บทที่ 9

ณ.บ้านโชติญกุล

หลังจากเสร็จงานศพของภูรินทร์กว่าจะได้กลับบ้านเวลาก็ปาไปจนมืดค่ำ คฤหาสน์สีขาวตั้งเด่นอยู่บนพื้นที่มากกว่ายี่สิบไร่สิ่งอำนวยความสะดวกครบครันและที่ประลองอาวุธอย่างกับในหนังสงครามก็มีเช่นกัน

รถตู้หรูสีดำสนิทและรถเอสยูวีอีกจำนวนหนึ่งขับตามกันเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็วตรงเข้าไปยังที่จอดของใครของมันก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน

"โย~ คืนนี้นอนด้วยกันไหม" เสียงทุ้มยั่วยวนเอ่ยถามพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างกายโน้มตัวลงซบไหล่กว้างของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อนก่อนจะค่อยๆหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า

"ลุกเลยรัญ!!! ขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆเดี๋ยวก็มาบ่นว่าปวดหลัง"

"นวดให้ก็ไม่เหมื่อยแล้ว" คนง่วงไม่สนดึงหนังสือการแพทย์เล่มหนาออกจากมือของอีกฝ่ายก่อนจะขยับตัวนอนหนุนตักแกร่งของคุณหมอวาโย ดวงตาคมค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆเมื่อสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นบริเวณหน้าผาก

"จะขโมยจูบเขาเหรอ"

"อือ!" ยังไม่ทันที่คุณหมอวาโยจะได้ปฏิเสธ ริมฝีปากหนาก็ถูกประกบอย่างเรียบร้อย ดวงตาคมลุกวาวไม่คิดว่าอรัญจะจู่โจมไวขนาดนี้

"รัญ!!! ไปนอน.....วันนี้ไม่เอา....เหนื่อย!!" มือหนาฟาดลงบนอกแกร่งของเขาอย่างแรงก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกับหันมาดึงอีกคนให้ลุกขึ้นตามมาด้วย

"อยากนวดให้" เสียงทุ้มยั่วยวนดังขึ้นอีกครั้ง อรัญเดินเบี่ยงตัวขึ้นมาประจันหน้าพลางกระชากคนตัวโตเข้ามาใกล้ๆ

"นะโย.....รัญไม่ไหว....ขอปล่อยหน่อยนะ" คนหื่นไม่พูดเปล่ายื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อนอนของอีกฝ่ายอย่างช้าๆพลางลูบไล้หน้าท้องแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ

"ซี๊ดดดด! อ๊า!!! รัญ~ พรุ่งนี้โยมีเวรเช้า"

อรัญยกยิ้มมุมปากอย่าชอบใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มเคลิ้มไปกับสัมผัสที่เร่าร้อน มือหนากำรวบท่อนเอ็นใหญ่พลางโน้มตัวลงคลอเคลียต้นคอแกร่งของคุณหมอจนตอนนี้ลำคอขาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจ้ำ

"น้ำเดียว!! จบเลยนะโย" น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบาพลางกัดเม้มใบหูขาวกระตุ้นอารมณ์ของคุณหมอให้เตลิดและแล้วชายหนุ่มก็ไม่สามารถต้านทานความต้องการได้

"ใส่ถุงด้วยรัญ!!!"

"คร้าบคุณหมอ" มือฟาดลงบั้นท้ายกลมแน่นอย่างแรงโน้มตัวลงกัดเข้าที่ไหล่แกร่งของคนด้านหน้าเมื่อท่อนเอ็นใหญ่สามารถเข้าไปด้านในเนื้อนุ่มได้

"ซี๊ดดดด!! จะรัดให้ขาดเลยใช่ไหม...คุณหมอ"

"หุบปากไปเลยรัญ!! เร็วๆไม่ไหวแล้ว...ซี๊ดดด......อ่าส์!!"

