

Pagbalik sa villa, inihanda ni Ivy, ang mga papeles ng diborsyo.

Kung hindi dahil sa nangyari noong gabing iyon at sa pilitan ng matanda, hinding-hindi ito magpapakasal sa kanya.

Dati, inakala niyang basta magsisikap lang siya, balang araw ay mapapansin din siya nito.

Pero ipinamukha sa kanya ng realidad na mali siya.

Halos pitong taon na ang lumipas.

Dapat na siyang magising sa katotohanan.

Inilagay niya ang mga papeles sa sobre at inutusan si Tiya Marie, na ibigay ito kay James. Pagkatapos, isinakay niya ang kanyang maleta sa sasakyan at sinabi sa drayber, "Sa paliparan."

Bandang alas-nuwebe ng gabi, dumating si James, at ang kanilang anak.

Hinawakan ni Sophia, ang damit ng ama at dahan-dahang bumaba ng sasakyan.

Dahil nandito ang nanay niya, ayaw na ayaw niyang umuwi ngayong gabi.

Sabi ni Tiya Ana, pumunta daw ang nanay niya rito para lang makasama silang dalawa, at malulungkot daw ito kung hindi sila uuwi.

Sabi rin ni Daddy, kung hindi sila uuwi ngayong gabi, siguradong sasama si Mommy sa byahe nila bukas.

Wala na siyang magawa kundi pumayag at sumama.

Pero medyo nag-alala siya at mahinang tanong, “Daddy, paano kung ipilit ni Mommy na sumama bukas?”

“Hindi,” matigas na sagot ni James.

Sa loob ng mahabang panahon ng pagsasama, laging naghahanap ng paraan si Ivy, para makasama siya.

Pero matalino rin naman siya. Dahil alam niyang ayaw nito, hindi niya ito pinipilit o kinukulit.

Sa paningin ni Sophia, laging sumusunod si Ivy, sa gusto ng ama.

Kung sinabi niyang hindi, ibig sabihin ay talagang hindi.

Nakahinga na nang maluwag si Sophia.

Bumalik ang magandang mood niya at masayang pumasok sa bahay. Sinabi niya kay Tiya Marie, na maliligo muna siya.

“Opo, opo,” sagot ni Tiya Marie. Naalala niya ang bilin ni Ivy kaya kinuha niya ang sobre at ibinigay kay James. “Sir, ito po ang ipinapabigay ni Madam.”

Kinuha ito ni James, at walang pakialam at sinabing, “Nasaan siya?”

“Eh… nag-impake na po siya at umuwi na sa NAIA, kaninang tanghali. Hindi niyo po ba alam?”

Huminto si James, habang umaakyat ng hagdan, tapos lumingon at tanong, “Umuwi?”

“Opo.”

Bakit biglang pumunta si Ivy, dito? Ni hindi man lang niya ito tinanong.

Wala siyang pakialam.

Noong nalaman niyang umalis na ito, wala rin siyang ibang inisip.

Nagulat din nang kaunti si Sophia.

Nang marinig niya, medyo nalungkot siya.

Iniisip niya, sayang naman at hindi makakasama si Mommy sa byahe bukas. At saka, abala pa siya sa pagpapakinis ng mga kabibe at gusto pa sana niyang tulungan siya ni Mommy matapos iyon!

Ilang buwan ding hindi nagkita ang mag-asawa.

 Nakarating naman si Ivy, pero ni hindi man lang ito inasahan o kinausap. Napansin ni Tiya Marie, na parang iba ang itsura ni Ivy, noong umalis ito kaya sinabi niya, “Sir, parang hindi po maganda ang timpla ng loob ni Madam noong umalis siya. Parang galit po.”

Akala ni Tiya Marie, ay may biglaang emergency kaya nagmadaling umuwi si Ivy.

Pero ngayong nalaman niyang wala palang alam si James, napagtanto niyang may mali talaga.

