The Unwanted Guest

Janine POV

Nakauwi na rin ako sa bahay. Kahit papaano, nabawasan ang bigat ng nararamdaman ko—kahit alam kong bumalik na naman ako sa bahay namin na palaging nagpapabigat ng puso ko.

Ako na ang naghatid kay Bes sa kanila. Doon na rin ako kumain. Tutal, pagdating ko sa mansion, wala rin naman akong kasabay kumain kundi ang mga kasambahay lang namin. At kapag inutusan pa sila ni Lucas na huwag akong pakisamahan, walang papansin sa akin—dahil ayaw nilang mawalan ng trabaho.

Kapag ganitong araw, busy rin kasi ang mga kasama namin dahil sa dami ng event na ginaganap sa partido ni Lucas. Minsan, hindi man lang ako nagagawang makadalo.

Pagkaparada ko ng kotse, nagtaka ako dahil may isang kotse na hindi ko alam kung kanino. Marami mang kotse si Lucas, pero alam kong hindi siya nagko-kotse ng kulay lavender.

Pagpasok ko pa lang sa gate, halatang nagulat—o natakot—ang guard nang makita niya akong dumating.

Anong nakakagulat doon? Eh dito ako nakatira.

“Manong,” tawag ko sa isang guard.

Mabilis naman siyang lumapit sa akin na may paggalang.

“Good evening po, Ma’am. May kailangan po ba kayo?” kabado niyang tanong.

Ngumiti ako sa magalang niyang pagbati.

“Kaninong kotse po ’yan?” sabay turo ko sa kotseng naka-park sa unahan.

“Ma’am, bisita po ni Sir. Kaibigan niya po siguro,” paliwanag niya habang kinakamot ang ulo.

Tumango na lang ako at tuluyang bumaba para pumasok sa loob.

“Sige, Manong. Pasok na po ako. Thank you po.”

Ibinigay ko sa kanya ang susi ng kotse ko para maiparada niya ito sa tamang lugar.

“Sige po, Ma’am. Tawagin n’yo lang po kami kung may kailangan pa po kayo,” sabi niya sabay saludo.

Tumango ako.

Pagpasok ko sa loob, masyadong maliwanag ang mansion. Narinig ko si Lucas at ang malakas nilang tawanan sa dining room. Siguro, kausap niya ang mga kaibigan niya.

Masarap din naman sa pakiramdam na minsan alam kong nagsasaya ang asawa ko. Masakit mang hindi ako ang kasama niya, pero kahit sa iba—basta masaya siya.

Lumapit ako para marinig kahit kaunti ang pinag-uusapan nila.

Narinig kong nagsalita ang asawa ko, halatang masayang-masaya.

“Hanggang ngayon, makulit pa rin kayo kapag magkakasama.”

Batay sa tono ng boses niya, natatawa talaga si Lucas. Nakakatuwa.

Sino kaya ang kausap niya? Sina Nilo kaya?

“Of course. Alam mo bang miss na namin ang luto mo,” sabi ng kausap niya.

Totoo naman. Masarap magluto si Lucas. Nakaka-miss talaga.

Babae pala ang kausap niya.

Sino kaya iyon?

Pero parang pamilyar ang boses.

Parang narinig ko na.

“By the way, are you still sweet, kind, and generous sa mga humahanga sa’yo? Kaya ka napipikot eh,” pang-aasar ng kausap niya.

Ako ba ang tinutukoy niyang namikot kay Lucas?

“Shut up!” medyo inis na sabi ni Lucas.

Totoo ang sinasabi niya—mabait at malambing talaga ang asawa ko. Kaya nga madali akong napamahal sa kanya.

---

### *Flashback*

“Hey! Ano ’yang papel sa kamay mo? Hindi ka mapakali diyan,” sabi sa akin ni Cindy.

Kanina pa kasi ako tingin nang tingin sa cellphone ko. Iniisip ko kung tatawagan ko ba si Lucas o hindi. Nakakahiya naman kasi.

“Bes! Naalala mo ’yong nagpadala ako sa’yo noong nakaraan sa clinic?”

Kumunot ang noo niya, halatang iniisip ang nangyari.

“Yup! ’Yong nalaglag ka sa hagdan dahil sa katangahan mo!” sabay tawa at hampas niya sa mesa.

Baliw talaga.

“Hindi kasi totoo ’yong dahilan ng pagsakit ng balakang ko,” pag-amin ko.

Biglang nagbago ang mukha niya.

