Chapter two

Chapter Two

The One Hundredth Bodyguard

Marcus POV

“Sigurado ka na ba, sir?” tanong ni Bobby sa akin habang nakaupo ito sa gilid ng mesa, hawak ang folder na naglalaman ng impormasyon tungkol sa magiging kliyente namin.

“Oo nga, sir. Baka puwedeng iba na lang ang tumanggap ng mission na ito?” segunda ni Troy, isa rin sa mga tauhan ko. Abala ito sa paglalaro ng ballpen sa pagitan ng mga daliri.

“Pwede naman po sigurong ibang agent ang italaga natin?” muling tanong ni Bobby.

Hindi ko sila pinansin.

Patuloy lamang akong nagbabasa ng mga dokumentong nasa harapan ko. Ilang minuto na silang nagtatanong, at sa totoo lang, nagsisimula na akong mawalan ng pasensya.

“Ang balita namin, matigas ang ulo at pasaway ang anak ni Don Rafael Villareal,” patuloy ni Bobby. “Kaya wala nang agency ang gustong humawak o magpadala ng mga tauhan nila. Wala pang isang araw, umaayaw na raw agad ang mga ito.”

Napabuntong-hininga ako.

Hindi na bago sa akin ang mga impormasyong iyon. Bago ko pa tanggapin ang assignment, Nabasa at pinag-aralan ko na ang reports tungkol kay Cassandra Marie Villareal.

Dalawampu't apat na taong gulang.

Anak ng isang kilalang businessman. Isang Modeling at Nakapag tapos ng Nursing, ilang beses nang naging target ng mga kidnapping.

At siyamnapu't siyam na personal bodyguard na ang dumaan sa buhay niya.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o mapapailing sa huling impormasyon.

Hindi pangkaraniwan ang ganitong record.

Sa totoo lang, pinag-isipan ko pa muna bago ako pumayag. Mismong ang aking ama ang humiling sa akin na tanggapin ang assignment na ito. Matalik na kaibigan niya si Don Rafael Villareal noong kabataan pa ng mga ito. At malaki ang utang na loob ng aking Ama.

Hindi ko naman kayang basta tanggihan ang pabor ng aking ama, lalo na kung may kinalaman ito sa isang taong matagal na niyang kaibigan.

Pero hindi ibig sabihin niyon ay wala akong sariling dahilan sa pagtanggap.

Ayokong basta ipagkatiwala sa ibang agent ang isang trabaho na may ganitong klaseng security risk.

“Yes, sure na ako na ako ang magiging personal bodyguard ni Miss Villareal.”

Natahimik silang dalawa.

Tumingin ako sa kanila.

“At hindi lang ako ang pupunta roon. Kasama kayo. Kailangan din natin ng dagdag na security personnel.”

“Kami?”

Sabay na tanong ng dalawa.

Halos malaglag pa sa upuan si Bobby. Samantalang si Troy ay napahinto sa paglalaro ng ballpen.

“Oo, kayo dalawa,” ani ko.

“Pero, sir—”

Tiningnan ko siya.

Agad siyang tumigil.

“Sabi ko nga, sasama kami,” napakamot sa ulo si Troy.

“Good.”

Sandaling natahimik si Bobby bago muling nagsalita.

“Pero hindi ba puwedeng iba na lang?”

“Bakit?”

Napakamot siya sa batok.

“Mag-leave sana ako, sir. Alam ninyo naman, katatapos lang ng mabigat na mission ko.”

Hindi ko inalis ang tingin sa kanya.

“Puwede ka namang mag-leave.”

“Talaga, sir?”

Biglang nagbago ang mukha niya. Para bang nakakita ng bituin ang mga mata nito.

“Oo.”

Napangiti siya nang malaki.

“Salamat, sir! Akala ko hindi ninyo ako pagbibigyan. Sa wakas, makakapagpahinga rin ako nang maayos. Hindi ko na kailangang gumising nang madaling-araw para sa training—”

“Dahil tatanggalin na kita.”