Galit?

Si Ivy, na laging mahinahon at may mataas na pasensya sa kanya...

Pwede rin pala itong magalit?

Bago ito sa kanya.

Ngumiti lang si James na parang wala lang, sumagot nang pormal kay Tiya Marie, at umakyat na sa kwarto.

Pagpasok sa kwarto, bubuksan na sana niya ang sulat nang tumawag si Ana. Pagkatapos ng tawag, basta na lang niyang inilapag ang sobre sa mesa at lumabas.

Maya-maya pa, nahulog ang sobre sa sahig.

Hindi na umuwi si James, noong gabing iyon.

Kinabukasan, nang maglinis si Tiya Marie, nakita niya ang sobre sa sahig at nakilala niya agad ito."Ito ipinabigay ni Ivy, kahapon".

Inakala niyang nabuksan na ito ni James, kaya basta na lang niya itong inilagay sa cabinet.

Pagbaba ng eroplano, dumiretso si Ivy, sa bahay at nag-impake.

Sa loob ng anim na taon, marami pa rin siyang gamit doon.

Pero kumuha lang siya ng ilang damit, gamit sa araw-araw, at ilang libro tungkol sa trabaho.

Mula nang magpakasal, buwan-buwan ay nagpapadala ng pera para sa gastusin nila ng anak.

Nakadeposito ito sa dalawang magkaibang card.

Isa para sa kanya, at isa para sa anak.

Si Ivy, naman, laging gumagamit ng sarili niyang credit card sa pamimili.

Hindi niya kailanman ginagalaw ang pera ng anak.

At dahil mahal na mahal niya si James, tuwing namimili siya ay hindi niya maiwasang bumili ng mga damit, sapatos, cufflinks, at necktie na bagay dito.

Para naman sa sarili niya, simple lang ang pamumuhay at hindi siya gumagastos nang malaki. Inilaan niya ang lahat para sa asawa at anak, kaya halos lahat ng perang ibinibigay ni James, ay napupunta sa kanila.

Dahil dito, akala niya ay wala nang matitira sa card.

Pero nitong nakaraang taon, dahil nasa Manila, sila James, bihira na siyang makabili ng mga gamit para sa kanila.

Nagulat siya nang makitang may sobra pa ring mahigit 30 milyon sa account.

Para kay James, barya lang iyon, pero para sa kanya ay malaking halaga na.

Dahil alam niyang sa kanya naman talaga ito napupunta, hindi na siya nagdalawang-isip at inilipat ang pera sa ibang account.

Iniwan niya ang dalawang card, kinuha ang maleta, at umalis nang hindi lumingon.

May sarili siyang bahay na malapit lang sa kanyang opisina.

Hindi ito malaki, mahigit 100 square meters lang.

Binili niya ito apat na taon na ang nakararaan para tulungan ang isang kaibigan na may problema sa negosyo. Wala pa siyang natutuluyan dito noon.

Ngayon ay napakinabangan na rin niya.

Dahil laging nililinis naman ang bahay, hindi na ito gaanong madumi. Kaunting ayos lang ay pwede na siyang tumira.

Matapos ang nakakapagod na araw, naligo si Ivy, at natulog bandang alas-diyes ng gabi.

"Ding-ding, ding-ding, ding-ding-"

Gumising siya dahil sa malakas na tunog ng alarm clock.

Sa sobrang gulat, sandaling blangko ang isip niya.

Nang makabawi, bigla niyang naalala... Ala-una na pala ng madaling araw dito, pero sa Manila, ay pasado alas-siyete na ng umaga.

Oras na iyon para mag-almusal sina James, at ang anak.

Mula nang lumipat sila doon, laging tinatawagan niya ang anak tuwing ganitong oras.

Pero dahil pagod siya sa trabaho at sanay nang matulog nang maaga, nag-set siya ng alarm para hindi niya makalimutan ang tawag.