บทที่ 10

คลับXX

รถยนต์คันรถสีดำสนิทแล่นเข้าสู่คลับบาร์ในเครือความดูแลของตระกูลโชติญกุล มือหนาคว้าเสื้อสูทสีดำสนิทที่วางอยู่เบาะข้างๆขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆบริเวณลานจอดรถใต้ดินที่เอาไว้สำหรับวีไอพี ขาแกร่งทั้งสองเดินตรงไปยังจุดต้องสงสัยเมื่อรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติที่อยู่ด้านหน้าก่อนที่จะหยุดชงักกะทันหันเมื่อโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้น

(อะไร) เสียงทุ้มตะคอกใส่ปลายสายอย่างหัวเสียเมื่อเขาโทรมาขัดจังหวะได้แบบพอดี

(นายครับ! คลับสาขารัชดาโดนตำรวจลงครับ)

(เคลียร์แขกวีไอพีออกไปหมดรึยัง)

(เรียบร้อยครับนาย.....แต่...) น้ำเสียงตอบรับอย่างหนักแน่นแต่ประโยคสุดท้ายกลับอ่อนลงเหมือนกับเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงขึ้นจนเขาไม่กล้าเจ้านายจะเอ่ยบอกกับผู้เป็นนาย

(แต่อะไร!!! ก็รีบพูดออกมาสิวะ) อรัญตวาดใส่ปลายสายอย่างดังเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่อ่ำๆอึ้งๆไม่ยอมพูดสักที จนชายชุดดำแอบสะดุ้งโหยงตกใจน้ำเสียงของเจ้านาย

(ตำรวจเจอสารเสพติดครับนาย......ตอนนี้กำลังไล่ตรวจทุกคนไม่เว้นแต่ผู้จัดการครับ)

(ได้ไงว่ะ!!!! ดูสถานการณ์เอาไว้ให้ดี.....เดี๋ยวฉันรีบไป)

(ครับนาย!!)

สิ้นเสียงของลูกน้องอรัญก็กดวางสายทันทีพลางยัดมันใส่เข้าไปด้านในเสื้อสูทตัวนอก ชายหนุ่มไม่ได้เดินกลับไปที่รถแต่เขากลับรีบเดินเข้าลิฟต์ตรงขึ้นไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่บนชั้นสามของคลับ

ติ้ง!

ประตูลิฟต์สีดำสนิทถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำก้าวออกมาจากลิฟต์ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม ดวงตาคมมองชายชุดดำสองคนที่ยืนคุมอยู่ด้านหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉยก้าวเดินไปตามทางลาดยาวที่มีแค่เพียงแสงไฟสลัว อรัญเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของตัวเองกำลังจะเปิดประตูเข้าไปด้านในแต่ก็ถูกเสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นเสียก่อน

"เอ่อ! นายครับ...."

"รู้แล้ว! เดี๋ยวแกไปรับอลิสแทนฉันด้วย"

เขาเอ่ยออกคำสั่งพลางยื่นมือไปรับแฟ้มเอกสารจากชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านข้างก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านในห้องทำงาน

เมื่อขาแกร่งก้าวเข้ามาด้านในห้องทำงานที่เคยมืดมิดก็สว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ กุญแจรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ BMW R 1250 RT ขึ้นมาพร้อมกับปืนสั้นสีดำก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาน้องสาว

(ลิส! เดี๋ยวพี่ให้ตินไปรับนะ)

(อือ! พี่รัญทำงานเถอะ...เดี๋ยวลิสโทรหาตินเอง)

(โอเค! ถึงบ้านแล้วไลน์มาบอกพี่ด้วย.....รักเรานะ)

(รักพี่รัญเหมือนกัน.....ดูแลตัวเองด้วยนะพี่ชาย)

สองพี่น้องบอกรักกันอย่างเช่นทุกครั้ง ใจจริงเขาแทบจะไม่อยากห่างน้องสาวเลยเพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุเหมือนครั้งที่แล้วที่ด้วยหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบทางธุรกิจมืดของที่บ้านทำให้อรัญเองแข็งแกร่งมากขึ้นและการที่คลับสาขารัชดาถูกตำรวจลงก็คงไม่พ้นเป็นฝีมือของคู่แข็ง

โรงพยาบาลพิริยะ

ณ.ห้องพักแพทย์

ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวขนาดใหญ่ที่ถูกแบ่งออกเป็นสัดส่วนอย่างลงตัว ห้องนอนรวมที่กว้างขวางมีห้องแต่งตัวและห้องน้ำเชื่อมติดกันส่วนห้องนั่งเล่นของแพทย์ถูกตกแต่งอย่างสวยงามมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ประตูห้องพักถูกเปิดออกอย่างเงียบมากที่สุดเพราะกลัวว่าจะไปรบกวนการพักผ่อนของว่าที่แพทย์คนอื่นๆ

"ลิสกับกานจะเรียนทางชันสูตรจริงเหรอ" เสียงน่ารักสดใสเอ่ยถามขึ้นพลางโน้มตัวลงวางแก้วน้ำทั้งสองลงบนโต๊ะกระจกด้านหน้าก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับสองสาว

"อือ! ลิสก็เลยอยากให้ดาร์ช่วยพูดกับพี่รัญพี่โยหน่อย ถ้าพี่เขาขอความคิดน" คนถูกขอนิ่งไปพักใหญ่คิดทบทวนในสิ่งที่อลิสเอ่ยขอถึงแม้ว่าเธอจะอายุมากกว่าทั้งสองแค่ปีเดียวแต่ด้วยความที่ดาร์รินเป็นเด็กทุนของโรงพยาบาลมาตั้งแต่เด็กทำให้เรียนจบเร็วกว่าเพื่อนรุ่นราวคาวเดียวกัน

"นะดาร์....."

