Chapter 2

Napakamot si Joshua sa ulo habang hindi pa rin makapaniwala sa narinig.

Pakiramdam niya ay nananaginip lang siya. Isang panaginip na kahit anong pilit niyang gumising, ayaw pa rin siyang pakawalan.

Bilang isang biyudo, buong buhay niyang sinikap mamuhay nang maayos para sa kanyang tatlong anak. Mula nang mamatay ang asawa niya limang taon na ang nakalipas, siya na ang tumayong ama at ina ng mga bata.

Hindi naging madali ang lahat.

Maraming gabi na halos wala na siyang makain, masigurado lang na busog ang mga anak niya. Maraming beses din siyang napagod sa buhay. May mga araw na gusto na lang niyang humiga at hayaan ang mundo.

Pero sa tuwing naaalala niya ang mukha ng kanyang mga anak, lalo na ang mga matang umaasa sa kanya, muli siyang bumabangon.

Kaya nang marinig niya ang alok ni Rafael, hindi niya alam kung matutuwa ba siya… o matatakot.

“Sir, alam ko naman po ang lugar ko rito,” mahina niyang sabi.

Napatingin siya kina Rafael at Scarlett na parehong nasa harap niya sa loob ng malaking sala.

“Kasambahay lang po ako. Ang trabaho ko ay maglinis ng bahay, magbantay ng bakuran, at siguraduhing maayos ang lahat dito sa mansyon.”

Napabuntong-hininga siya.

“Kaya hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na ako ang napili ninyo para sa ganitong bagay.”

Napakamot siya sa batok, halatang hindi komportable.

“At saka… hindi ba madidismaya si Ma’am Scarlett?”

Napatingin siya sa babae.

“Sanay siyang makakita ng gwapo at elegante katulad ninyo, Sir. Samantalang ako…”

Tiningnan ni Joshua ang sarili mula ulo hanggang paa.

“Mukha akong bagong dating mula sa bukid. Baka pagharap ko pa lang sa kanya, tumakbo na agad siya.”

Malakas na natawa si Rafael. Pero si Scarlett ay nanatiling tahimik.

Hindi dahil nasaktan siya sa biro. Kundi dahil may maliit na bahagi ng isip niya na sumasang-ayon kay Joshua.

Lumaki si Scarlett sa marangyang buhay. Sanay siyang makakita ng mga lalaking mayayaman, maayos manamit, at edukado. Kaya hindi niya alam kung paano niya tatanggapin ang ganitong sitwasyon kasama si Joshua.

“Joshua, masyado kang maraming iniisip,” natatawang sabi ni Rafael. “Pumayag na ang asawa ko. Ang kailangan na lang natin ay magtagumpay ang plano.”

“Rafael…” mahinang tawag ni Scarlett.

Agad siyang nilingon ng asawa.

“Huwag kang mag-alala.”

Hinawakan ni Rafael ang kamay niya nang mahigpit.

“Nasa timing tayo ngayon. Kapag pinalampas natin ito, baka matagalan na naman bago maulit.” 

Tahimik na napakagat-labi si Scarlett.

Alam niyang tama si Rafael, kung praktikal lang ang pag-uusapan. Pero kahit gaano niya piliting tanggapin, hindi pa rin payapa ang loob niya.

“Kung handa ka na, magbu-book ako ng hotel ngayon din,” dagdag ni Rafael.

Halos mabilaukan si Joshua.

“Ngayon po agad?”

“Oo.”

“Hindi po ba pwedeng bukas na lang?”

Umiling si Rafael.

“Mas mabuti kung mas maaga.”

Napabuntong-hininga si Joshua.

“Kung ako lang naman po ang tatanungin, susunod ako. Pero sigurado po ba talaga si Ma’am?”

Napunta ang tingin nilang dalawa kay Scarlett.

Pakiramdam niya, siya ang nasa gitna ng isang desisyong hindi dapat minamadali.

Napapikit siya.

“Hindi ko alam…”

Tahimik ang buong sala.

“Kailangan ba talagang si Joshua?” tanong niya.

Tumingin siya sa lalaki.

“Hindi ba pwedeng ibang tao na lang?”

Bahagyang natawa si Joshua dahil hindi niya alam kung paano ilalabas ang kaba.

“Kahit artista siguro, mas madali kong matatanggap.”

Napangiwi si Joshua.

“Aba, Ma’am. Ang taas naman po ng standards ninyo.”

Saglit na natahimik si Scarlett.

At sa unang pagkakataon, bahagya siyang napangiti. Mabilis nga lang iyong nawala dahil alam niyang seryoso ang kahihinatnan ng lahat ng ito.

“Hindi mo na kailangang isipin ’yan,” sabi ni Rafael. “Ang mahalaga ay magkaroon tayo ng anak.”

Napayuko si Scarlett.

Sa huli, marahan siyang tumango.

“Sige.”

Agad siyang nilingon ni Rafael.

“Pero may kondisyon ako.”

“Ano iyon?”

“Ayusin muna natin ang itsura ni Joshua.”

Napatingin siya sa kasambahay.

“Hindi pwedeng pumunta siya sa hotel na parang katatapos lang magbungkal ng lupa.”

“Ma’am naman…” reklamo ni Joshua, pero mahina lang ang boses niya habang nahihiya siya.

Natawa si Rafael. “Mukhang may punto ang asawa ko.”

