Chapter 3

Mabilis na naglakad si Joshua palapit kina Rafael at Scarlett.

Sa bawat hakbang niya, may mga taong napapalingon. Hindi niya iyon napapansin, pero para sa iba, mahirap paniwalaan na ang lalaking iyon ay isang simpleng kasambahay lang.

Ngayong gabi, ibang-iba ang itsura niya. Maayos na ang buhok niya, malinis ang pananamit, at mas elegante siyang tingnan. Dati, simple lang ang dating niya. Pero ngayon, mas maayos siyang tingnan at may kakaibang kumpiyansa sa kilos niya.

Nang makita siya ni Scarlett, hindi niya napigilang matigilan.

“Si Joshua ba talaga iyon?” bulong niya sa sarili.

Kanina lang, wala siyang pakialam sa itsura ni Joshua. Para sa kanya, isa lang itong kasambahay. Pero ngayon, parang ibang tao ang nasa harap niya. Mas maayos siyang tingnan, mas kagalang-galang, at mas kaakit-akit kaysa sa inaasahan niya. 

Agad namang sinaway ni Scarlett ang sarili. Ano ba ang iniisip niya? Kasambahay pa rin si Joshua, at si Rafael pa rin ang lalaking mahal niya. Paglapit ni Joshua, magalang itong yumuko.

“Pasensya na po, Sir Rafael. Ma’am Scarlett. Hindi ko po napansin na dumating na pala kayo.”

Ngumiti si Rafael.

“Walang problema. Kakarating lang din namin.”

Bahagya niyang tinapik ang balikat ni Joshua.

“Bagay sa iyo ang bagong ayos mo.”

Napakamot si Joshua sa ulo.

“Nahihiya nga po ako, Sir. Ang daming nakatingin sa akin. Hindi po ako sanay.”

Natawa si Rafael.

Samantala, tahimik lang si Scarlett na nakatingin sa kanya. Hindi niya maintindihan kung bakit may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya.

“Tara na,” sabi ni Rafael. “Mag-check in na tayo.”

Sabay-sabay silang pumasok sa loob ng hotel. Habang naglalakad, hindi sinasadyang napalingon si Scarlett sa likuran.

Tahimik na sumusunod si Joshua. Nang mapansin nitong nakatingin siya, bahagya itong ngumiti bilang paggalang.

Mabilis na ibinaling ni Scarlett ang tingin sa harapan.

“Hay… ano ba naman ang pumasok sa isip ko?” bulong niya sa sarili.

Bakit pa kasi siya lumingon?

Suot ni Scarlett ang isang eleganteng itim na damit na lalong nagbigay-diin sa kanyang ganda. Maayos na nakataas ang mahaba niyang buhok. Sa ilalim ng ilaw ng hotel, mas lalo siyang naging kaakit-akit.

Napatingin naman si Joshua sa kanyang amo. Hindi niya maiwasang humanga. Sa tagal ng pagtatrabaho niya sa mansyon, lagi niyang nakikita kung gaano kabait si Scarlett sa mga empleyado.

Hindi ito mayabang. Hindi rin ito mapangmata. Kaya lalo siyang nahihirapang intindihin kung bakit humantong sila sa ganitong sitwasyon.

“Napakabait ni Ma’am, at mahal na mahal siya ni Sir Rafael,” sabi sa isip niya.

Napabuntong-hininga siya.

“Kung may paraan lang sana para magkaroon sila ng anak nang hindi na ako nadadamay…”

Ngunit wala na siyang magagawa. Napirmahan na niya ang kasunduan. At higit sa lahat, kailangan niya rin ang perang ipinangako sa kanya.

Pagdating sa reception, agad na inayos ni Rafael ang lahat ng dokumento. Ilang minuto lang ang lumipas, nakuha na nila ang key card.

Tahimik silang sumakay sa elevator.

Tahimik silang sumakay sa elevator. Walang nagsasalita sa kanilang tatlo, at tanging mahinang tunog lang ng elevator ang maririnig. Ramdam ni Scarlett ang kaba sa dibdib niya. Ramdam din iyon ni Joshua. Kahit si Rafael, halatang hindi rin ganap na kalmado.

Pagdating sa kanilang palapag, agad silang nagtungo sa presidential suite. Binuksan ni Rafael ang pinto, at agad na namangha si Joshua.

“Grabe…”

Napalingon siya sa bawat sulok ng silid.

“Naku, Sir! Mas malaki pa yata ito kaysa sa bahay namin sa probinsya.”

Napatawa si Rafael.

“Kapag naging maayos ang lahat, baka makapagpatayo ka pa ng mas malaking bahay.”

Napangiti si Joshua. Ngunit agad ding nawala ang ngiti niya nang maalala kung bakit sila naroon.

Samantala, mahigpit na nakahawak si Scarlett sa braso ng asawa. Hindi niya maikailang kinakabahan siya. Pakiramdam niya, may malaking pagbabagong mangyayari sa buhay nilang lahat pagkatapos ng gabing iyon.

Napansin iyon ni Rafael.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ng asawa.

“Hey.”

Napatingin si Scarlett sa kanya.

“Huwag kang matakot.”

“Mahirap kasi ang gusto mo, Rafael,” mahina niyang sabi. “Sobrang hirap.”

Nakita ni Rafael ang lungkot sa kanyang mga mata. Kaya hinaplos niya ang likod ng kamay nito.

“Magtiwala ka sa akin.”

Napapikit si Scarlett. Pagmulat niya, pilit siyang ngumiti at marahang tumango.

“Sige.”

Ilang sandali pa, tumingin si Rafael sa kanyang relo.

“Naghihintay na ang kliyente ko sa ibaba.”

Napatingin si Joshua.

“Sir, kung gusto ninyo po, maaari naman akong umalis muna.”

Umiling si Rafael.

“Hindi na kailangan.”

Pagkatapos, humarap siya sa kanilang dalawa.

“Mag-usap muna kayo.”

Nagkatinginan sina Scarlett at Joshua. Pareho silang hindi komportable. Pareho rin silang hindi alam kung paano sisimulan ang usapan.

Ngumiti si Rafael upang pagaanin ang tensyon.

“Hindi naman kayo magkaaway.”

Bahagyang natawa si Joshua.

“Oo nga po.”

Maging si Scarlett ay napangiti nang kaunti. Nang makita iyon ni Rafael, bahagyang gumaan ang pakiramdam niya.

“Sige,” sabi niya.

Tumungo na siya sa pinto.

“Magkita tayo mamaya.”

Pagkalabas ni Rafael, sumara ang pinto at muling bumalot ang katahimikan sa silid. Nagkatinginan sina Scarlett at Joshua, parehong hindi alam kung paano sisimulan ang usapan.

Ilang segundo ang lumipas bago unang nagsalita si Joshua.

“Ma’am…”

Nag-angat ng tingin si Scarlett.

“Pasensya na po kung naging komplikado ang lahat.”

Nagulat siya sa sinabi nito.

“Ha?”

“Alam kong hindi ninyo gusto ang sitwasyong ito.”

Napayuko si Joshua.

“Sa totoo lang, ako rin po.”

Tahimik na napatitig si Scarlett sa kanya.

Sa unang pagkakataon, hindi niya nakita si Joshua bilang isang simpleng kasambahay lang. Nakita niya ito bilang isang taong nahihirapan din at napilitang sumabay sa agos ng mga pangyayari.

At sa gabing iyon, nagsimula silang mag-usap bilang dalawang taong parehong may mabigat na pasaning dinadala.