Napatigil siya.

Nawala ang ngiti sa mukha niya.

Halos mapanganga naman si Troy sa sinabi ko.

“Boss, naman! Nagbibiro lang ako!” mabilis na depensa ni Bobby. “Sabi ko nga sa inyo, sasama ako kahit gaano kapasalbahe pa ang babantayan natin.”

Tumayo pa ito mula sa pagkakaupo at lumapit sa mesa ko.

“Wala po akong problema sa assignment. Ready na ready ako.”

Napatingin si Troy sa kaniya.

“Kanina, gusto mong mag-leave.”

“Hindi mo ba narinig? Nagbago na ang isip ko.”

“Ang bilis.”

“Flexible ako.”

Napailing ako.

“Umupo ka, Bobby.”

Agad itong bumalik sa upuan.

“Yes, sir.”

Ibinaba ko ang hawak kong dokumento at tiningnan silang dalawa.

“Hindi ko kayo isinama rito para lang maging dagdag na bantay. May responsibilidad tayong protektahan ang kliyente. Hindi natin alam kung anong klaseng panganib ang naghihintay sa kanya.”

Nawala ang bahagyang ngiti sa mukha ni Troy.

Tumango siya.

“Understood, sir.”

Si Bobby naman ay inayos ang pagkakaupo at muling binuksan ang folder.

“May impormasyon ba tayo kung sino ang posibleng may gustong manakit kay Miss Villareal?”

“Wala pang confirmed threat na direktang nakaturo sa isang tao,” sagot ko.

“Pero dahil sa ilang kidnapping attempts na nangyari sa nakaraan, hindi natin puwedeng balewalain ang posibilidad na may taong patuloy na nagmamasid sa kanya.”

Tumango si Troy.

“Meaning, kahit simpleng paglabas niya, kailangan nating maging alerto.”

“Exactly.”

Binuksan ko ang folder at inilapag sa mesa ang isang larawan.

Si Cassandra Marie Villareal.

Nakasuot ito ng simpleng damit at nakangiti sa camera. Sa unang tingin, mukha siyang isang ordinaryong babae na walang iniisip na problema.

Pero batay sa reports, malayo iyon sa totoong personalidad niya.

“May schedule ba tayo para bukas?” tanong ni Troy.

“Wala pang final schedule. Ipapakilala muna ako sa kanya sa Villareal residence.”

“Eight in the morning?” tanong ni Bobby.

Tumango ako.

“Eight.”

Napatingin si Bobby sa wall clock.

“Sir, ibig sabihin, kailangan nating umalis nang mas maaga?”

“Seven-thirty.”

“Seven-thirty?” ulit niya.

“May problema?”

“Wala, sir. Iniisip ko lang kung makakabili pa ba ako ng kape bago tayo umalis.”

Napatingin si Troy sa kanya.

“Mission ang pupuntahan natin, hindi coffee shop.”

“Mas maganda ang performance ko kapag may kape.”

“Mas maganda rin ang performance mo kapag tahimik ka.”

Napailing ako.

“Enough.”

Agad silang natahimik.

Kinuha ko ang folder at muling sinuri ang impormasyon tungkol kay Cassandra.

May ilang reports na nagsasabing madalas itong tumakas sa mga bodyguard nito. May pagkakataon ding gumagamit siya ng iba't ibang paraan para makaiwas sa security

Hindi ko alam kung gaano katotoo ang lahat ng iyon.

Pero kung ang mga nakaraang bodyguard niya ay madaling sumuko, hindi ibig sabihin ay ganoon din ang mangyayari sa akin.

“Bobby.”

“Yes, sir?”

“Reviewhin mo ang security layout ng Villareal residence. Gusto kong malaman ang lahat ng entry at exit points.”

“Opo.”

“Troy, ikaw ang mag-coordinate sa security personnel nila. Siguraduhing maayos ang communication system natin.”

“Copy, sir.”

“Walang magbabago sa protocol nang walang pahintulot ko.”

