บทที่ 8

พลอยไพลินในชุดเดรสรัดรูปเว้าหลังสีแดงเพลิงเดินเข้ามาในบ้านด้วยอาการเมาค้างสุดๆ มือเรียวยันกำแพงสีขาวพยายามพยุงร่างกายขึ้นบนชั้นสอง

ดวงตาคู่สวยใกล้จะปิดเต็มทีก่อนที่เธอจะหยุดชะงักค่อยๆมองไล่ตั้งแต่เท้าที่คุ้นตาขึ้นไปเรื่อยๆจนเห็นใบหน้าของหญิงวัยกลางคนที่สวมชุดนอนกำลังยืนประจันหน้ากับเธอด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะพอใจ

"แม๊!! ตกใจหมดเลย....นึกว่าผี"

  เธอสะดุ้งโหยง มือเรียวทาบอกพลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะทรุดตัวลงนั่งตรงบันไดอย่างหมดเรี่ยวแรงแม้ว่าดวงตาคู่สวยยังมองหน้าของผู้เป็นแม่อยู่เป็นระยะรอรับฟังเสียงบ่น

"ส่วนฉันก็นึกว่าแกตายไปแล้ว.....ไปนอนไหนมา"

"ถามแปลก!!ก็ไปนอนคอนโดมาสิแม๊.....ตังค์หมดหรอกถึงกลับมา"

"นอนคอนโด!! นี่แกยังเสนอหน้าไปนอนคอนโดที่ภูรินทร์ซื้อให้อีกเหรอ"

พิมพาว่าพลางโน้มตัวลงดึงแขนเรียวของลูกสาวให้ลุกขี้น พลอยไพลินไม่สนคำพูดของผู้เป็นแม่เชิดหน้าใส่พร้อมกับจะเดินเบี่ยงตัวเข้าห้องแต่ก็ถูกกระชากกลับมาประจันหน้าอีกครั้งเพราะอีกฝ่ายยังพูดไม่จบ

"อะไรอีก.....ฉันจะไปนอน...ง่วงจะตาย"

"ไม่ต้องนอน!! ไปอาบน้ำแต่งตัว.....แกต้องไปงานศพกับฉัน"

"ไม่เอา!!" พลอยไพลินปฏิเสธหัวชนฝายังไงเธอก็ไม่มีทางไปเหยียบงานศพของอดีตคนรักเด็ดขาดแต่เหมือนว่าหญิงสาวจะไม่สามารถขัดใจผู้เป็นแม่ได้เลยเพราะกลัวว่าพิมพาจะพูดความลับของเธอ

"วันนี้เผาศพแล้ว....อย่าให้ฉันต้องใช้ไม้แข็ง......ไปอาบน้ำ"

"เอ่อๆก็ได้"

น้ำเสียงรับปากอย่างไม่ค่อยเต็มใจพลางถอดนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อไม่สามารถต้านทานคำสั่งของแม่ได้ มือเรียวปิดประตูห้องดังสนั่นระบายอารมณ์โมโห พิมมาได้แต่ส่ายหัวก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปเหมือนกัน

ณ.โรงพยาบาลพิริยะ

อรัญเดินเข้ามาในห้องพักพร้อมกับถุงใบใหญ่ ใบหน้าหล่อฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นสีหน้าที่สดใสก่อนจะวางถุงลงบนโต๊ะพลางรีบเดินเข้าไปหาน้องสาว มือหนาโอบเอวบางเอาไว้แน่นช่วยพยุงคนตัวเล็กลงจากเตียงอย่างประคบประหงม

"เสร็จแล้วเรียกนะ"

"อือ" คนตัวเล็กตอบรับเพียงสั้นๆพลางยื่นมือไปรับถุงใบใหญ่จากพี่ชาย เธอใช้เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่นานก็ออกมาจากห้องน้ำก่อนจะเดินเข้าไปหาอรัญที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋า

"พี่รัญ รูดซิปหลังให้หน่อย" เสียงใสเอ่ยบอกพร้อมกับหันหลังให้เขา มือหนาค่อยๆรูดซิปของชุดเดรสขึ้นอย่างช้าๆพลางยันตัวลุกขึ้นรวบผมยาวขึ้นสูงมัดเป็นหางม้า

"เรียบร้อยครับ"

