บททั้งหมดของ My Forbidden Tycoon: บทที่ 1 - บทที่ 7

Her POV Pakiwari ko'y pinukpok ng matigas na bagay ang ulo ko ng ilang ulit. Halos hindi ko na maimulat ang mga mata ko sa labis na sakit. Parang binibiyak ang bungo ko. I tried to peek with my left eye. Umaga na pala. Masyadong maliwanag ang buong paligid. Marahil ay nakalimutan kong isara ang bintana ko kagabi. Sinubukan kong imulat ng maayos ang mga mata ko subalit kusa itong sumasara. Sinubukan ko ring bumangon ngunit napakabigat ng buong katawan ko. Dinaig ko pa ang nag-work out buong maghapon kahapon. Nagmistulang may mga mabibigat na bato ang mga hita at binti ko. Maging ang kaliwang tuhod ko ay tila nasugatan. Ngayon ako nagsisisi na umulit pa ako ng rum kagabi. Marahil ay bumagsak at tumama ako sa kung saan dahil sa labis na kalasingan. I should go straight home instead of wasting money and time for alcohol, because it won't change anything. I am still a divorced woman. Inipon ko ang hangin sa dibdib ko saka dahan-dahang pinakawalan. Ilang ulit ko itong gin

Her POV I choose to stay. Sa pakiusap ni Madam Carmela nanatili ako sa gathering kahit kating-kati na akong umalis. Nasa loob ako ng isang private room. Nakaupo at nakapangalumbaba. Ang silid na ito ay espesyal na ipinagawa para lamang kay Madam. Kumpleto ito sa mga gamit na pinasadya para lamang sa isa hanggang dalawang tao. Mula sa mga upuan, higaan at maging sa mga gamit sa kusina, at banyo, lahat ito ay magkakapares at organisado. Ang silid na ito ang nagsisilbing pahingahan ni Madam sa tuwing nai-stress na sa mansion. The smell of the Hoya plant near me changes my mood from bad to good. Vanilla ang scent na isa sa mga paborito ko. Nakatanaw ako sa hardin at sa mga nasa labas na pawang mga nag-uusap at nag-e-enjoy sa mga pagkain. Kilala ko silang lahat, subalit ilan lang ang nakakausap ko. Karamihan sa mga nakakausap ko noon ay pawang asawa rin ng mga Whitlock, from first clan to eighths, at ang topic kung hindi tungkol sa kung papaano sila itrato ng asawa nila, tu

Her POV I'm scrolling through my phone with my right hand. It's already 11 p.m. Nasa sala kami ni Frenzy. She's resting on my lap, at masuyo kong hinahaplos ang mga hibla ng buhok niya. Kakatapos lang din naming kumain ng hapunan. Medyo late na para sa akin, pero kasalanan ko rin naman. Nawili ako sa pagse-cellphone kanina at nakalimot sa oras. Na-realize ko lang na nalipasan na ako nang dumating na si Frenzy galing sa trabaho. "Did you know na na-miss ko ang ganitong posisyon natin? You know, the college days..." Frenzy said habang patuloy na nag-i-scroll sa feed niya. I smiled at her. It feels nostalgic naman talaga habang unti-unti na ring bumabalik sa alaala ko ang mga ginagawa namin before. "Yeah. Mga panahon na thesis lang ang pinoproblema natin." "Yep! At magchismisan tungkol sa kasamahan natin sa part-time job na masyadong bida-bida." It's been six years since the last time we stayed like this in her house. Napakadalang ko na kasing lumabas noon. Gusto kong walang mas