บทที่ 7

"อลิส!!!"

หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆเมื่อได้ยินเสียงเรียกอันแผ่วเบา ดวงตากลมกะพริบถี่ๆก่อนจะกับพี่ชายที่กำลังลูบใบหน้าสวยเพื่อเรียกสติ

คนตัวเล็กฉีกยิ้มอย่างเคอะเขินเมื่อนึกถึงฝันเมื่อครู่พลางหลบสายตาของชายหนุ่มที่กำลังจ้องมองจับผิดอาการแปลกๆของน้องสาวก่อนจะค่อยๆประคองหญิงสาวขึ้นนั่งอย่างช้าๆ

"ฝันหวานอยู่รึไง.....หยิกพี่ซะเจ็บไปหมดเลย" อรัญเอ่ยแซวพลางยื่นท่อนแขนแกร่งที่มีรอยแดงให้กับเธอได้ดู มือเรียวลูบแขนพี่ชายพร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนเป็นการรู้สึกผิด

"หล่อไหม" เขาโน้มตัวลงจ้องใบหน้าสวยก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลพร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้

"หึ!!?"

"ผู้ชายในฝันหล่อไหม" เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยถามพลางดึงผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นมาก่อนจะค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ

"ไม่ตอบ!! แสดงว่าหล่อน้อยกว่าพี่"

ความมั่นหน้าของพี่ชายทำเอาคนตัวเล็กแทบสำลักน้ำรีบคืนแก้วน้ำให้กับเขาทันที อรัญฉีกยิ้มกว้างเอี้ยวตัวไปหยิบกระดาษทิชชู่ที่อยู่ด้านข้างมาเช็ดปากให้กับน้องสาว

"หลงตัวเองจริงๆเลย แต่จะว่าไป...พี่รัญของลิสก็หล่อที่สุ๊ด"

"อ่า!! สบายใจแล้ว" คนตัวเล็กชมพี่ชายพลางยื่นมือไปบีบแก้มหนาของเขา อรัญโอบกอดน้องสาวเอาไว้แน่นมือหนาลูบแผ่นหลังบางพร้อมกับโน้มตัวลงหอมศีรษะของเธอ

"หิวไหม.... เดี๋ยวพี่ไปเอาข้าวต้มมาให้" หญิงสาวพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนที่ชายหนุ่มจะยันกายลุกขึ้นจากเตียงเดินเข้าไปในโซนของครัว

"เอ่อ! พี่รัญ.....คนที่บริจาคหัวใจให้ลิส.....เค้าชื่อภูรินทร์ใช่ไหม"

"อือ! มีอะไรรึเปล่า"

อรัญออกมาพร้อมกับถ้วยข้าวต้มชามใหญ่พลางเลื่อนโต๊ะเข้ามาใกล้ๆกับเตียงก่อนจะเดินกลับไปเอาขนมและผลไม้ของโปรดน้องสาวพร้อมกับน้ำหวานของชอบก่อนที่เขาจะหย่อนตัวลงนั่งข้างกายเหมือนเดิม

"เขามาบอกให้ลิสดูแลหัวใจของเค้าด้วย"

"ชายในความฝัน!! คือคุณภูรินทร์เหรอ" คนตัวเล็กพยักหน้าตอบรับพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆพี่ชายเมื่อเห็นอีกฝ่ายยื่นมือมาป้อนข้าวต้มให้

"เขามาหาลิสตั้งแต่เมื่อไร" เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่น้องสาวจะเห็นหรือฝันถึงวิญญาณ

"ตั้งแต่วันแรกที่ลิสรู้สึกตัว....เขาไปเรียกลิส "

ดวงตากลมเป็นประกายมองใบหน้าหล่อของพี่ชายก่อนจะมองเลยไปด้านหลังของเขา รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยจนอรัญรู้สึกได้ว่าน้องสาวไม่ได้ยิ้มให้กับเขาแต่น่าจะยิ้มให้กับคนด้านหลังแทน

"อย่าบอกนะว่า"

น้ำเสียงและสีหน้าที่ตื่นเต้นของอรัญไม่ได้ทำให้วาโยที่พึ่งเข้ามาไม่ได้ตกใจอะไรมากนักเพราะเขาเองก็สนิทสนมกับสองพี่น้องโตมาด้วยกันก็พอจะรับรู้ในสิ่งที่ทั้งสองคุยกันก่อนหน้าได้

"เห็นผีรึไง.... ถึงได้ทำหน้าตาดีใจขนาดนั้น"

"พูดอย่างกับเห็น!!!" อรัญสวนกลับพลางยื่นมือไปบีบก้นของอีกฝ่ายเป็นการทักทายก่อนจะทำหน้านิ่วเพราะคุณหมอหยิกเข้าที่หน้าท้องแกร่งอย่างแรง

"โยๆเจ็บ!! โอ๊ย" คนชอบแกล้งถึงกับต้องร้องขอมือหนากุมมือของคุณหมอเอาไว้แน่นส่งสายตาขอร้องอีกฝ่าย

คุณหมอวาโยแสยะยิ้มมุมปากอย่างชอบใจก่อนจะหันไปดูอาการของคนป่วยที่กำลังหัวเราะสมน้ำหน้าพี่ชาย อรัญระบายยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นน้องสาวดีขึ้นพลางยื่นมือไปลูบผมนุ่มของเธออย่างเอ็นดูก่อนที่พี่ชายทั้งสองจะช่วยกันพยุงคนตัวเล็กเข้าไปทำธุระส่วนตัว

ก๊อก ก๊อก!!