"แล้วสองคนไม่กลัวรึไง......ถ้าศพมาแบบเละๆหรือไม่ก็ตามกลับบ้านไปด้วย"

ดาร์รินพยายามหาข้ออ้างพูดกล่อมให้สองสาวเปลี่ยนใจแต่แล้วเธอก็ต้องถอนหายใจออกมาเอือกใหญ่อย่างยอมแพ้เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังและหนักแน่นจากดวงตาคู่สวยของทั้งคู่เป็นคำตอบที่ชัดเจนว่ายังไงอลิสและกานดาก็อยากจะเป็นแพทย์เฉพาะทางนี้

"โอเค! ถ้ารัญกับโยมาถามความเห็น....เดี๋ยวดาร์จะช่วย"

"ขอบคุณนะดาร์ งั้นพวกเราไม่กวนเวลาพักผ่อนของดาร์ดีกว่า.....กลับก่อนนะ"

"อือ! กลับบ้านกันดีๆนะ.....แล้วลิสก็อยากลืมกินยาด้วย"

โบกมือไปมาลาสองสาวพลางเอ่ยบอกกับอลิสด้วยความห่วงใย อีกฝ่ายส่งยิ้มเป็นการตกลงพร้อมกับค่อยๆเปิดประตูห้องพักออกไปอย่างเงียบมากที่สุดโดยบทสนทนาของทั้งสามสาวก็มีวิญญาณหนุ่มอยู่ฟังด้วยและไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลามีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะได้เห็น

"กลับเลยไหม...เดี๋ยวกานไปส่ง"

"ไม่เอา! เดี๋ยวก็ขับรถวนไปมา....นี่เดี๋ยวอีกแป๊บตินก็มาแล้ว"

สองสาวก้าวออกมาจากลิฟต์เดินออกมายังหน้าโรงพยาบาล บรรยากาศตรงหน้าเงียบสงัดแม้ว่าจะอยู่ในเมืองก็ตามแต่นี่เวลามันก็ปาไปเกือบจะห้าทุ่ม ขาเรียวกำลังจะเดินไปยังลานจอดรถแต่ก็ต้องชงักเมื่ออลิสจู่ๆก็หยุดเดินซะงั้น

"มีอะไรรึเปล่าลิส"

"กานกลับก่อนเลย...เดี๋ยวลิสขึ้นไปเอายาชุดใหม่กับพี่โยก่อน"

"อะเค! งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ" โบกมือลากันไปมาก่อนจะที่กานดาเดินแยกตัวออกไปจากเพื่อน อลิสยืนมองจนรถคันหรูแล่นออกไปจากโรงพยาบาลจนลับสายตาไปแล้วเธอถึงเดินกลับเข้าไปด้านใน

'ลิส! โทรหาคุณรัญที ผมรู้สึกว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น'

"คุณภูคิดว่าเรื่องอะไร.....ลิสก็รู้สึกใจคอไม่ดีเหมือนกัน"

เสียงใสเอ่ยถามออกไปอย่างแผ่วเบาเมื่อก้าวเข้ามาในลิฟต์ถึงแม้ว่าเธอจะอยู่ด้านในเพียงคนเดียวแต่ก็กลัวว่าจะมีใครมาได้ยินแล้วคิดว่าเธอเพี้ยน

'ไม่รู้!!!แต่ผมรู้สึกได้ว่า.....ต้องมีคนตายเยอะมากแน่ๆ'

หัวใจมันหวิวยังไงก็ไม่รู้ รู้สึกไม่ดีเลย.....พี่รัญห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดเลยนะ.......

(พี่รัญ!!!) น้ำเสียงตกใจและกะวนกะวายของอลิสดูเหมือนว่าปลายสายจะเชื่อทันที เขารีบถอดหมวกกันน็อคออกอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะได้คุยกับบอกกันได้อย่างสะดวก

(ลิสเกิดอะไรขึ้น.....เป็นอะไรรึเปล่า)

(พี่รัญ.....พี่โยเป็นอะไรก็ไม่รู้.....อยู่ๆก็วูบไปเลย)

(แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน) อรัญเริ่มกะวนกะวายไม่ต่างจากน้องสาว ตอนนี้งานไม่ได้สำคัญเท่ากับคนในครอบครัวอีกแล้ว

(อยู่โรงพยาบาลนี่แหละ.....ตอนนี้พี่โยอยู่ที่ห้องพัก.....พี่รัญรีบมาลิสรู้สึกไม่ดีเลย)

(ใจเย็นๆนะ...พี่กำลังไป.....แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นโทรทันทีนะ)

คนตัวเล็กตอบกลับเพียงสั้นๆก่อนที่พี่ชายจะกดวางสายไป อรัญต่อสายหาตำรวจที่รู้จักกันให้เข้ามาจัดการสถานการณ์ที่คลับแทนเขาทันที

'เรารีบไปหาคุณโยกันเถอะ'

"อือ!"

