로그인MARIPOSAHALOS LUMUWA ANG MATA KO sa ganda ng bahay ni ninong Daxton. Grabe, walang-wala ng bahay namin! Kung ipagkukumpara ang dalawa, parang tae lang ang sa amin! Kulang na lang pasukan ng langaw ang bibig ko dahil kanina pa ako nakanganga. Talagang laglag ang panga ko sa ganda ng bahay niya.“Ninong…talaga po bang ito ang bahay ninyo? At sino naman ang nakatira sa bahay ninyong ito?” tanong ko habang naglalakad kami papasok sa loob.“Ako lang ang nakatira dito sa ngayon…kasama ko ang lima kong kasambahay.”Nanlaki ang mga mata ko nang tingnan ko siya at pagkatapos ay napahawak pa nga ako sa bibig ko.“Teka, bakit wala po kayong ibang kasama dito? Wala po ba kayong pamilya o ano? Ilang taon na po ba kayo ninong at bakit mag-isa lang kayo sa buhay?”Sandali siyang napabuhuntong hininga bago nagpatuloy sa paglalakad. Habang ako naman ay sumunod sa kanya at naupo kami sa isang malawak at napakagandang sofa. Pasimple ko pa nga itong pinisil. At base pa lamang sa kalambutan nito ay masas
MARIPOSAMabilis kaming umalis sa parking area. Habang nagmamaneho siya, nakatingin lang ako sa mga ilaw sa labas ng bintana. Pagod na pagod ako pagkatapos ng unang araw ko sa trabaho, pero mas mabigat pa rin sa akin ang nangyari sa bahay.Makalipas ang ilang minuto, nagsalita si Ninong Daxton.“Kanina pa kita napapansing tahimik. Gusto kong malaman kung may nangyari ba pagkatapos mong pumasok sa trabaho, lalo na at nakita kitang umiiyak kanina sa labas,” mahinahon niyang tanong.Napabuntong-hininga ako bago sumagot. “Dahil po kay Papa. Pagkauwi ko galing school kanina, nagalit na naman siya dahil walang ulam. Wala siyang iniwang pera kay Mama, kaya wala siyang pambili ng pagkain, pero siya pa ang nagalit nang malaman niyang wala kaming maihahanda.”“Ganoon na naman ang nangyari? Akala ko pagkatapos mong makakuha ng trabaho ay kahit paano ay mababawasan ang problema ninyo sa bahay,” sabi niya.“Hindi po ganoon kadali. Kahit may trabaho na ako, hindi naman agad maaayos ang problema nam
MARIPOSAMakalipas ang ilang minuto, tuluyan na rin akong kumalma. Dahan-dahan kong inalis ang mga kamay ko sa katawan ni Ninong Daxton. At mabilis na pinunasan ang mga luha sa pisngi ko. Nahihiya akong napayuko dahil hindi ko rin alam kung gaano katagal akong nakayakap sa kanya.Ang tigas ng dibdib ni Ninong. At ang sarap niyang yumakap. Ngayon lang ako niyakap ng isang lalaking hindi ko naman kadugo.“Pasensya na po, Ninong. Hindi ko po talaga alam kung bakit ako biglang umiyak nang ganoon, siguro dahil naipon lang talaga lahat ng nangyari sa bahay. At kanina ko lang napakawalan,” mahina kong sabi habang pinupunasan ang pisngi ko.“Wala kang kailangang ikahingi ng tawad sa akin. Kung may problema ka at kailangan mong ilabas, hindi mo kailangang pigilan ang sarili mo sa harap ko,” sagot niya bago bahagyang umatras.Tumango ako at huminga ng malalim. Hindi na niya ako tinanong pa tungkol sa nangyari. At nagpapasalamat ako roon dahil ayoko munang pag-usapan nang detalyado ang tungkol k
MARIPOSA Pagkauwi ko galing sa school, agad kong narinig ang malakas na boses ni Papa kahit hindi ko pa naibababa nang maayos ang bag ko sa balikat. Halos nanginginig ang mga bintana sa lakas ng sigaw niya at alam ko na agad na panibagong problema na naman ang kinakaharap namin. Pagod ako mula sa klase dahil sunod-sunod ang activities namin buong araw. Pero nang marinig ko ang boses niya ay tuluyan na akong napahinto sa may pintuan. At napatingin sa kusina kung saan naroon sina Mama at Papa.“Wala na naman bang ulam?” galit na tanong ni Papa habang nakatayo sa harap ng mesa.“Rodel, sinabi ko naman sa iyo na wala kang iniwang pera sa akin. Ano ang ipangbibili ko ng pagkain? Pinambili ko na ng gamot ng mga bata iyong natitirang pera natin kahapon,” mahinahong sagot ni Mama.“Palagi na lang ganiyan ang dahilan mo! Wala ka bang ibang alam gawin kundi humingi ng pera sa akin?”Napapikit ako sandali. Iyon na naman. Pareho na naman ang eksenang paulit-ulit kong nakikita sa bahay. Kapag wal
DAXTON ROMANOV NAKATINGIN AKO SA kisame habang inaalala ang magandang mukha at hubog ng katawan ng inaanak kong si Mariposa. Bagay na bagay sa kanya ang pangalan niya. Para siyang isang magandang paruparo at talaga namang nakakaakit. Lalo na ang mga mata niya at ang kanyang labi. "Sh1t..." mahina kong usal bago hinawakan ang pagkalalakï ko. Nagsisimula na naman itong manigas. Putanginá. Mali ito. Maling-mali na pagpantasyahan ko ang inaanak ko. Ano ba ang nangyayari sa akin? Bakit ba nangyayari ito sa akin? Bago sa akin ang pakiramdam na ito. At sa totoo lang, wala akong pinapantasyang babae. Sila ang kusang lumalapit sa akin. Sila ang kusang bumubukáka sa akin at halos magmakaawa pa ngang paligayahin ko sila. "Mariposa..." Hinubad ko na ang salawal ako at saka hinawakan ang tite ko. Matigas na matigas na ito. Hindi sumusunod ang katawan ko sa iniisip ko. Bumuga ako ng hangi bago nagsimulang hagurin ang pagkalalakï ko. Pagkatapos, paulit-ulit kong iniisip ang malaking sus0 n
MARIPOSATATLONG ARAW ang lumipas mula nang unang dumalaw sa bahay namin si Ninong Daxton. Hindi ko na siya masyadong inisip pagkatapos ng araw na iyon. Dahil mas marami akong kailangang asikasuhin sa bahay at sa pag-aaral. Bukod sa mga gawaing bahay, kailangan ko ring tapusin ang mga assignment ko bago ako matuloh. Ayokong pumasok na hindi handa. Wala rin naman akong ibang mapagkakaabalahan. Kapag hindi ako nag-aaral, tumutulong ako kay Mama o kaya naman ay naghahanap ng paraan para makatulong sa mga kapatid ko. Kahit paano, gusto kong maibsan ang mga problema niya. Dahil alam kong hindi na rin niya alam kung saan kukuha ng pera para sa pang-araw-araw naming pangangailangan.Noong gabing iyon, nakaupo ako sa isang sulok ng sala habang nakapatong sa maliit na mesa ang mga notebook at libro ko. Tahimik akong nagsusulat habang pinipilit intindihin ang assignment na matagal ko nang ginagawa nang marinig ko ang malakas na boses ni Papa mula sa labas. May kausap siya at hindi ko na kailang







