Chapter Four

Her POV

" 'Elara Monroe is a visionary cosmetics brand owner who built her empire on the belief that beauty should empower, not limit. She is known for creating high-quality, cruelty-free products that celebrate every skin tone and texture. She is also admired in the industry for blending luxury with accessibility—making elegance something everyone can afford...'”

Marahas kong pinakawalan ang hanging naipon sa dibdib ko. Bakit kapag nag-research ka ng isang tao o bagay sa social media, ito na ang madalas na lalabas sa feed mo?

Yes! I search for her name para lang sana alamin kung legit ba siyang may-ari ng FLQ cosmetics. Base sa mga results, mukhang totoo naman. Pero hindi ko nagustuhan na ito na ang sunod-sunod kong makikita sa feed ko.

"...She is driven by innovation, constantly launching trends instead of following them. She is a symbol of confidence, proving that beauty starts with self-worth.' 'FLQ cosmetics gain a..."

Padabog kong isinara ang laptop ko. I grab a pillow and press it against my face.

I hate myself right now!

I shouldn't be hurting myself the way someone else once did, but look at me, I'm torturing myself anyway. Pounding my own heart and thoughts like a woodchuck trapped in its own machine.

Naririto akong muli sa bahay ni Frenzy. Mag-isa nga lang ako ngayon dahil nasa trabaho siya at mamayang 10pm pa ang uwi niya.

After I got home from the gathering, I cried. I thought about Lucian. About Elara. About Caspian. About everything.

The silence is k*lling me. Mas lalo kong nararamdaman ang pag-iisa, mas lalo kong naiintindihan ang lahat ng nangyari kahapon. Nilalamon pa ako ng insecurities ko.

Knowing how that Monroe woman has proven herself everywhere only makes me hate myself more.

It's already four in the afternoon. Orange light spills through the window. To be honest, hindi ako sanay na nasa bahay ng ganitong oras, dahil ito ang oras na dati akong nasa petsa de peligro sa loob ng opisina.

Creative Director ako sa CW Clothing Company, crafts and design department, ang kumpanyang ito ay pagmamay-ari ni Madam Carmela.

Yes, hindi ako graduate ng college, but I have my skills. At iyon marahil ang nakita ni Madam noon kaya niya ako hinire bilang assistant, na kalaunan ay naging Creative Director.

It took me three years to earn the position of Creative Director, and it wasn't easy. Maraming eksena ang dumaan sa buhay ko na muntik na akong sumuko. Pero walang nakapigil sa pag-angat ko.

That's how life works, isn't it?

Kapag para sa iyo, para sa iyo, at walang kahit sino ang makapipigil nito.

Sa ganitong oras dati, madalas akong nakatayo sa dulo ng mahabang table, suot ang apron at hairnet, checking every piece for export and deciding if it was ready to go out.

We had QC, but since I'm a perfectionist, lalo na kapag sarili kong design ang ginagawa, I always did the final checking myself.

Hectic ang ganitong oras para sa akin noon. Calls came one after another, signatures everywhere, fixing and checking every minute.

One mistake could cause huge damage.

But after the incident, I resigned.

Iniwan ko ang anim na taon kong pinuhunan sa company. I sent my resignation letter online at hindi na pumasok. I did it intentionally, dahil alam kong hindi nila ito tatanggapin.

Hindi na rin ako nag-expect ng back pay.

Nakakapanghinayang, kasi malaki ang sweldo ko bilang Creative Director. Pero kung hindi na ito healthy para sa akin, why not let it go?

Health is wealth.

My mental health matters the most.

I grab my phone to call Mang Kanor. Ang taong tumawag sa akin kanina dahil siya raw ang inutusan ni Caspian na magdala ng mga gamit ko kung nasaang lupalop man daw ako ngayon ng mundo.

He hired people to move my things out. Masakit sa pakiramdam pero mas mainam na rin ito. Hindi ko na ngayon poproblemahin ngayon kung paano ko makukuha ang mga gamit ko.

Wala na ring hadlang ngayon sa plano kong paglipat ng lugar.

"Hello po tay, kumusta po? Nasaan na po kayo ngayon?"

"Hello Ma'am! Narito na po ako sa kanto ng subdivision. Ayaw po akong papasukin ng guard."

Napabalikwas ako ng bangon. I check my phone at dito ko lang nakita na marami na pala siyang text at missed calls sa akin.

"Naku, ganoon po ba. Sige po, pakisuyo po pakibigay po ang phone sa guard."

"Sige po, Ma'am."

After some conversation with the guard, pinapasok na nito si Mang Kanor at narating ang harapan ng bahay ni Frenzy.

Good thing that Frenzy's house is on a corner lot, kaya madali lang itong hanapin. May malaki rin itong parking area, kaya hindi kami makakasagabal sa kalsada kapag ibinababa na namin ang mga gamit ko.

"Pasensya na po kayo. Naka-silent po pala kasi ang cellphone ko kanina," I said habang hinihila ang tatlong maleta. Huminto ako sandali at may dinukot sa bulsa ko.

"Narito po... tanggapin niyo. Pambawi man lang sa naging abala."

Ngumiti si Tatay Kanor sa akin. Bitbit nito ang malaking kahon na naglalaman ng mga libro ko. "Hindi na Ma'am. Malaki na rin po ang iniabot sa akin ni sir kanina. Hindi rin po kayo nakaabala. Sa totoo lang, masaya po ako ngayon dahil nakita ko po kayo bago ako umuwi ng probinsya."

