Chapter 3

CLARA

Mabilis na nagbago ang ekspresyon ni Adrian. Kanina lamang ay parang wala siyang pakialam sa nangyayari, pero nang marinig niya ang sinabi ko, unti-unting nanlamig ang mukha niya. 

“Anong ibig mong sabihin?”

Matalim ang boses niya, hindi ko alam kung bakit parang may biglang dumagan sa dibdib ko nang marinig ko iyon. Sa halip na sagutin ko siya, napatingin ako sa balikat niya. At doon ko nakita ang isang maliit na marka, isang hickey. 

Halos hindi iyon mapapansin kung hindi titignang mabuti, ngunit mabilis ko itong nakita. At sapat na iyon para tuluyan kong maintindihan kung saan niya iyon nakuha.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Kahit hindi niya pa sabihin ang totoo, nasa harapan ko na mismo ang ebidensya. Ilang oras lang siguro ang nakalipas nang may ibang babaeng dumampi sa balat niya. Habang ako, ang asawa niya, ay naghihintay sa bahay at umaasang maaalala man lang niya ang anniversary namin.

Mapait akong napangiti bago ko sinagot ang kanyang tanong. 

“Alam ko nang may babae ka at buntis siya.”

Saglit siyang nanahimik. Inaasahan kong itatanggi niya, inasahan kong sasabihin niyang hindi iyon totoo at umasa akong bibigyan niya ako ng kahit anong dahilan para maniwala sa kanya.

“Yes, she’s pregnant.”

Iyon lang ang sinabi niya.

Napakurap ako. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit, ang katotohanang may nabuntis siyang ibang babae o ang paraan ng pagkakasabi niya nito.

Wala man lang pag-aalinlangan. Ni hindi rin siya nagsinungaling. Parang napakasimple lang para sa kanya na aminin iyon.

“Ganun lang?”

Mahina kong tanong, hindi siya sumagot kaya natawa na lang ako nang bahagya.

“Tatlong taon na tayong kasal, Adrian.”

Tumingin siya sa akin. 

“Tatlong taon na ako bilang asawa mo.”

Huminga ako ng malalim bago patuloy na nagsalita.

“Pero ngayon malalaman ko na may iba kang babae? And worse, nabuntis mo pa.”

Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang tapang ko, siguro dahil ubos na ang natitira kong pag-asa.

“Anyway,” dagdag ko, “arranged marriage naman ang kasal natin.”

Pinilit kong huwag manginig ang boses ko.

“Wala naman talagang pagmamahalan sa pagitan natin.”

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Exactly.” malamig ang sagot niya.

“Dahil walang pagmamahalan sa pagitan natin, hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa kanya.”

Napatitig ako sa kanya.

“A-anong hindi ko kailangang mag-alala?”

Tumango siya.

“No matter what happen, you will always be my wife. That is a fact that won’t change.” diretso ang mga mata niyang naka tingin sa akin. 

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

My wife?

Ilang beses ko nang pinangarap marinig ang mga salitang iyon mula sa kanya. Kung noon, sapat na sana iyon. Kahit hindi niya ako mahal, basta sabihin niya lang na ako ang asawa niya. Ngunit ngayon, hindi na. Dahil ngayon, alam ko na ang ibig sabihin ng mga salitang iyon.

Hindi niya ako pinipili dahil mahal niya ko, kundi dahil gusto niya akong manatali dahil bahagi ako ng buhay na ayaw na niyang baguhin pa.

Habang ang babaeng mahal niya ay nasa ibang lugar pinagbubuntis ang kanilang magiging anak.

At ako?

Ako ang legal niyang asawa. Ang babaeng tatayo sa harap ng mundo. Ang babaeng may hawak ng apelyido pero hindi ang puso.

Mas masakit palang maging asawa sa papel kapag alam mong ibang babae naman ang laman ng puso ng lalaking pinakasalan mo. Para akong binigyan ng titulo na wala namang tunay na halaga. Ako ang Mrs. Monteverde, pero sa likod ng mga saradong p***o, ako pala ang babaeng kailangang matutong makuntento sa tira.

Umiling ako.

“Hindi.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. “Ano?”

“Hindi ko kayang gawin iyon.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ko kayang makihati sa ibang babae, lalo na kung alam ko na ako naman ang tunay na nagmamay-ari.”

Natahimik ang buong silid. “Hindi mo kailangang—”

“Hindi?” Pinutol ko siya.

Napatawa ako nang mahina. Halos puno na ito ng lungkot at galit. 

“May asawa ka na, Adrian.”

Tumingin ako sa singsing na nasa daliri ko, tatlong taon ko na itong suot. Tatlong taon kong pinaniwalaan na simbolo ito ng pagmamahalan. 

Ngayon, pakiramdam ko isa lamang itong paalala ng pagkakamali ko.

“Pero nagawa mong makabuntis ng ibang babae.”

Unti-unting nanlalabo ang paningin ko dahil sa mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

“Paano mo gustong maniwala akong wala akong dapat ipag-alala?”

Hindi siya sumagot.

At sa pagkakataong iyon, hindi ko na kailangan ng sagot. Dahil alam ko na ang sagot, hindi ko kailangan na hintayin siyang piliin ako. At lalong hindi ko kailangang manatili sa isang kasal na matagal nang walang laman.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa kama. Nanginig ang mga tuhod ko, ngunit pinilit kong manatiling tuwid. Tumingin ako sa paligid ng kwarto, tatlong taon namin itong tinulugan. Dito ako tahimik na umiiyak, dito ako naghihintay sa bawat gabing hindi siya umuuwi. Dito rin ako umaasa na baka isang araw, mahalin niya rin ako. 

Pero ngayong gabi, tapos na. Hindi ko na kayang maghintay, hinubad ko ang singsing sa aking daliri. Matagal ko itong tinitigan sa palad ko, napakaraming alaala ang kasama nito.

Ang araw ng kasal namin, ang unang gabi namin bilang mag-asawa. Ang mga taon na ginugol ko sa pagsisikap na maging sapat para sa kanya. At ngayon, isang bagay na lang ang naiwan.

Dahan-dahan kong inilapag ang singsing sa ibabaw ng mesa.

Napatingin si Adrian sa ginawa ko.

“Anong ginagawa mo?”

Hindi ako sumagot agad, huminga ako nang malalim. Pagkatapos ay tumingin ako sa kanya, isang tingin na wala nang takot na makikita sa mga mata ko. Wala nang pag-asa, at wala nang hinihintay. 

“Hindi ko kayang matulog dito.”

Kumunot ang noo niya.

“Where will you sleep?”

Napangiti ako nang mapait.

“Sa guest room na lang muna ako.”

Kinuha ko ang mga gamit ko at nagsimulang naglakad palabas ng kwarto.

At sa gabing iyon, sa mismong ikatlong anibersaryo ng kasal namin—pinili kong bitawan na si Adrian Monteverde.

Hindi ko na kaya.

Siguro panahon na para piliin ko naman ang sarili ko.