Makalipas ang ilang oras, hawak na ni Joshua ang kontrata. Tahimik niyang binasa ang bawat linya, at habang tumatagal, mas bumibigat ang pakiramdam niya. Hindi ito simpleng kasunduan. Kapag pinirmahan niya ito, alam niyang wala na siyang madaling babalikan. Kapag nabuntis si Scarlett, matatapos ang lahat sa pagitan nila. Wala siyang karapatan sa bata, wala siyang pangalan na kikilalanin, at wala siyang katotohanang pwedeng sabihin kahit kanino. Mananatili itong lihim na kailangan niyang dalhin habang-buhay.

“Sigurado ka na ba?” tanong ni Rafael.

Tumingin si Joshua sa papel, saka naalala ang kanyang tatlong anak—si Jessa, si Marco, at si Mia—na lahat ay umaasa sa kanya.

Unti-unti niyang kinuha ang ballpen at inilagay doon ang kanyang pirma.

“Sigurado po.”

Ngumiti si Rafael.

“Magaling.”

Opisyal nang nagsimula ang kasunduan.

Dinala si Joshua sa isa sa pinakamahal na salon sa siyudad. Pagpasok pa lang niya, napatingin na agad sa kanya ang ilang stylist.

Hindi dahil mukha siyang mayaman na kliyente, kundi dahil halatang hindi siya sanay sa ganoong lugar.

Medyo magulo ang buhok niya, simple ang suot, at halatang sanay sa init, trabaho, at pagod.

“Sir, dito po kayo maupo,” magalang na sabi ng stylist, kahit halata ang pagtataka sa mukha nito.

Tahimik na sumunod si Joshua.

Habang inaayusan siya, unti-unting nagbago ang itsura niya. Tinrim ang buhok niya. Inahitan siya nang maayos. Inistilo ang buhok niya sa paraang mas malinis at mas bagay sa hugis ng mukha niya.

Pagkatapos, pinasuot siya ng maroon na polo na sakto sa katawan niya, at itim na pantalon na mas lalong nagpaayos ng tindig niya.

Sa bawat minutong lumilipas, parang may ibang Joshua na lumalabas sa harap nila.

“Grabe…” bulong ng isang stylist. “Parang hindi kasambahay.”

“Parang CEO na papunta sa meeting,” dagdag ng isa.

Makalipas ang halos dalawang oras, natapos din sila.

Tahimik ang buong salon habang nakatitig sila kay Joshua.

“Naku!” napahawak sa bibig ang isang stylist. “Siya ba talaga ’yan?”

“Parang artista!”

“Mas gwapo pa sa ibang model!”

Napatitig si Joshua sa salamin. Hindi siya agad nakapagsalita.

Hindi dahil hindi niya gusto ang nakikita niya. Kundi dahil hindi niya inakalang kaya pala niyang magmukhang ganito.

“Sir Joshua, may asawa na po ba kayo?” biro ng stylist.

“Biyudo na po,” simpleng sagot niya.

“Ay, sayang!”

Natawa ang lahat.

Pero sa likod ng tawanan, may kakaibang katahimikan sa dibdib ni Joshua. Para bang may bagong anyo ng sarili niya na ngayon lang niya nakita.

Bandang alas-sais y medya, dumating siya sa hotel.

Malamig at maliwanag ang lobby ng hotel. Tahimik ang paligid, pero mabigat ang pakiramdam ni Joshua habang naghihintay. Hindi niya maiwasang kabahan dahil alam niyang ito na ang gabi ng kasunduan—at maaaring ito na rin ang simula ng pagbabago ng buhay niya. 

Habang nakatayo siya roon, may ilang babae sa lobby ang napapalingon sa kanya, at ang iba ay hindi na napigilang lumapit.

“Excuse me, model po ba kayo?” tanong ng isa.

“Hindi po,” sagot niya.

“Artista?”

Umiling siya. “Kasambahay lang po.”

Akala ng mga babae ay biro lang iyon kaya nagtawanan sila.

Ilang sandali pa, dumating sina Rafael at Scarlett.

“Nasaan na kaya si Joshua?” tanong ni Rafael habang nililibot ng tingin ang lobby.

Biglang tumunog ang cellphone ni Joshua sa gitna ng kumpol ng mga babaeng nakapaligid sa kanya.

“Sandali lang po,” sabi niya sa kanila bago sinagot ang tawag.

“Hello, Sir?”

“Nasa lobby na kami,” sabi ni Rafael.

“Nandito rin po ako.”

Napatingin sa paligid si Rafael.

“Nasaan ka?”

Dahan-dahang kumaway si Joshua.

“Sir!”

Napalingon sina Rafael at Scarlett. Pero nang makita ni Scarlett si Joshua, bigla siyang natigilan. Hindi siya agad nakapagsalita habang nakatitig sa lalaking halos hindi niya makilala.

“Si… si Joshua ba talaga ’yon?” mahinang tanong niya.

Hindi agad nakapagsalita si Scarlett.

Pareho pa rin ang mukha ni Joshua, pero ibang-iba na ang dating niya ngayon. Mas maayos siya tingnan, mas malinis, at mas may kumpiyansa. May kakaiba sa kanya na hindi napansin ni Scarlett noon.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa gulat, kaba, o sa gabing naghihintay sa kanila.

Pero sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, may naisip siyang hindi niya inaasahan. Baka hindi pala ganoon kahirap harapin si Joshua.

Dahil doon, lalo siyang kinabahan.