CHAPTER 5

​Nicholas’ POV

Napailing na lang ako habang nagpupunas ng orange juice sa suit ko gamit ang tissue. Halos dumikit na ang matamis na likido sa puting polo ko sa loob. Kung ibang bata siguro ang gumawa nito, baka nairita ako. Pero kay Axel? Hindi ko alam kung bakit hindi ko magawang magalit. Siguro dahil sa sobrang kulit niya. O siguro dahil kakaiba talaga ang batang iyon.

Huminga ako nang malalim bago muling tumingin sa harapan ko. Pero agad akong natigilan. Wala na si Axel. Kanina lang nasa tabi ko siya. Ngayon, parang bula siyang naglaho. Napailing ako habang sinusuri ng tingin ang buong ballroom. Halo-halong boses, tunog ng wine glasses, at tawanan ng mga bisita ang bumungad sa akin, pero hindi ko makita ang bata.

“Masyadong mabilis…” bulong ko.

Pero kahit wala na siya sa harapan ko, hindi pa rin maalis sa isip ko ang bata. Ang talino niya. Ang kulit niya. At ang paraan ng pagtitig niya sa akin na parang matagal na niya akong kilala. Hindi ko maintindihan kung bakit parang may pamilyar sa kanya.

Napahigpit ang hawak ko sa tissue habang biglang bumalik sa isip ko si Celine. Pitong taon. Pitong taon ko siyang hindi nakita. At kanina nasa harapan ko na ulit siya, parang gusto niya akong burahin sa buhay niya. Hindi ko naman siya masisisi. Bigla akong nawala noon nang walang paliwanag.

Pero wala siyang alam. Hindi niya alam na noong gabing iniwan ko siya, may mga taong naghahanap sa akin para patayin ako. Hindi niya alam na may power struggle noon sa loob ng King Enterprise matapos mamatay ang lolo ko. May mga gusto akong pabagsakin sa kumpanya at gusto rin nila akong mawala. At nang malaman nilang may babaeng madalas kong kasama sa talyer… naging target si Celine.

Kaya kinailangan kong mawala. Kinailangan kong ilayo ang sarili ko sa kanya. Akala ko ilang buwan lang maaayos ko rin ang lahat at mababalikan ko siya agad. Pero mas lumala ang sitwasyon. Nagkaroon ng kaso. May nagtaksil sa loob ng kumpanya. Halos araw-araw akong may security. At nang tuluyan kong maayos ang lahat… saka ko sinubukang hanapin si Celine. Pero huli na.

Wala na siya sa dati niyang bahay. Sarado na rin ang lumang event company na pinagtatrabahuhan niya noon. Parang bigla siyang naglaho. At kahit bilyonaryo ako, hindi ganoon kadaling hanapin ang isang taong ayaw magpahanap. Lalo na nang malaman kong ibinenta niya ang lumang bahay na pamana ng magulang niya.

Ilang taon ko rin siyang hinanap. Pero wala. Hanggang sa unti-unti kong kinumbinsi ang sarili ko na baka may iba na siya. Na baka mas safe siya kung wala ako sa buhay niya. Napabuntong-hininga ako. Pero bakit ngayong nakita ko siya ulit… parang bumalik lahat?

“Sir?” Naputol ang iniisip ko nang may staff na lumapit. “The investors are looking for you.”

Tumango ako nang bahagya. “I’ll follow.”

Bago ako tuluyang umalis, muli akong napalingon sa direksyong pinuntahan ni Axel. At doon ko siya nakita. Kasama si Celine. Nakatayo sila malapit sa exit ng ballroom habang tila nagmamadali nang umalis. Mahigpit ang hawak ni Celine sa kamay ng bata. At habang inaayos niya ang bow tie nito, hindi ko maiwasang mapatitig. Parang… parang maliit na pamilya. Unti-unti akong naglakad palapit sa kanila.

​“Celine.”

Agad siya ng natigilan. Dahan-dahan siyang napalingon sa akin habang si Axel naman ay curious na nakatingin sa aming dalawa.

“Mr. King,” malamig niyang bati.

Napangiwi ako nang bahagya. Mr. King. Hindi na Nico. “Kailangan kitang makausap ngayon.” mahina kong sabi sa kanya.

“Busy ako.” Diretso. Malamig. Parang estranghero lang ako.

Pero mas pinili kong huwag pansinin iyon. Ang atensyon ko ay napunta kay Axel. Hindi ko alam kung bakit, pero sobrang curious ko sa batang iyon.

“Anak mo ba siya?” diretsahan kong tanong.

Biglang nanahimik si Celine. Nakita kong bahagyang humigpit ang hawak niya sa kamay ni Axel. Habang si Axel naman ay tahimik lang na nakatingin sa amin. Ilang segundo muna ang lumipas bago siya sumagot.

“Oo.”

​“Who’s the father?”

Napansin kong umiwas siya ng tingin. “Bakit? May pakialam ka?”

​“Celine—”

“Anak ko siya sa dati kong boyfriend.”

Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko. Boyfriend. May naging boyfriend siya? Normal lang naman siguro iyon matapos ko siya iwan. Pero bakit parang masakit?

​“Ah…” iyon lang ang nasabi ko.

Biglang nagsalita si Axel. “Mommy, uwi na tayo?”

Agad lumambot ang mukha ni Celine habang tumingin siya sa bata. “Yes, baby.”

Tahimik ko silang pinanood. Napakaalaga niya kay Axel. At kitang-kita kung gaano niya kamahal ang bata.

​“Good night, Mister King,” malambing na sabi ni Axel. "Good night, Axel." tugon ko sa bata bago ni Celine hinila si Axel palayo.

Tahimik ko lang silang pinanood hbang papalayo. Pero ilang hakbang pa lang nila, may maliit na bagay na nahulog mula sa bulsa ni Axel.

Napakunot-noo ako. Mabilis akong yumuko at pinulot iyon. At sa sandaling makita ko kung ano iyon… parang huminto ang mundo ko. Isang silver keychain. Luma na ito, pero pamilyar na pamilyar. Dahan-dahan kong binaliktad ang keychain. At doon ko nakita ang maliit na initials.

​N.K.

Biglang bumalik sa isip ko ang gabing iniwan ko si Celine. Ang mahimbing niyang tulog. Ang halik ko sa noo niya bago ako umalis. At ang keychain na inilagay ko sa bag niya bilang pangakong babalikan ko siya.

Nanigas ako habang mahigpit na hawak ang keychain. Bakit nasa batang iyon ang keychain ko? Dahan-dahan akong napatingin sa papalayong mag-ina.