มือหนากำรวบท่อนเอ็นใหญ่ชักรูดไปตามจังหวะที่หนักหน่วงของคนด้านหลัง วาโยเม้มปากแน่นเมื่ออรัญอัดกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้ามาถี่ๆย้ำๆจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดึงก้องไปทั่วห้อง หยาดเหงื่อของทั้งคู่เริ่มผุดขึ้นเต็มร่างกายความเย็นของห้องก็ไม่สามารถต้านทานอารมณ์ตัณหาของทั้งสองได้เลย

แสงแดดยามเช้าเริ่มสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนขนาดใหญ่ที่เย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ หญิงสาวในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวค่อยๆลืมตาขึ้น ก้านนิ้วยาวขยี้ตาพลางกะพริบถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสให้ชัดมากขึ้นก่อนจะพลิกตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงข้อความเข้าเป็นระยะ

กรี๊ดดดดดดดดดด

ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างตกใจ กรีดร้องดังลั่นเมื่อเห็นใบหน้าหล่อที่คุ้นเคยอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมดีดตัวขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วก่อนที่อลิสจะสูดลมหายใจเข้าอย่างรวดเร็วพลางตั้งสติของตัวเองให้คงที่

'ใจเย็นๆก่อนอลิส......หายใจเข้าลึกๆๆ'

"คุณภู!!! อย่ามาแบบนี้อีกนะคะ....ลิสหัวใจจะวาย "

'ผมขอโทษ!!! คิดว่าลิสชินแล้ว'

"ไม่ค่ะ!!! เอ่อ...แล้วทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่...ทำไมยังไม่ไปเกิดอีกล่ะคะ" เสียงใสตอบกลับอย่างหนักแน่นก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลงในประโยคหลัง ดวงตากลมมองใบหน้าของวิญญาณหนุ่มหล่ออย่างรอคอยคำตอบของเขา

' ไปไม่ได้ '

" ทำไมอะ.... หรือว่า!!! มีใครเอาดวงจิตของคุณภูไปทำคุณไสยมนตร์ดำรึเปล่า "

' ดูละครมากไปรึเปล่า '

คนตัวเล็กส่งยิ้มเจื่อนๆดวงตากลมมองวิญญาณหนุ่มก่อนที่แขนเรียวทั้งสองยกขึ้นมาปิดหน้าอกอวบอิ่มอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่มที่มองอย่างกับจะกลืนเธอทั้งตัว

" คุณภู!!! สายตาหื่นมาก "

' ขอโทษ!!! '

" แล้วยังไงคะ.....เรื่องเมื่อกี้!!? "

อลิสว่าพลางก้าวลงจากเตียงมือเรียวคว้าหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะหย่อนตัวลงส่งสายตากดดันด้วยความอยากรู้ให้วิญญาณหนุ่ม

'ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน.....แต่เคยลองแล้ว.... ผมไม่สามารถไปไกลจากอลิสได้เลย....อย่าทำหน้าแบบนี้สิครับ!!อลิสไม่ใช่ต้นเหตุนะ'

แววตาที่เศร้าหมองเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดแม้ไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมาจากเธอแต่ทำไมผมถึงรู้สึกใจหวิวๆยังไงก็ไม่รู้ อยากจะกอดปลอบจังแต่สภาวะที่เป็นแค่วิญญาณทำได้มากที่สุดก็แค่ยืนมองเท่านั่น

'เราไปทำบุญกันไหม.... จะได้สบายใจมากขึ้น'

"ลองดูก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวลิสไปอาบน้ำก่อน.... คุณอย่าเข้ามาเด็ดขาด!!!"

'คร้าบบบ'

ภูรินทร์ส่ายหัวอย่างแรงไล่ความคิดลามกออกจากหัวเมื่อเขาจินตนาการถึงร่างกายขาวสะอาดของคนตัวเล็กที่กำลังอาบน้ำอยู่ด้านใน

ดวงตาคมเป็นประระบายยิ้มออกอย่างมีความสุขเมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นถาพถ่ายของสองพี่น้องที่วางประดับอยู่บนโต๊ะ

"ไงคนเก่งของพี่"

เสียงทุ้มอ่อนโยนของอรัญดังขึ้นเมื่อเห็นน้องสาวเดินลงมาจากชั้นสองด้วยสีหน้าสดใสมากกว่าเดิม อลิสส่งยิ้มให้พี่ชายก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะพลางโน้มตัวลงโอบกอดเขาเอาไว้แน่น

"โอ้โห!! นี่พี่โยลงมือทำกับข้าวเองเลยเหรอ"

"มีของโปรดเราด้วยนะ....แต่แบบอ่อนๆ"