“Don’t tell me pati ako niloloko mo na? Para mag-cheat ka lang sa klase, gumawa ka pa ng arte? Dinamay mo pa ako! Halos liparin ko ang daan papunta sa’yo—”

Tinakpan ko na ang bibig niya.

“Sandali! Patapusin mo muna ako, pwede?”

Inalis ko ang kamay ko.

“Hindi totoong nalaglag ako, okay? Totoong masakit ang balakang ko. Nakitang may pasa pa ako, ’di ba?”

Tumango siya.

“Kasi ang totoo niyan, nabangga ako ng isang lalaki. Binigyan niya ako ng calling card. I-text ko raw siya kung kailangan ko ng tulong.”

Tahimik lang siyang nakinig.

“Gusto ko siyang tawagan… kasi gusto ko ulit siyang makita.”

Napatingin siya sa akin nang may laman ang mga mata.

“Bes, ito na yata ’yong crush na sinasabi mo,” pag-amin ko.

Bigla siyang napasigaw.

“Yehey! Tao ka na! Akala ko bato ka!” Sobrang saya niya pero ako naman sobrang kabado.

" Gusto ko kasi siyang tawagan o kaya i text."

" Eh di tawagan mo na siya ngayon din as in ngayon! Now na dali! "

" Hindi ba nakakahiya, Bes? Kung tatawag ako sa kanya… parang ako ang unang magfi-first move kapag gano’n!" Hiyang-hiyang tanong ko kay Cindy habang hawak ang cellphone ko. Pakiramdam ko pawis na pawis ang palad ko kahit naka-aircon kami sa kwarto niya.

Gusto ko talaga siyang makausap. Ilang araw na rin kasi siyang pumapasok sa isip ko. Simula noong nabangga niya ako at binigyan ng calling card, parang may kakaibang kiliti sa dibdib ko tuwing maaalala ko ang ngiti niya.

"Hindi noh!" mabilis na sagot ni Bes. "Ano ka ba, Janine? Hindi naman niya maiisip na, ibig sabihin nun crush mo na agad siya. At bakit inlove ka na ba dun agad?!"

Umiling ako agad.

"Hoy! Hindi no!" pagtatanggol ko sa sarili ko.

Tumango siya habang nakangiti at hinawakan ako sa balikat.

"Oh, yun naman pala eh. Makikipagkaibigan ka lang naman. Wala namang masama doon. Pwera na lang kung gusto mo na agad talaga siya? Crush lang naman." sabay kilig na tawa niya.

Bigla akong napatigil. Gusto ko ba talaga siya?

Tama nga naman siya. Wala namang masama kung tatawag ako. Hindi naman ako magpo-propose agad. Makikipagkaibigan lang.

Huminga ako nang malalim bago ko dinial ang number niya. Ilang ring pa lang ay sumagot na agad ang kabilang linya.

"Hello? Hello, who's calling?" malalim at maayos na boses ng lalaki ang narinig ko.

Bigla akong kinabahan. Totoo nga siya ’to.

"Hello, ahm… I'm Janine Arenas. You're Lucas, right?" halos pabulong kong sabi, nahihiya sa sarili kong lakas ng loob.

"Ahh yes, ako nga. How may I help you, Ms. Janine?" Magalang ang tono niya, parang nasa business meeting.

Napangiwi ako.

"Ahm… hindi mo na ba natatandaan ang name ko? Yung nakabangga mo. Yung binigyan mo ng calling card?"

Grabe naman. Ganun ba talaga ako kadaling makalimutan?

"Ah, I'm sorry kung nakalimutan ko agad. Medyo stressed kasi lately. May masakit pa ba sa’yo?" may pag-aalala sa boses niya.

Napalambot ang puso ko. Busy nga siguro talaga siya.

"Okay lang… tumawag kasi ako para makipagkaibigan sa’yo. Kung okay lang?" mahina kong tanong

Bigla siyang natawa sa kabilang linya. Hindi naman yung pang-aasar—yung parang natuwa.

"Oo naman. It’s my pleasure. If you want, pwede kang maki-join dito sa mall. Kasama ko mga friends ko."

Bigla akong napangiti. Totoo ba ’to?

"Sure! Pwede bang isama ko bestfriend ko?" agad kong tanong. Syempre kailangan ko ng back-up.

"Why not? Mas okay nga na may kasama ka para hindi ka ma-op."

Nagkunwari akong nagtampo.

"Bakit? Kapag hindi ko kasama si Bes, pababayaan mo lang akong ma-op?"

Tumawa siya.

"Syempre hindi. Kung kasama mo ako, aalagaan at papasayahin kita."

