Chapter 4

CLARA

Buong gabi ako hindi nakatulog, paulit-ulit lang akong hihiga tapos babangon. Ngunit kahit anong pwesto ang gawin ko, hindi ako mapatahimik ng isip ko. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, bumabalik sa akin ang lahat. 

Ang pregnancy test, ang babae niyang kamukha ko at higit sa lahat ang malamig nitong boses nang aminin niya ang totoo. 

You will always be my wife.

Dati, baka iyon ang mga salitang pinakaaasam kong marinig. But now, it was just empty words. Sa sobrang dami kong iniisip, hindi ko namalayan na sumikat na pala ang araw. Kaya naman bumangon na ako mula sa kama. Mugto pa rin ang aking mga mata, pero wala na akong mailuha pa.

Marahil ay ubos na ito sa buong gabi kong pag-iyak. Kinuha ko ang bag ko at para lumabas na ng guest room. Pagbukas ko ng p***o, agad akong sinalubong ng isang kasambahay.

“Ma'am, pinapatawag na po kayo ni Sir para kumain ng almusal.”

Napatingin ako sa kanya.

Napangiti ako nang mapait, ngayon pa talaga? Eh kagabi na mismong anniversary namin, hinayaan niya akong kumain mag isa. Tapos ngayon, bigla niya akong gustong makasabay kumain?

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis.

“Sabihin mo sa kanya, wala akong gana.”

“Pero Ma'am, sinabi po ni Sir na hihintayin niya kayo.”

Saglit akong natahimik, sa huli ay naglakad na rin ako patungo sa dining area. Hindi dahil gusto kong makasama siya. Gusto ko lang malaman kung ano pa ba ang gusto niyang sabihin. Pagdating ko sa dining room, nakita ko siyang nakaupo sa dulo ng lamesa. 

Mukhang may video conference siya dahil nakaharap sa kanya ang laptop niya. Hindi man lang niya napansin na nakarating na ako, umupo ako sa kabilang dulo ng mesa. 

Tahimik akong naghintay na matapos ang kanyang ginagawa. Maya-maya, narinig ko ang mga boses mula sa laptop. Business meeting nga, hindi ko na iyon pinansin.

Sa halip, sinubukan kong kumain kahit wala akong gana. Ilang minuto ang lumipas bago ko napansing nakabukas ang camera niya, kaya mabilis akong umiwas ng tingin. 

Hindi ko gustong makita ako ng mga taong kausap niya, ang kasal namin dalawa ay hindi alam ng nakararami. Dahil sa arranged marriage lamang ito ng aming pamilya, sadyang pinanatili itong pribado. 

Tanging iilan lang sa aming malalapit na kamag-anak at kaibigan ang nakakaalam nito. Ayoko ring may makaalam sa kung ano ang nangyayari ngayon sa pagitan namin.

Hindi dahil gusto kong protektahan ang pangalan ni Adrian, kundi dahil ayoko makarinig ng mga tanong. At mas lalong ayoko na kaawaan lang nila ako, hindi rin nagtagal ay natapos na ang kanyang meeting. 

Isinara ni Adrian ang laptop, at ang unang lumabas sa kanyang mga bibig ay hindi tungkol sa akin. Hindi rin tungkol sa aming dalawa at lalong hindi tungkol sa nangyari kagabi. 

“Don’t you dare tell them na makikipaghiwalay ka na sa akin.”

Napatingin ako sa kanya. “A-anong sabi mo?”

Malamig ang mukha niya.

“Kapag kumalat ang balitang gusto mo akong hiwalayan, masisira ang reputasyon niya.”

Parang may kung anong humampas sa akin, napangiti ako nang mapait. Syempre, siya na naman. Sa pagkakataong ito, hindi ko na kailangan pa itanong o hulaan kung sino ang tinutukoy niya. 

Dahil alam ko naman na ang sagot, walang iba kundi ang babae niya. Ang babaeng nagdadala ng kanyang magiging anak. Hindi man lang niya naisip kung ano ang nararamdaman ko, ang tanging iniisip lang niya ay kung paano protektahan ang reputasyon ng babae niya.

“Talaga ba Adrian?”

Hindi ko napigilang itanong.

“Siya pa rin ang iniisip mo?”

“Hindi ito tungkol sa kung sino ang iniisip ko.”

“Really? Huwag mo naman ako lalo gawing tanga”

Napatawa ako nang mahina.

“Dahil sa lahat ng bagay na pwedeng pag-usapan natin ngayong umaga, ang una mong sinabi sa akin ay huwag kong sabihin sa iba ang tungkol sa paghihiwalay natin dahil masisira ang reputasyon niya.”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, malamig niyang sinabi,

“This is my fault, not hers.”

Tinitigan ko siya.

“Hindi mo siya kailangan idamay dito, Clara. Ang mommy niya ang may pinakamalaking overseas shareholder ng kompanya ko. Matuto ka naman magbigay ng kaunting consideration.”

Napakunot ang noo ko, hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak. Kahit sa sandaling nasisira na ang pagsasama namin, nagagawa pa rin niyang iparamdam sa akin na ako ang kailangang umintindi. 

Ako ang kailangang magparaya at ako ang kailangang manahimik. Bakit? Dahil mapera at maimpluwensya ang pamilya ng babae niya?

Samantalang ako, ano lang nga ba ako? Ako lang naman ang legal na asawa eh, pero ako ang babaeng tinatago.

Huminga ako nang malalim. “Konsiderasyon? Talaga, Adrian?”

Tumayo ako mula sa upuan, tinitigan ko siya nang diretso.

“Hindi ka naman nagkaroon niyan, anong karapatan mong hingin sa akin ang isang bagay na hindi mo nagawang ibigay?”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya, pero wala na akong pakialam. Agad kong kinuha ang bag ko at tumalikod.

“Huwag ka mag-alala hindi ko sisirain ang reputasyon niya,” dagdag ko.

Huminto ako sandali.

“Pero hindi ko kayang manatiling asawa mo para lang protektahan siya.”

Hindi ko na hinintay ang maaari niyang isagot, mabilis akong lumabas ng bahay. 

Sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang pangambang iwan ang bahay na ito.

Sa halip, may kakaibang gaan sa dibdib ko. Hindi na dahil hindi na ko nasasaktan, ramdam ko pa rin ang sakit. Pero sa wakas, alam ko na kung ano ang kailangan kong gawin. 

Kailangan kong tapusin ang kasal namin at kailangan kong gawin iyon sa lalong madaling panahon. Sumakay ako sa sasakyan at agad na pinaandar ang makina, may isang lugar akong kailangan na mapuntahan. 

Kung gusto kong matapos ang lahat nang maayos, kailangan ko ng taong marunong humawak sa batas. At alam kong walang ibang taong mas mapagkakatiwalaan ko kaysa sa kapatid ko.

Diretso akong nagmaneho papunta sa law firm niya. Habang papalapit ako sa gusali, mas lalong bumibigat ang dibdib ko.

Pagkaparada ko, agad akong bumaba ng sasakyan. Tumingala ako sa malaking gusaling nasa harapan ko. Huminga ako nang malalim.