คนป่วยพยักหน้าเป็นเชิงตอบตกลงก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆพี่ชาย มือหนาลูบศีรษะปลอบโยนน้องสาวพลางเลื่อนแก้วน้ำเข้าไปใกล้ๆ

"อ่ะนี่!! พี่จัดยาเอาไว้ให้แล้ว ของเช้านี้นะ"

คุณหมอวาโยยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง อลิสส่งยิ้มพร้อมกับยื่นมือไปรับแก้วที่ใส่ยาเอามาวางไว้ข้างกายก่อนจะกินยาอีกแก้วสำหรับก่อนอาหาร

"ขอบคุณนะคะพี่โย...เอ่อแต่เดี๋ยวนะ...ทำไมหน้าสีสองคนถึงอิดโรยขนาดนี้....เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ"

คนตัวเล็กหันไปขอบคุณก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับแววตาของคุณหมอที่ดูไม่ค่อยสดชื่นเท่าไรพลางมองสลับกับสีหน้าของพี่ชาย เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ๆจ้องมองใบหน้าหล่ออย่างหาข้อพิรุธ

"อือ! นอนไปนิด....เมื่อคืนพี่เหมื่อยมากเลยให้โยนวดทั้งคืน"

"รัญ!!"

คำพูดสองแง่สองง่ามของอรัญทำให้คุณหมอวาโยที่นั่งอยู่ข้างกันตรงข้ามกับอลิสถึงกับเบรกอีกฝ่ายทันทีแต่เหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้ว หญิงสาวอมยิ้มออย่างเขินอายเมื่อจินตนาการภาพที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสองเมื่อคืนนี้ดวงตากลมเป็นประกายมองพี่ชายทั้งสองพลางหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่สามารถปกปิดได้

"พอเลยค่ะ เห็นแล้วอิจฉา"

"อะไรเรา!!"

"ก็สายตาพี่รัญตอนมองพี่โยมันแพรวพราวมาก"

น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยแซวพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างออดอ้อน ส่งสายตายั่วยวนให้เขาจนอรัญถึงกับทนความน่ารักของน้องสาวไม่ไหว ยื่นมือมาบีบแก้มนุ่มทั้งสองข้างอย่างมันเขี้ยว

"อ๊า!!! พี่รัญ" มือเรียวดึงมือหนาทั้งสองข้างออกก่อนจะลูบแก้มของตัวเองไปมาท่าทางหยอกล้อกันระหว่างสองพี่น้องทำให้ชายหนุ่มอีกถึงกับหลุดยิ้มออกมา

"ว่าแต่! ลิสจะไปไหนแต่งตัวซะสวยเชียว" คุณหมอวาโยเอ่ยถามพลางตักอาหารให้กับสองพี่น้อง ดวงตาคมมองใบหน้าของหญิงสาวพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส มือเรียวค่อยๆวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถาม

"ลิสจะไปวัดค่ะ นัดกับกานเอาไว้แล้ว"

"ไปทำบุญให้คุณภูใช่ไหม" อลิสพยักพเยิดเล็กน้อยเป็นคำตอบก่อนจะหันไปมองวิญญาณของภูรินทร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องอาหาร สายตาของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มทั้งสองถึงกับมองไปในทิศทางเดียวกันกับเธอด้วยความสงสัย

"งั้นก็ไปกับพัฒ"

"เอ้า!!แล้วชิดไปไหน"

"พี่ให้ชิดกับจันไปทำธุระสำคัญ.... ไปกับพัฒนั่นแหละ...พี่จะได้สบายใจ"

คุณหมอวาโยพยักหน้าสนับสนุนคำสั่งของอรัญเมื่อเห็นสายตาอ้อนวอนของหญิงสาว อลิสถอนหายใจออกอย่างแรงก่อนจะยอมทำตามคำสั่งของพี่ชายที่ห่วงน้องสาวมากๆเพราะเขาเองก็ไม่อยากให้เกิดเหตุซ้ำขึ้นมาอีกแล้ว

ณ.บ้านสุริยกิจ

ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำเดินลงมาจากชั้นสองด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีมากนักเหมือนคนอดหลับอดนอนมาหลายวัน ขาแกร่งทั้งสองเดินตรงมายังห้องอาหารที่พร้อมหน้าไปด้วยคนในครอบครัวยกเว้นลูกชายที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะพ่อ"

"อือ!"

