CHAPTER 3: ANG UNANG LASON

Lunes, 7:30 ng umaga.

Dumating ako sa Wei Corporation Tower nang mas maaga kaysa sa oras ng trabaho. Gusto kong ipakita kay Ms. Chu at sa iba pang empleyado na ako ay masipag at dedikado. Ang totoo, gusto kong makita ang galaw ng opisina bago pa pumasok ang lahat—kung sino ang maagang dumating, kung sino ang huling umalis, kung saan ang mga security camera, at kung aling pintuan ang laging bukas.

Ang paghihiganti ay hindi laro. Ito ay agham. Ito ay sining. At ako ay handa nang mag-aral ng bagong kurso: ang pagbagsak ng Wei Corporation.

Umupo ako sa aking bagong desk na nasa labas mismo ng opisina ni Mr. Wei Long. Iyon ang pwesto ng executive assistant—literal na nasa pintuan ng impiyerno. Sa aking kaliwa ay ang opisina ng CEO. Sa aking kanan ay ang opisina ng COO na si Mr. Dante Rivera, isang matandang lalaking tapat kay Wei Long. Sa harapan ko ay ang mahabang koridor na dinadaanan ng lahat ng empleyado. Walang makakapasok sa opisina ni Wei Long nang hindi dadaan sa akin.

Perpekto. Kontrolado ko ang access sa kanya.

Binuksan ko ang aking bag at inayos ang mga gamit sa desk: notepad, ballpen, ang opisyal na planner ng kompanya, at ang aking personal na journal na hindi halatang journal. Sa loob ng journal na iyon ay hindi mga tula o inspirasyon ang nakasulat—kundi mga detalye tungkol sa Wei Corporation. Ang mga pangalan ng board members. Ang mga sikretong deal na nakuha ko mula sa aking impormante. Ang mga mahihinang link sa kanilang supply chain.

Bawat impormasyon ay sandata. At bawat sandata ay gagamitin ko sa tamang panahon.

"Magandang umaga, Ms. Shen."

Napatingin ako. Si Ms. Chu, ang HR manager, ay nakatayo sa harapan ko na may dalang folder.

"Magandang umaga po," sagot ko nang may ngiti. "Maaga po ako para makapag-adjust sa paligid."

Tumango siya. "Maganda iyan. Si Mr. Wei ay darating ng 8:30. Gusto niyang handa mo ang kanyang schedule para sa buong linggo. Nasa folder na iyan ang kanyang mga meeting at appointments. Kung may katanungan ka, tawagan mo ako."

"Paano po kung may biglaang pagbabago?" tanong ko.

"Ikaw na ang bahala. Si Mr. Wei ay mahilig sa executive assistant na may sariling desisyon—basta tama."

Umalis si Ms. Chu. Binuksan ko ang folder at sinimulang pag-aralan ang schedule ni Wei Long. Meeting sa mga suppliers. Meeting sa banko. Meeting sa mga investors. Isang charity event sa Biyernes. At isang private dinner kasama ang isang Chinese business tycoon sa Huwebes.

Ang private dinner. Nag-marka iyon sa aking isipan. Hindi ko alam kung sino ang tycoon na iyon, pero kung makakapasok ako sa dinner na iyon, baka may makalap akong impormasyon na magagamit ko laban kay Wei Long.

Habang binabasa ko ang schedule, narinig ko ang elevator na bumukas sa dulo ng koridor. Tumaas ang balahibo ko. Alam kong siya iyon bago ko pa siya makita.

Wei Long.

Nakasuot siya ng kulay abong suit na walang kapa. Simple pero mamahalin. Ang kanyang mukha ay seryoso, walang ngiti. May dalang laptop bag sa isang kamay at kape sa kabila. Hindi siya tumingin sa akin nang dumaan siya sa aking desk. Binuksan niya ang pinto ng kanyang opisina at pumasok nang hindi nagsasabi ng kahit ano.

Tumayo ako at kumatok sa pinto kahit bukas ito. "Good morning, Mr. Wei. Handa ko na po ang inyong schedule para sa linggong ito."

Tumingin siya sa akin. Sa unang pagkakataon, tila may konting interes sa kanyang mga mata. "Papasok ka na agad. Gusto ko iyan."

