The Unwanted Guest

Janine POV

Nakauwi na rin ako sa bahay. Kahit papaano, nabawasan ang bigat ng nararamdaman ko—kahit alam kong bumalik na naman ako sa bahay namin na palaging nagpapabigat ng puso ko.

Ako na ang naghatid kay Bes sa kanila. Doon na rin ako kumain. Tutal, pagdating ko sa mansion, wala rin naman akong kasabay kumain kundi ang mga kasambahay lang namin. At kapag inutusan pa sila ni Lucas na huwag akong pakisamahan, walang papansin sa akin—dahil ayaw nilang mawalan ng trabaho.

Kapag ganitong araw, busy rin kasi ang mga kasama namin dahil sa dami ng event na ginaganap sa partido ni Lucas. Minsan, hindi man lang ako nagagawang makadalo.

Pagkaparada ko ng kotse, nagtaka ako dahil may isang kotse na hindi ko alam kung kanino. Marami mang kotse si Lucas, pero alam kong hindi siya nagko-kotse ng kulay lavender.

Pagpasok ko pa lang sa gate, halatang nagulat—o natakot—ang guard nang makita niya akong dumating.

Anong nakakagulat doon? Eh dito ako nakatira.

“Manong,” tawag ko sa isang guard.

Mabilis naman siyang lumapit sa akin na may paggalang.

“Good evening po, Ma’am. May kailangan po ba kayo?” kabado niyang tanong.

Ngumiti ako sa magalang niyang pagbati.

“Kaninong kotse po ’yan?” sabay turo ko sa kotseng naka-park sa unahan.

“Ma’am, bisita po ni Sir. Kaibigan niya po siguro,” paliwanag niya habang kinakamot ang ulo.

Tumango na lang ako at tuluyang bumaba para pumasok sa loob.

“Sige, Manong. Pasok na po ako. Thank you po.”

Ibinigay ko sa kanya ang susi ng kotse ko para maiparada niya ito sa tamang lugar.

“Sige po, Ma’am. Tawagin n’yo lang po kami kung may kailangan pa po kayo,” sabi niya sabay saludo.

Tumango ako.

Pagpasok ko sa loob, masyadong maliwanag ang mansion. Narinig ko si Lucas at ang malakas nilang tawanan sa dining room. Siguro, kausap niya ang mga kaibigan niya.

Masarap din naman sa pakiramdam na minsan alam kong nagsasaya ang asawa ko. Masakit mang hindi ako ang kasama niya, pero kahit sa iba—basta masaya siya.

Lumapit ako para marinig kahit kaunti ang pinag-uusapan nila.

Narinig kong nagsalita ang asawa ko, halatang masayang-masaya.

“Hanggang ngayon, makulit pa rin kayo kapag magkakasama.”

Batay sa tono ng boses niya, natatawa talaga si Lucas. Nakakatuwa.

Sino kaya ang kausap niya? Sina Nilo kaya?

“Of course. Alam mo bang miss na namin ang luto mo,” sabi ng kausap niya.

Totoo naman. Masarap magluto si Lucas. Nakaka-miss talaga.

Babae pala ang kausap niya.

Sino kaya iyon?

Pero parang pamilyar ang boses.

Parang narinig ko na.

“By the way, are you still sweet, kind, and generous sa mga humahanga sa’yo? Kaya ka napipikot eh,” pang-aasar ng kausap niya.

Ako ba ang tinutukoy niyang namikot kay Lucas?

“Shut up!” medyo inis na sabi ni Lucas.

Totoo ang sinasabi niya—mabait at malambing talaga ang asawa ko. Kaya nga madali akong napamahal sa kanya.

---

### *Flashback*

“Hey! Ano ’yang papel sa kamay mo? Hindi ka mapakali diyan,” sabi sa akin ni Cindy.

Kanina pa kasi ako tingin nang tingin sa cellphone ko. Iniisip ko kung tatawagan ko ba si Lucas o hindi. Nakakahiya naman kasi.

“Bes! Naalala mo ’yong nagpadala ako sa’yo noong nakaraan sa clinic?”

Kumunot ang noo niya, halatang iniisip ang nangyari.

“Yup! ’Yong nalaglag ka sa hagdan dahil sa katangahan mo!” sabay tawa at hampas niya sa mesa.

Baliw talaga.

“Hindi kasi totoo ’yong dahilan ng pagsakit ng balakang ko,” pag-amin ko.

Biglang nagbago ang mukha niya.

“Don’t tell me pati ako niloloko mo na? Para mag-cheat ka lang sa klase, gumawa ka pa ng arte? Dinamay mo pa ako! Halos liparin ko ang daan papunta sa’yo—”

Tinakpan ko na ang bibig niya.

“Sandali! Patapusin mo muna ako, pwede?”

Inalis ko ang kamay ko.

“Hindi totoong nalaglag ako, okay? Totoong masakit ang balakang ko. Nakitang may pasa pa ako, ’di ba?”

Tumango siya.

“Kasi ang totoo niyan, nabangga ako ng isang lalaki. Binigyan niya ako ng calling card. I-text ko raw siya kung kailangan ko ng tulong.”

Tahimik lang siyang nakinig.

“Gusto ko siyang tawagan… kasi gusto ko ulit siyang makita.”

Napatingin siya sa akin nang may laman ang mga mata.

“Bes, ito na yata ’yong crush na sinasabi mo,” pag-amin ko.

Bigla siyang napasigaw.

“Yehey! Tao ka na! Akala ko bato ka!”

End of Flashback

---

Ang saya talaga namin noon.

Kailan ba mangyayari ulit ang lahat ng iyon?

Sana bumalik ang panahong iyon para maayos ko ang maling nagawa ko.

Hindi ko namalayan na may nakatanaw na pala sa akin.

Nagulat ako nang makita ko kung sino ang nasa harapan ko.

“Luc, your bitch wife is here.”

May evil smile siya.

Si Sophia.

Nanginig ako sa takot.

Alam kong galit siya sa akin.

At alam kong hindi niya ako kailanman mapapatawad.