Chapter 5

Chapter Five

Cassandra’s POV

“Aaaaah!”

Napahiyaw ako sa sobrang inis habang tuluyan kong isinara ang p***o ng aking silid.

“Kabago-bago, nagpasikat na agad kay Papa!” reklamo ko habang padabog na naglalakad papunta sa aking closet.

Hindi ko talaga maintindihan kung bakit kailangang maging ganoon kaseryoso ng lalaking iyon. Ni hindi pa nga kami nagkakakilala nang maayos, pero kung umasta siya ay para bang matagal na niyang alam ang lahat tungkol sa akin.

At ang mas nakakainis?

Nakuha na agad niya ang loob ni Papa.

Napailing ako habang kumukuha ng damit na susuotin ko. Isang simpleng T-shirt at maong na pantalon ang pinili ko. Wala akong balak mag-ayos nang bongga. Breakfast lang naman iyon, at hindi ko kailangang magmukhang prinsesa sa harap ng bago kong bodyguard.

“Buwisit na Marcus Navarro,” bulong ko habang hinahagis ang damit sa kama.

Ngunit kusa akong natigilan nang maalala ko ang nangyari kanina.

Kung hindi niya ako nasalo, baka bali-bali na ang buong katawan ko ngayon. Paniguradong nasa ospital na ako, at baka ilang linggo pa akong hindi makalakad nang maayos.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Nakakakilabot isipin.

Ilang segundo lang ang pagitan ng pagkakaroon ko ng problema at posibleng kapahamakan. At ang lalaking iyon ang dahilan kung bakit hindi ako napahamak.

“Hmm.” Napangiwi ako. “Paki ko kung hindi niya ako sinalo. Di sana nakatakas na ako ngayon.”

Mabilis akong umiling, pilit na inaalis sa isip ko ang mukha niya.

Pero hindi yata ganoon kadali.

“Pero aminin mo, Cass,” bulong ng kung anong bahagi ng isip ko. “Ang gwapo ng bago mong bodyguard. Malayo-layo sa mga nagdaang bodyguard mo.”

Napahinto ako sa pagkuha ng damit.

“Excuse me?” kaagad kong sagot sa sarili ko. “Hindi ko kailangan ng gwapo. Ang kailangan ko ay bodyguard na hindi pakialamero!”

Pero parang hindi nakikinig ang utak ko. Sa halip, muling bumalik sa alaala ko ang mukha ni Marcus—ang matangos niyang ilong, matalim na mga mata, at seryosong ekspresyon na tila hindi marunong ngumiti.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaiba sa kaniya.

Hindi siya tulad ng mga naunang bodyguard ko na halos lahat ay natatakot sa akin o pilit na nakikisama para hindi sila mapagalitan ni Papa. Si Marcus, mukhang wala siyang pakialam kung magalit ako.

At iyon ang lalong nakakainis.

“Stop it, Cassandra!” saway ko sa sarili ko.

“Huwag kang magpaapekto sa isang bodyguard lang. Sigurado, kapag pinahirapan at tinakasan ko siya, susuko rin siya tulad ng mga nauna.”

Tumango pa ako sa sarili ko, na para bang kailangan kong kumbinsihin ang buong pagkatao ko.

“Exactly. Wala siyang pinagkaiba sa kanila.”

Pagkatapos ay mabilis akong nagpalit ng damit at inayos ang aking buhok. Kinuha ko ang cellphone ko at sinulyapan ang oras.

Masyado pang maaga.

Kung tutuusin, puwede pa akong matulog. Pero dahil sa lalaking nasa labas ng p***o ko, malamang ay hindi na ako makakapagpahinga nang maayos.

Napabuntong-hininga ako.

“Ang aga-aga, may stress na agad.”

Binuksan ko ang p***o.

Nagulat pa ako nang makita si Yaya Tessie na akmang kakatok na sa p***o.

“Yaya naman!” angal ko.

“Jusko ka naman, bata ka!” bulalas niya.

“Bakit po?”

“Bakit ang tagal mo? Kanina ka pa hinihintay ng Papa mo at ng magiging bodyguard mo,” sabi niya.

Napairap ako sa hangin.