Umupo siya sa kanyang upuan at itinuro ang upuan sa harap ng kanyang mesa. "Umupo ka. Ipakita mo sa akin ang schedule."

Pumasok ako at inilatag ang aking notes. Isa-isahin ko ang kanyang mga meeting, ang oras, ang lugar, at ang mga taong kasama niya. Walang nagkamali. Walang mali sa aking impormasyon dahil galing iyon kay Ms. Chu.

Nang matapos ako, tumango si Wei Long. "Magaling. May isa pa akong idadagdag. Sa Miyerkules, may dadating na auditor mula sa gobyerno. Kailangan kong ipakita na malinis ang libro ng kompanya. Tutulungan mo ako sa dokumentasyon."

Nanlaki ang aking mga mata sa loob. Auditor mula sa gobyerno? Ibig sabihin, may imbestigasyon na palang nagaganap sa Wei Corporation. Hindi ko iyon alam. Hindi iyon nakasulat sa kahit anong report na nakuha ko.

"May problema ba, Ms. Shen?" tanong ni Wei Long. Tila napansin niya ang bahagyang pag-aalinlangan ko.

"Wala po, Mr. Wei. Nag-iisip lang po ako kung anong mga dokumento ang kailangan nating ihanda. Sa aking dating trabaho, may karanasan na po ako sa ganitong audit. Kung gusto ninyo, ako na ang bahala sa pag-oorganisa ng mga papel."

Sinabi ko iyon nang may kumpiyansa. Pero sa loob-loob ko, alam kong ito ang aking pagkakataon. Kung ako ang maghahanda ng mga dokumento para sa audit, ako rin ang makakakita kung saan may butas ang Wei Corporation. At ako rin ang makakapagpasok ng "aksidenteng" maling impormasyon kung kinakailangan.

Tiningnan ako ni Wei Long nang matagal. Masyadong matagal. Para bang binabasa niya ang aking isipan. Pero sa wakas, tumango siya. "Sige. Ikaw na ang bahala. Huwag mo akong bibiguin."

"Hindi po ako papayag na mabigo kayo, Mr. Wei," sagot ko.

At totoo iyon. Hindi ako papayag na mabigo siya—dahil gusto ko siyang mabigo nang tuluyan.

---

Miyerkules, 10:00 ng umaga.

Dumating ang auditor mula sa gobyerno. Isang babaeng nasa edad kwarenta na may salamin at mahigpit na nakapusod ang buhok. Hindi siya ngumiti kahit kailan. Diretso siyang pumasok sa opisina ni Wei Long at hindi man lang ako pinansin.

Habang sila ay nag-uusap sa loob, ako ay nasa aking desk na nag-aayos ng mga dokumento. Pero ang totoo, nakikinig ako. Hindi buo ang dingding ng opisina ni Wei Long. May maliit na espasyo sa ilalim ng pinto kung saan tumatagas ang boses.

Narinig ko ang auditor na nagsabi: "Mr. Wei, may report kami na ang inyong kumpanya ay tumatanggap ng mga pondo mula sa isang kompanyang may koneksyon sa ilegal na negosyo. Ano ang masasabi ninyo rito?"

Tumahimik si Wei Long. Pagkatapos ay sumagot siya nang mahinahon: "Hindi ko alam kung saan nanggaling ang report na iyan. Lahat ng transaksyon ng Wei Corporation ay malinis at dokumentado. Maari ninyong suriin ang anumang papel na gusto ninyo."

"Sisimulan namin bukas," sabi ng auditor. "At kung may makita kaming mali, magkakaroon ng kaso ang inyong kompanya."

Nang lumabas ang auditor, tiningnan niya ako nang masama. Hindi ko alam kung bakit. Baka lahat ng tao sa gusaling ito ay suspect para sa kanya.

Pagkapasok ko sa opisina ni Wei Long dala ang bagong kape para sa kanya, nakita ko siyang nakatayo sa harap ng bintana. Nakatalikod siya sa akin. Ang kanyang postura ay matigas.

"Ivan," tawag niya sa akin gamit ang maikling bersyon ng aking pekeng pangalan. "Ano sa tingin mo? Malinis ba ang kompanyang ito?"