"ขอบคุณนะคะ พี่ชายสุดหล่อ"

คนตัวโตฉีกยิ้มกว้างโอบกอดน้องสาวเอาไว้แน่น มือหนาลูบศีรษะเล็กพลางจุมพิตลงบนหน้าผากนูน นัยน์ตาคมเป็นประกายมองใบหน้าสวยก่อนจะดึงเข้ามากอดอีกครั้ง

"เดี๋ยวผมไปเอารถก่อนนะครับนาย"

"อือ! แล้วก็โทรบอกคุณกำพลด้วย" พัฒพงษ์พยักหน้ารับคำสั่งของผู้เป็นนายก่อนจะเดินเบี่ยงตัวเข้าไปหยิบกระเป๋าสองใบใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะออกไปจากห้องก่อน

'ยังไงก็ไม่ได้ครับท่าน.....ผมไปไกลจากอลิสมากสุดไม่ถึงห้าสิบเมตรด้วยซ้ำ'

'ก็เห็นอยู่ท่าน.....สงสัยจังทำไมถึงไปไม่ได้'

ภูรินทร์และเงาดำทั้งสองยืนพูดคุยกันอยู่ที่หน้าลิฟต์โดยไม่ได้ห่างจากห้องพักของอลิสมากนัก เงาทั้งสองอย่างจะพิสูจน์ว่าวิญญาณดวงใหม่จะสามารถไปไกลจากพันธจิตที่ผูกติดกับดวงใจของเขาได้ไกลมาแค่ไหนแต่ลองครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่สามารถออกไปไหนไกลๆได้เลย

'คุณภู! เดี๋ยวเราไปเจอกันที่วัดนะคะ'

จู่ๆเสียงใสที่คุ้นหูก็ดังขึ้นและเหมือนคำพูดของอลิสมันจะนำพาให้ดวงวิญญาณของภูรินทร์ไปในที่ที่เธอได้กล่าวเอาไว้ เงาทั้งสองมองหน้ากันอย่างสงสัยเมื่อเห็นชายหนุ่มหายไปต่อหน้าต่อตาก่อนที่ทั้งสองตนจะตามไปติดๆ

ณ.สถานที่จัดงานศพของ นายภูรินทร์ เมธิกิต

วิญญาณดวงใหม่ที่ตายไปได้แค่หกวันมาปรากฏในงานศพของตัวเองเป็นครั้งแรก ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจเป็นอย่างมากคำถามต่างๆผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมดและเขาก็ไม่รู้เลยว่าจะไปหาคำตอบได้จากที่ไหน

'ท่าน!! โอเคไหม'

'ที่นี่!!! งานศพของผม....แต่ทำไม....ผมถึงมาอยู่ที่นี่ทั้งๆที่อลิสยังอยู่ที่โรงพยาบาล'

คำถามของภูรินทร์เงาดำทั้งสองก็ไม่สามารถหาคำตอบให้ได้ ทั้งคู่ส่ายหน้าเพราะตั้งแต่ทำหน้าที่นี้พวกเขาเองก็ยังไม่เคยเจอดวงวิญญาณไหนผูกติดกับดวงใจของตัวเองสักครั้งและเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องเป็นวิญญาณเร่ร่อนทั้งคู่ก็เลยต้องอยู่ช่วยหาคำตอบไปก่อน

'พลอย!!'

พลอยไพลิน ผมไม่คิดว่าจะได้เจอเธอที่นี่ ความรู้สึกตอนนี้มันทั้งดีใจและผิดหวังยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เธอทำไว้กับผม มันก็ยิ่งโกรธ ยิ่งรังเกลียด ไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่ผมรักและอยากจะสร้างอนาคตด้วยกลับกลายเป็นคนที่หลายใจเอาคนอื่นทั้งๆที่มีผมอยู่แล้ว

'ใจเย็นๆก่อนท่าน.... อย่าให้ปีศาจในตัวเข้ามาครอบงำเด็ดขาด'

'ตอนนี้ท่านกับเธอตัดขาดกันไปแล้ว...ปล่อยให้เป็นกรรมใครกรรมมันดีกว่านะ'

คำพูดของเงาดำทั้งสองเรียกสติของภูรินทร์ได้ ชายหนุ่มพยักพเยิดตอบรับเล็กน้อยก่อนที่ดวงตาคมจะเหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนที่กำลังเดินออกมาต้อนรับแขกคนสำคัญ