"ขออนุญาตครับนาย" สีหน้าและท่าทีที่จริงจังของพัฒพงษ์ทำให้สองชายหนุ่มรู้ได้ทันทีเลยว่าต้องมีเรื่องสำคัญแน่ๆ อรัญมองใบหน้าน้องสาวก็จะส่งยิ้มให้อีกฝ่ายพลางพยุงขึ้นเตียงอย่างช้าๆโดยมีคุณหมอวาโยช่วยประคองอยู่ไม่ห่าง

"อยู่กับโยก่อนนะ.....เดี๋ยวพี่มา"

"ค่ะ!!"

คนตัวเล็กตอบรับเพียงสั้นๆพลางบีบมือของพี่ชายเอาไว้แน่น อรัญระบายยิ้มออกมาเพื่อให้น้องสาวสบายใจก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากนูนของเธอย่างแผ่วเบาพร้อมกับมือหนาที่ลูบศีรษะก่อนจะหันไปยิ้มให้คุณหมอวาโยที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนที่เขาจะเดินนำลูกน้องออกไปจากห้องพัก

"เป็นยังไง......เจอตัวพวกมันรึยัง??"

"ยังไม่เจอเลยครับ.... ผมตามไปเช็คที่บ้านพักตากอากาศของพวกมันแล้ว.... คาดว่าไอ้สุริยาคงพาลูกมันหนี.... แต่นายไม่ต้องห่วงนะครับ ผมให้ไอ้ชิดกับไอ้จันคอยตามประกอบแล้วยังไงลูกมันก็ต้องติดต่อมา"

ชายชุดดำรีบรายงานความคืบหน้าให้กับเจ้านายหนุ่มได้รู้ทันที น้ำเสียงที่เปล่งออกมาทั้งจริงจังและหนักแน่นแม้ว่าเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่างานนี้จะได้ตัวคนที่ต้องการตอนไหนแต่เพื่อเอาตัวรอดจากฝ่ามือหนักของผู้เป็นนาย ชายหนุ่มจึงต้องทำทุกอย่างให้ถูกใจ

"แล้วผู้หญิงเป็นใคร?"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อได้เห็นรูปภาพจากกล้องวงจรปิดที่พัฒพงษ์ยื่นมาให้ แต่ยังไม่ทันที่ชายชุดดำจะได้ตอบคำถามของเจ้านาย ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกก่อนจะปรากฏให้เห็นว่าเป็นคุณหมอวาโยที่เดินออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย อรัญรีบส่งคืนรูปภาพให้อีกคนทันที

"รัญ!! โอเคไหม"

เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความห่วงใยเอ่ยถามพร้อมกับเลื่อนสายตาไปมองที่พัฒพงษ์อย่างจับผิด อรัญเบี่ยงขึ้นมาปกปิดคุณหมออย่างมีพิรุธ มือหนาโอบไหล่แกร่งของอีกฝ่านก่อนจะส่งสัญญาณให้พัฒพงษ์ออกไปก่อน

"ไปกินข้าวกัน"

"ไม่ได้! โยมีเคสด่วน....คุณพยาบาลพึ่งโทรมาตามเมื่อกี้....เอ่อโยฉีดยาให้น้องแล้วนะตอนนี้หลับไปแล้ว"

"งั้นเดี๋ยวเดินไปส่งที่ห้อง"

อรัญอมยิ้มมุมปาก มือหนาเลื่อนลงจากไหล่ไปโอบเอวหนาของอีกฝ่ายพลางดันตัวของคุณหมอให้เดินนำหน้าไป คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยในพิรุธของชายหนุ่มก่อนจะเบี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนหันกลับมาประจันหน้าอีกครั้ง

"อย่าบอกนะ.....ว่าใช้ให้พัฒไปจัดการไอ้อาทิตย์"

"ยังไม่เจอตัวมันเลย....โธ่โย! ไม่ต้องห่วงหรอก.....รัญไม่เอามันถึงตายหรอกน่า" น้ำเสียงและสายตาออดอ้อนทำให้คุณหมอวาโยถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะยังไงก็คงไม่สามารถห้ามปราบคุณมาเฟียได้เลย

"ไปได้แล้ว...เดี๋ยวคุณพยาบาลว่าเอานะ" อรัญว่าพลางดึงท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มให้เดินตามอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะแยกตัวออกไปสั่งงานลูกน้องที่เดินสวนขึ้นมาพอดี

'จะจ้องอีกนานไหมท่าน'

ภูรินทร์ที่กำลังนั่งจ้องคนตัวเล็กที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียงถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นและก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อเขาหันไปเกือบจะชนเงาดำที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเหมือนกัน ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มือหนาลูบหน้าอกแกร่งของตัวเองพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อตั้งสติ

'อย่ามาแบบนี้อีกนะครับ ผมหัวใจจะวาย'

'ท่านเป็นวิญญาณ หัวใจอยู่นี่'

เงาดำว่าพลางชี้ไปที่หญิงสาวที่กำลังหลับลึกเพราะฤทธิ์ของยาที่คุณหมอพึ่งจะฉีดให้ไปเมื่อครู่

ภูรินทร์ระบายยิ้มออกมาอย่างชอบใจก่อนจะผลักตัวออกจากเตียงเพื่อที่จะได้ไปคุยในเรื่องที่เขาอยากรู้มากที่สุดในตอนนี้โดยที่ชายหนุ่มยังคงหันไปมองอลิสอยู่เป็นระยะด้วยความเป็นห่วงแม้ว่าตนจะไม่สามารถทำอะไรได้นอกเหนือไปกว่าแค่ยืนมองอยู่ใกล้ๆเท่านั้น