“Yes, sir.”

Ibinaba ko ang folder.

“Isa pa.”

Napatingin silang dalawa.

“Hindi natin siya ikukulong. Ang trabaho natin ay protektahan siya, hindi kontrolin ang bawat kilos niya.”

Tumango si Troy.

“Discreet security?”

“Yes.”

“Understood.”

Muli akong sumandal sa upuan.

Hindi ko pa nakikilala si Cassandra, pero malinaw na hindi magiging ordinaryong assignment ang trabaho namin.

Hindi lang dahil sa siyamnapu't siyam na bodyguard na nag-resign.

Kundi dahil sa posibilidad na ang isang babaeng sanay umiwas sa proteksyon ay maaaring maging mas mahirap bantayan kaysa sa isang taong sadyang nasa panganib.

“Sir,” muling tawag ni Bobby.

“Ano na naman?”

“May tanong lang po ako.”

Tumingin ako sa kanya.

“Bakit ikaw mismo ang magiging bodyguard niya?”

Saglit akong natahimik.

“Dahil kailangan.”

“Hindi ba puwedeng ibang agent?”

“Puwede.”

“Pero ikaw pa rin?”

“Oo.”

Hindi na siya nagtanong ulit.

Alam niya kapag maikli ang sagot ko, ayoko nang pag-usapan pa.

Pero si Troy ay tila may naisip.

“Dahil sa request ng papa mo?”

Tumango ako.

“Matalik na kaibigan niya si Don Rafael.”

“Ah.”

Tumango si Troy.

“Gets.”

Napatingin ako sa kanilang dalawa.

“May problema?”

“Wala, sir,” sabay nilang sagot.

Tumayo ako mula sa upuan.

Agad ding tumayo ang dalawa.

“Bukas, alas-otso. Nasa Villareal residence tayo.”

“Yes, sir.”

“Complete gear. I-review ninyo ang mga dokumento bago tayo umalis.”

“Opo.”

“Bobby.”

“Sir?”

“Walang kalokohan.”

Napangiti ito.

“Wala naman po akong ginagawang kalokohan.”

Tiningnan siya ni Troy.

“Kanina lang sinabi mong gusto mong mag-leave.”

“Hindi naman kalokohan ang magpahinga.”

“Pero ayaw mo nang magpahinga ngayon.”

“Dahil may mission tayo.”

Napailing ako.

“Enough.”

Tumahimik silang dalawa.

Lumabas sila ng opisina.

Ilang segundo pa, narinig ko na ang mahinang pagtatalo nila sa labas.

“Bakit mo kasi sinabi kay sir na gusto mong mag-leave?” tanong ni Troy.

“Dahil gusto ko ngang mag-leave.”

“Eh, ngayon?”

“Ngayon, gusto kong manatili sa trabaho.”

“Ang gulo mo.”

“Mas magulo ang buhay mo kaysa sa akin.”

Napailing ako habang nakatingin sa saradong p***o.

Magaling ang dalawang iyon.

Kahit minsan, nakakainis.

Muli kong ibinalik ang tingin sa folder na nasa mesa.

Cassandra Marie Villareal.

Pang-isandaang bodyguard.

Hindi ko alam kung ano ang aasahan ko sa kanya. Pero isang bagay ang sigurado.

Hindi ako aalis sa assignment na ito dahil lang sa pagiging pasaway niya.

Kinuha ko ang larawan niya at inilagay sa loob ng folder.

“Let’s see how difficult you really are, Miss Villareal.”

Isinara ko ang folder.

Bukas, magsisimula ang bagong mission.

At sa pagkakataong ito, hindi ako ang magiging dahilan ng pag-resign ng isang bodyguard.

Kung tutuusin, baka ako pa ang unang makapagpatunay na hindi lahat ng bodyguard ay madaling sumuko.

Pero hindi ko pa alam…

Na ang babaeng ito ang magiging pinakamahirap na assignment sa buong buhay ko.