ความรู้สึกที่ไม่ค่อยเป็นมิตรแบบนี้.......มันคืออะไรกันนะ

อลิสหันขวับดวงตาคู่สวยหรี่ลงพยายามสอดส่องสายตามองหาเป้าหมายที่ทำให้เธอเสียสมาธิได้ขนาดนี้ ขาเรียวกำลังจะเดินก้าวเข้าไปแต่ก็ถูกภูรินทร์ห้ามเอาไว้เสียก่อน

'มีอะไรรึเปล่า'

"ลิสรู้สึกว่าเหมือนมีคนกำลังจ้องมองมาทางเรา"

'ไม่มีอะไรหรอกมั้ง....ไปเถอะ'

ไอ้พวกนี้! มันเป็นใครกันแน่.....ทำไมถึงต้องตามอลิสตลอดเวลาเลย เริ่มไม่ค่อยชอบใจแล้วนะ.....

ห้องพัก นายแพทย์วาโย เตชะกุล

เธอค่อยๆเปิดประตูห้องพักของคุณหมอหนุ่มอย่างเบาๆ ดวงตาคู่สวยที่ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางราคาแพงกวาดมองไปรอบๆห้องก็พบแต่ความว่างเปล่าได้ยินเพียงแค่เสียงของเครื่องปรับอากาศที่ดังขึ้นเป็นระยะ

'พี่โยไปไหนเนี่ย.....แก้วน้ำยังเย็นอยู่แสดงว่าพึ่งออกไป'

คนสวยบ่นพึมพำก้าวเดินไปยังโซฟาสีดำตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดริมหน้าต่างหย่อนตัวลงนั่งพลางล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาไถ่โซเชียลเล่นเพื่อฆ่าเวลา ดวงตาคู่สวยกวางมองไปรอบๆห้องอีกครั้งก่อนจะเห็นโทรศัพท์เครื่องหรูถูกชาร์จแบตเอาไว้ด้านหลังโต๊ะทำงาน

แกร๊ก!!

เสียงประตูของห้องพักถูกเปิดออกอย่างช้าๆ อลิสเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ส่งยิ้มหวานให้แก่ชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่ก่อนจะยันกายลุกขึ้นเต็มความสูงเดินเข้าไปหาคุณหมอวาโยที่กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของเขา

"พี่ก็นึกว่าเรากลับบ้านไปแล้ว"

"รอพี่รัญค่ะ"

"แต่รัญบอกพี่ว่าจะให้ตินมารับเรา...มีอะไรรึเปล่า" นัยน์ตาคมหรี่ลงจับพิรุธของหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าหลบสายตา

"ยังไง! บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ" เสียงทุ้มเข้มกดต่ำลง มือหนาทั้งสองกุมเข้าหากันพร้อมกับส่งสายตากดดัน อลิสนิ่งไปพักใหญ่กำลังหาข้ออ้างที่เหมาะสมแต่แล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

"คุณหนู....คุณหมอ!!! เกิดเรื่องแล้วครับ"

ตินภพชายหนุ่มวัยยี่สิบหก ใบหน้าหล่อคมคายผิวแทนอย่างไทยแท้พรวดพลาดเข้ามาด้านในห้องพักอย่างร้อนรนราวกับว่าใครกำลังจะตาย เสียงหอบดังถี่ๆดังขึ้นเป็นระยะเหมือนกับว่าเขาวิ่งขึ้นบันไดมา

"เกิดอะไรขึ้น!!"

"รถบรรทุกน้ำมันชนกันแล้วเกิดระเบิดตรงหน้าคลับของเราครับ"

"สาขาไหน!!? แล้วมีใครเป็นอะไรรึเปล่า"

คุณหมอวาโยถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนไม่ต่างจากอลิสที่พยายามต่อสายหาพี่ชาย มือเรียวสั่นเทาไปหมดเมื่ออรัญไม่ยอมรับสายสักทีก่อนจะโอบกอดชายหนุ่มเอาไว้แน่นเมื่อได้ยินคำตอบของตินลูกน้อง

"ลิสกลัวว่าพี่รัญจะแวะเข้าไปที่คลับก่อน"

"ใจเย็นๆ พี่ว่ารัญต้องไม่เป็นอะไร"

เขาโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น มือลูบแผ่นหลังบางไปมาค่อยๆปลอบหญิงสาว ดวงตาคมจับจ้องมองที่โทรศัพท์อยู่ตลอดเวลารอให้อีกฝ่ายโทรกลับตอนนี้วาโยเองก็รู้สึกไม่ต่างจากอลิส

'อลิส คุณรัญจะต้องปลอดภัย เชื่อผมนะ'

"ลิสก็ขอให้เป็นแบบนั่น"