Parang may fireworks sa dibdib ko ang mga sinabi niya. Ano ba Janine kausap mo pa lang siya sa cellphone.

Three Months Later

Tatlong buwan na kaming “official.”

Pero friends lang naman.

Pero para sa’kin… iba.

May mga bagay kasi na hindi mo maipaliwanag.

Tulad ng pag-aabang ko sa good morning text niya. Tulad ng pag-ngiti ko kapag tinatawag niya akong

“Jan.” Tulad ng paghanap ko sa kanya kapag malungkot ako.

Hindi man niya sinasabi, ramdam kong espesyal ako sa kanya.

Kulang na lang talaga yung salitang “I love you.” O kaya ligawan niya ako nang maayos.

Outside the School

Hinihintay ko si Lucas sa labas ng school nang biglang may tumapik sa balikat ko.

"Bes, anong ginagawa mo dito?" tanong ni Cindy.

"Hinihintay ko si Lucas. Mamamasyal daw kami. May sasabihin din ako sa kanya mamaya…" amin ko.

Tumaas ang kilay niya.

"Ayiiie. Alam ko na ’yan. Good luck! Uwi na ko ha?"

Ngumiti ako at nakipag-apir pa siya bago umalis.

Paglingon ko, nakita ko na si Lucas sakay ng motor niya. Nakasuot siya ng white polo at black jeans. Ang simple pero ang gwapo.

"Oh? Nandito ka na pala. Ang bilis mo ah," nakangiti niyang sabi.

"Kanina pa nga eh," kunwari’y simangot ko.

"Sorry na, Jan. Don’t be mad at me please."

Hindi ko siya matiis lalo na kapag ganyan siya.

Pero bigla akong natigil nang sabihin niya—

"Hinihintay ko lang si Nilo para ihatid ka. May lakad kasi ako ngayon."

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

"Bakit? Hindi ba pwede ikaw na lang?" tanong ko habang pilit na ngumiti.

"Hindi kasi ako nag-aangkas ng babae sa motor ko."

Napakunot ang noo ko.

"Eh bakit may pink kang helmet?"

Ngumiti siya.

"Nasa rules ng barkada namin."

Napailing ako.

"Ano ba talaga kayo? Samahan ng pilantik ang daliri?"

Tumawa siya nang malakas. Ang sarap niyang panoorin kapag tumatawa.

The Diamond Princes

Lima silang magbabarkada. Mga anak ng malalaking negosyante. Tinatawag silang Diamond Princes.

Si Vince—seryoso at mukhang pera pero siguro soft inside.

Si Diego—playboy pero may girlfriend daw.

Si Jeric—romantic at misteryoso.

Si Nilo—working student kunyari, mabait at makulit.

At si Lucas—matalino, palangiti, at maunawain.

Sa isip ko… sana maging Diamond Princess ako at ako yung para kay Lucas.

Restaurant Scene

Habang kumakain kami, napansin niyang tahimik ako.

"May problema ka ba? Kanina ka pa hindi mapakali dyan."

Huminga ako nang malalim. Ito na.

"May girlfriend ka na ba or taong nagugustuhan?"

Napatingin siya sa’kin.

"Wala. Pero may nagugustuhan na ako."

Parang tumigil ang mundo ko.

"Kilala ko ba?"

Ngumiti siya.

"Yup. Kilalang kilala."

Bigla akong kinabahan.

"Si Bess ba?"

Tumawa siya.

"Hindi. Makikilala mo rin siya. Malay mo… ikaw pala ’yun."

Napainom ako bigla dahil sa lakas ng pintig ng puso ko sa kaba. Ready na ba ko makipag relasyon?!

"Joke lang!" dagdag niya.

Napahiya ako pero tumawa pa rin kami.

Pero sa loob ko… umaasa ako.

End of Flashback

---

Ang saya talaga namin noon. Parang walang darating na problema

Kailan ba mangyayari ulit ang lahat ng iyon? O hanggang ala ala na lang ang masasayang sandali samin ni Lucas.

Sana bumalik ang panahong iyon, umaasa ako na darating yon, para maayos ko ang maling nagawa ko sa kaniya. Naging kontento na lang sana ako sa kaya niyang ibigay sa akin.

Hindi ko namalayan na may nakatanaw na pala sa akin, na para akong kinaiinisan.

Nagulat ako nang makita ko kung sino ang nasa harapan ko.

Lumapit siya sa akin.

“Luc, your bitch wife is here.”

May evil smile siya.

Si Sophia.

Nanginig ako sa takot.

Alam kong galit siya sa akin.

At alam kong hindi niya ako kailanman mapapatawad.