Natulala ako sa sinabi nito. Siya ang driver ko ng anim na taon. Sa pagkakatanda ko pa'y tatlong taon na siyang naninilbihan doon bilang hardinero bago ako dumating.

"Bakit po kayo uuwi? Sayang po ang trabaho niyo sa kanila!"

"Tinanggal na po ako ni Sir Caspian."

Napigil ko ang hinga ko sa sinabi nito. Muntik ko pang mabitawan ang kahon na naglalaman ng mga pigurin.

Tinanggal siya, bakit? Napakabait niya at napakamasunurin. Hindi kami kailanman nagkaroon ng problema sa kaniya. Kaya nakakabigla talaga para sa akin ng sinabi niyang ito.

"May naging problema po ba? Pwede ko po bang malaman kung bakit kayo tinanggal?"

Humugot hangin si Mang Kanor. Ibinaba ang hawak nito saka bumuga at inilagay ang dalawang kamay sa magkabilang parte ng kaniyang beywang.

"Pwede naman po, opo. Gawa lamang po ng nagkamali po ako ng pangalan na nabanggit noong nagmamaneho po ako kahapon. Natawag ko po kasing Ma'am Aurelia ang bago niyang kinakasama. Tapos, naulit ko pa po iyon noong pinagdala po nila ako ng lamesa sa kwarto niyo noon."

Gusto kong sampalin ang noo ko sa inis. Ganoon lang kasimple ang dahilan para alisin niya nakasama niyang driver ng 9 years?

"Napakababaw naman ng dahilan nila!"

Tumango ito. "Natatandaan ko pa nga po ang salita nung babae sa akin." Tumikhim si Mang Kanor. Pumwesto na tila isang babaeng may masakit na balakang, saka binago ang boses na nagsasabing, "'Kung sa pangalan pa lang ay hindi ka na makatanda ng maayos, papaano pa kaya sa mga susunod kong iuutos? Ayoko ng stress, honey. I need you to fire him. I need someone na matalino, medyo bata at kaaya-ayang tignan.'"

Hindi ko napigilan ang sarili kong matawa sa iminuwestra ni Mang Kanor sa harapan ko. Kuhang-kuha niya ang kaartehan ni Elara, ha? Pero on the other side, hindi tama ang pinakita niyang mga attitude. Like, what? I cannot!

"Pero mas mabuti na po iyon para sa akin, ma'am. Magsa-sampung taon na rin po noong huli akong umuwi sa pamilya ko na nasa probinsya. Isa pa, bukod po sa hindi ko po gusto ang tabas ng dila ng bagong kinakasama ni sir, medyo totoo naman po ang sinabi niyang hindi na po ako bata. Isa pa rin, kung papiliin nila ako, mas gugustuhin ko pang tumira kasama kayo bilang amo ko, kaysa sa dalawang iyon. Lalo na yung babae! Tsk!"

Nanatili akong nakatitig kay Mang Kanor. His facials can't deny the facts na umeedad na nga siya. Maputi na ang kaniyang buhok at bahagyang napapanot. May mga wrinkels at pekas na rin ang mukha niya. Subalit hindi pa rin maitatanggi na makisig siya, sapagkat napakatangos ng ilong nito at maliit ang mukha. Maganda rin ang mga mata at may makapal na kilay. I wonder how gorgeous his children are?

Pakiramdam ko'y isa ako sa dapat sisihin dahil sa pagkakatanggal niya sa trabaho. Pero, on the other side, ngayon na nalaman kong hindi maayos ang trato ni Elara sa kaniya, and how immature they are, mas mabuti na nga lang na tinanggal siya sa trabaho. Tama si Mang Kanor, mas mabuti na nga iyon kaysa makaranas pa siya ng pangmamalupit.

"E di kung ganoon po, pagkatapos natin dito, dideresto uwi na rin po kayo?"

"Opo. Hindi naman po ako mamamasahe dahil ibinigay na po sa akin ni Madam Carmela itong sasakyan. Nailipat na po sa akin ang pangalan. Bilang regalo raw po niya para sa maayos kong serbisyo sa kanila."

Hindi ko napigilan ang mapangiti. This is the brightest side of the story. Wala ka talagang katulad, Madam.

"Ganoon po pala. Siya, sige na po. Narito naman na po lahat. Ako na po ang bahala rito. Baka gabihin pa po kayong lalo sa biyahe niyo."

"Sigurado po kayo? Ipasok ko na po lahat para hindi na po kayo mahirapan."

"Hindi na po! Kaya ko na po itong lahat. Sige na po! Salamat po ng marami! Nakakalungkot man na hanggang dito na lang po, pero wala e. Ganito talaga! Sa muling pagkikita 'tay! Mag-iingat po kayo!"

Wala nang nagawa si Mang Kanor kundi ang sumunod. Umuwi siya sakay ang bagong sasakyan at pera mula kay Caspian.

Para sa akin, hindi pa rin siya natalo ngayong araw na ito. Maluwag ang puso kong tinanaw ang likod ng sasakyan niya hanggang sa tuluyan itong mawala.

Marami talagang pagkakataon na ang mga negatibong pangyayari ay itinuturing natin na masama. Subalit, kung mamasdan nating mabuti, ito'y nagdudulot din naman minsan ng kabutihan sa bawat isa sa atin.