รถตู้หรูสีดำสนิทค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในลาดจอดรถที่ถูกเตรียมเอาไว้อย่างช้าๆก่อนจะปรากฏชายหนุ่มในชุดสูทสีดำควงคู่มากับหญิงสาวในชุดเดรสกระโปรงยาวสีดำพร้อมกับชายหนุ่มอีกคน

"สวัสดีครับ คุณกำพล.... นี่น้องสาวของผมอลิสครับ.....ส่วนนี้คุณหมอวาโยครับ"

"สวัสดีครับ เชิญด้านในก่อนดีกว่า"

ชายวัยกลางคนยกมือรับไหว้ทุกคนก่อนจะหมุนตัวเดินนำเข้าไปด้านในศาลาสถานที่จัดศพของหลานชายโดยมีญาติพี่น้องและคนอื่นๆเข้ามาทักทายทั้งสามคนอย่างเป็นกันเอง

"ลิสขอไหว้ศพคุณภูรินทร์ได้ไหมคะ"

"ได้สิครับคุณหนู" หญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณชายวัยกลางคนอีกครั้ง กำพลส่งยิ้มให้พลางเดินนำทั้งสามไปที่โลงศพ

"อ้าว! แล้วพลอยไปไหนล่ะ" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามกับพิมพาที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างสงสัยพร้อมกับสอดส่องสายตามองหาเธอ

"พลอยออกไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวก็คงมาแล้วมั้ง.....นี่จ๊ะธูป"

หญิงวัยกลางคนตอบคำถามของกำพลก่อนจะหันไปยื่นธูปสามดอกให้แก่ทั้งสามที่นั่งอยู่ตรงหน้าโลงก่อนจะยันกายลุกขึ้นเต็มความสูงเมื่อเห็นว่ากำลังจะมีอีกคนเข้ามาทำหน้าที่ตรงนี้แทนเธอ

'ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณภู....ลิสสัญญาว่าจะดูแลหัวใจของคุณให้ดีที่สุด'

'ขอบคุณนะครับ ที่ช่วยต่อชีวิตน้องสาวของผม....ขอบคุณจริงๆ'

ภูรินทร์ระบายยิ้มออกมาอย่างดีใจและโล่งอกในเวลาเดี๋ยวกัน เขาพยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่สองพี่น้องได้พูดออกมายิ่งได้สบตากับอลิส ใบหน้าหล่อก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างอย่างกับคนที่มีความสุขมากๆก่อนที่เขาจะไปยืนข้างๆหญิงสาวเพื่อรอรับฟังธรรมะเมื่อได้เวลาเริ่มสวดศพวันสุดท้าย

"ผมเอาเงินมาช่วยงานศพครับ"

"รับไว้เถอะค่ะ คุณภูต่อชีวิตให้ลิส.....ลิสอยากช่วยจริงๆ"

เสียงสดใสเอ่ยบอกกึ่งบังคับชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆก่อนที่เธอจะหันไปรับซองสีน้ำตาลขนาดใหญ่จากพี่ชายมาส่งให้กับกำพล อีกฝ่ายลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะตัดสินใจรับมันแม้ว่าเขาจะรู้ว่าจำนวนในซองเยอะมากแค่ไหน

"ก็ได้ครับ.....ผมดีใจแทนหลายชายที่ได้ทำบุญใหญ่ก่อนจะจากไป ยังไงก็ขอให้คุณอลิสแข็งแรงนะครับ"

"ค่ะ" คนตัวเล็กตอบกลับเพียงสั้นๆ

ใบหน้าสวยประดับไปด้วยรอยยิ้มยิ่งได้เห็นดวงวิญญาณของภูรินทร์ที่ส่งยิ้มกลับมาให้เธอ หญิงสาวก็ยิ่งสบายใจมากยิ่งขึ้นเมื่อได้รับรู้ว่าบุญกุศลที่เธอและคนอื่นๆทำให้เขากำลังได้รับมันอยู่ แสงสว่างจ้าปรากฏขึ้นเป็นวงกว้างรอบตัวของชายหนุ่มทำให้เงาดำทั้งสองถึงกับฉีกยิ้มตามอย่างดีใจ