“Bakit po? Nasa akin ba ang pagkain kaya hinihintay nila ako?” masungit kong turan.

Hindi pa ako nakakahakbang nang mabilis niya akong kinurot sa tagiliran, malapit sa singit.

“Awww! Yaya naman! Ang sakit!” reklamo ko habang napaatras.

“Masasaktan ka talaga sa akin! Pinalaki ba kita nang ganyan? Nagiging bastos ka na, Cassandra!” sermon niya, kasabay ng mahinang palo sa braso ko.

Napahawak ako sa braso ko at sumimangot.

“Yaya, grabe ka na sa akin! Child abuse na ’yan! Hindi mo na ba ako mahal? Lagi mo na lang akong kinukurot!”

Nakanguso pa ako habang nakatingin sa kaniya, para bang batang pinagkaitan ng kendi.

Ngunit sa halip na maawa, mas lalo lamang siyang napailing.

“Sus! Mahal na mahal kita, kaya nga pinapagalitan kita. Kung hindi, bahala ka na sa buhay mo!”

“Eh, bakit puro kurot ang pagmamahal mo?”

“Dahil sobra kang pasaway! Kaya kailangan kang makurot sa singit para matauhan ka.”

Napangiwi ako.

“Yaya, ang sakit kaya no’n!”

“Mas masakit ang ulo mo sa akin araw-araw. Kaya nagagalit ang Papa mo sa iyo. Hindi mo ba naisip na para sa iyo rin ang ginagawa ng ama mo? Nag-iingat lang siya dahil ayaw niyang maulit pa ang nangyari.”

Napahinto ako.

Nawala nang bahagya ang pagkakanguso ko.

Alam ko naman iyon.

Hindi naman ako tanga para hindi maintindihan kung bakit gustong-gusto ni Papa na may bodyguard ako. Ilang beses na akong napahamak dahil sa pagiging pasaway ko. May mga pagkakataong hindi ko na lang pinapansin ang mga paalala niya dahil pakiramdam ko ay masyado niya akong kinokontrol.

Pero alam kong hindi iyon ang dahilan.

Nag-iingat lang siya.

Ayaw niyang may mangyaring masama sa akin.

“Alam ko naman po ’yon, Yaya,” mahina kong sagot. “Pero Yaya naman, minsan nakakasakal na rin.”

Napabuntong-hininga si Yaya Tessie. Pagkatapos ay inayos niya ang ilang hibla ng buhok ko na nakatakas sa pagkakatali.

“Anak, hindi naman masama ang mag-ingat. Hindi ka na bata. Pero hangga’t kaya ng Papa mo, gagawin niya ang lahat para protektahan ka.”

Napatingin ako sa kaniya.

Si Yaya Tessie ang isa sa mga taong matagal nang nasa buhay ko. Siya ang nag-alaga sa akin mula noong bata pa ako. Kaya kahit minsan ay nakakainis ang mga sermon niya, alam kong may pagmamahal sa likod ng bawat salita.

“Okay na po,” sagot ko, pilit na ngumingiti. “Promise, hindi na ako magpapasaway.”

Tumaas ang kilay niya.

“Talaga?”

“Opo.”

“Hindi ka na tatakas?”

“Yaya naman, breakfast lang naman ang pupuntahan ko.”

“Hindi iyon ang tinatanong ko.”

Napatawa ako nang bahagya.

“Fine. Hindi na ako tatakas… ngayong umaga.”

“Cassandra!”

“Joke lang po!”

Umiling si Yaya Tessie, pero hindi na niya napigilan ang bahagyang pagngiti.

“Hay naku, bata ka talaga. Tama na iyan. Halika na. Baka lalo pang magalit ang Papa mo sa iyo.”

Wala na akong nagawa nang hawakan niya ang kamay ko at hilahin ako palabas ng silid.

“Yaya, kaya ko namang maglakad!”

“Eh, bakit ang bagal mo?”

“Dahan-dahan lang naman!”

“Kung hindi kita hihilahin, baka bumalik ka pa sa kama mo.”

“Hindi kaya!”

“Talaga? Gusto mo bang subukan natin?”

Napatahimik ako.

Okay. May punto siya.