Nagulat ako sa tanong. Hindi ko inaasahan na hihingi siya ng opinyon ko. Pero ito ay isang pagkakataon. Pagkakataon para magtanim ng duda.

"Itinago ko ang aking tunay na damdamin at sumagot nang parang isang empleyadong walang alam: "Mr. Wei, hindi ko po masasagot iyan dahil bago pa lang ako. Pero sa aking maikling panahon dito, nakita ko naman na maayos ang inyong pamamahala. Hindi ko po alam kung saan nanggaling ang akusasyon."

Tumalikod siya sa akin. Ang kanyang mukha ay pagod. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang hindi perpekto. May maitim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata. Tila hindi siya makatulog sa mga nakaraang araw.

"Salamat, Ivan," sabi niya. "Maari ka nang umalis."

Lumabas ako ng opisina na may ngiti sa aking puso. Hindi dahil naaawa ako sa kanya. Hindi dahil gusto ko siyang tulungan. Kundi dahil nakikita kong unti-unti na siyang nagigipit.

Ang audit na ito ay maaaring hindi ko sinimulan, pero gagamitin ko ito. Kung may mali sa dokumento ng Wei Corporation, ako ang maghahanap nito. At kung walang mali, ako ang gagawa ng mali.

---

Huwebes, 8:00 ng gabi.

Ang private dinner kasama ang Chinese tycoon na si Mr. Huang ay ginanap sa isang mamahaling restaurant sa gitna ng lungsod. Hindi ako imbitado. Pero naghintay ako sa labas ng restaurant, nakasuot ng simpleng damit upang hindi mapansin.

Makalipas ang isang oras, lumabas si Wei Long kasama si Mr. Huang. Pareho silang nakangiti. Nagkamay sila bago naghiwalay. Nang makasakay na si Mr. Huang sa kanyang kotse, nilapitan ko si Wei Long.

"Mr. Wei, ako po si Ivy. Alam ko pong wala ako sa schedule ngayong gabi, pero may importante po akong sasabihin."

Nagulat siya. "Bakit ka nandito?"

"May nalaman po ako tungkol kay Mr. Huang," sabi ko nang pababa ang boses. "Kung maaari po, sa opisina na lang natin pag-usapan bukas ng umaga."

Kumunot ang noo ni Wei Long. "Anong klaseng impormasyon?"

"Hindi ko po pwedeng sabihin dito. Masyadong delikado."

Sinabi ko iyon upang lalo siyang mag-alala. Ang totoo, walang masamang impormasyon tungkol kay Mr. Huang. Pero kung maghihintay si Wei Long hanggang bukas para malaman kung ano iyon, mas lalala ang kanyang stress. At ang stress ay magdudulot ng pagkakamali.

At ang pagkakamali ay magdadala sa kanya sa kamay ko.

"Magkita tayo bukas ng 7:00 ng umaga," sabi ni Wei Long. "Bago ang unang meeting ko."

"Opo, Mr. Wei."

Habang pauwi ako sa aking apartment, hindi ako makatulog sa excitement. Hindi dahil sa kanya. Dahil sa plano.

Ang audit. Ang fake na impormasyon. Ang stress na binibigay ko sa kanya. Ito ang mga unang lason na itinanim ko sa kanyang imperyo. Hindi pa siya bumibigay. Hindi pa siya nasasaktan nang todo. Pero unti-unti, ang pader na kanyang itinayo ay magkakaroon ng bitak.

At ako ang papasok sa mga bitak na iyon.

Binuksan ko ang aking journal at isinulat ang mga pangyayari ng araw na iyon. Sa ilalim ng notes ay idinagdag ko ang bagong target: "Sirain ang audit. Siraan si Mr. Huang kung kinakailangan. Walang titigil hangga't hindi nasisira ang Wei Corporation."

Isinara ko ang journal at tumingin sa kisame.

"Nay, Tay, Junjun... nakikita niyo ba? Hindi pa hustisya. Pero papunta na tayo doon."

Walang pag-ibig na mabubuo sa puso ko para sa lalaking iyon. Walang puwang para sa kahinaan. Ang paghihiganti lamang ang aking iibigin.

---