เสียงสดใสของอาภากรผู้เป็นลูกสาวเอ่ยทักทายพ่ออย่างอารมณ์ดีพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยแต่เหมือนว่าภาสกรจะไม่ค่อยอารมณ์ดีเหมือนกับลูกสาย เขาตอบรับเธอเพียงสั้นๆก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างกายภรรยา

"พ่อคะ.... ภาอยากได้รถคันใหม่...เมื่อวานไปดูกับเพื่อนมาถูกใจมากเลยค่ะ"

"จะทำอะไรก็ทำ.....แต่อย่ามาเป็นภาระให้ฉัน"

เขาตอบแบบไม่ใยดี น้ำเสียงเรียบนิ่งเย็นชาซะจนคนรอบข้างถึงกับขนลุกเพราะไม่รู้ว่าชายวัยกลางคนคิดอะไรอยู่แต่ไม่ใช่กับอาภา หญิงสาวไม่ได้สนใจว่าพ่อของเธอจะใช้น้ำเสียงยังไงยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเดินเข้ามาหอมแก้มสากของเขาก่อนจะเดินออกจากบ้านไปทันที

"งานที่คุณสั่งให้ลูกไปทำเป็นยังไงบ้างคะ....ใกล้จะเสร็จรึยัง"

"มันเสร็จตอนไหน....เดี๋ยวมันก็กลับมาเองนั่นแหละ"

ประมุขของบ้านยังคงใช้น้ำเย็นชากึ่งไม่พอใจตอบกลับผู้เป็นภรรยา รำไพหญิงวัยกลางคนรุ่นเดียวกับภาสกรพยักหน้ารับก่อนจะกลับไปให้ความสนใจกับจานอาหารที่อยู่ตรงหน้าของเธอ

"นายครับ!!" เสียงทุ้มเข้มที่คุ้นหูดังขึ้นอย่างแผ่วเบาเมื่อได้รับสัญญาณจากผู้เป็นนายชายชุดดำลูกน้องคนสนิมอย่างทศก็เดินเข้ามาหาพลางโน้มตัวลงกระซิบให้กับผู้เป็นนายได้รู้แค่สองคน

"คืนนี้มันต้องรอนะ....แล้วก็ไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อด้วย"

รำไพพยักหน้ารับคำสั่งของสามีโดยที่เธอเองก็ไม่ได้สบตากับเขาเลยก่อนที่ภาสกรจะเดินออกไป สายตาจับจ้องจนชายวัยกลางคนกับลูกน้องเดินลับตาไป เธอก็ลุกพรวดจากโต๊ะตามไปติดๆเพราะความอยากรู้เรื่องราวก่อนหน้านี้

"คุณหญิง!! จะไปไหนครับ" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นหญิงวัยกลางคนทำตัวลับๆล่อๆมีพิรุธอยู่บริเวณโรงรถ

"ให้ผมครับให้ดีกว่านะครับ" ชายชุดดำพูดเสนอออกไปพลางยื่นมือไปขอกุญแจรถจากผู้เป็นนาย

"ไม่ต้องยุ่ง!!! มีอะไรก็ไปทำไป๊"

รำไพตวาดใส่ชายชุดดำอย่างหัวเสียพลางก้าวขึ้นรถคันหรูของตัวเอง ประตูรถถูกปิดอย่างดังระบายความไม่พอใจออกมาก่อนจะขับออกไปจากบ้านด้วยความรวดเร็ว ทำเอาชายหนุ่มถึงกับยืนนิ่งมึนงงกับสภานการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มือหนาเกาหัวของตัวเองก่อนจะเดินเข้าบ้านไปแต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชงักเมื่อเสียงข้อความดังขึ้น

ดวงตาคมดูมองดูคำสั่งใหม่ของภาสกรที่สั่งตรงมายังเขาโดยเฉพาะก่อนจะรีบตรงไปยังโรงจอดรถอีกครั้งคว้ากุญแจรถที่อยู่อีกห้องก่อนที่จะขับตามนายหญิงออกไปอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าจะตามไม่ทัน