CHAPTER 5: ANG PANLOOB NA DIGMAAN

Ika-limang linggo ko na sa Wei Corporation.

Sa limang linggong iyon, nagawa ko nang magtanim ng maliliit na bomba sa paligid ni Wei Long. Hindi ko pa sila pinasasabog. Naghihintay ako ng tamang oras. Ang paghihiganti ay parang luto — kung minamadali mo, masusunog ang lahat.

Ngunit may isang problema na hindi ko inaasahan: ang sarili kong puso.

Tuwing gabi bago matulog, binubuksan ko ang aking journal at sinusulat ang mga plano para sa susunod na araw. Dati, puro numero, schedule, at corporate secrets ang laman niyon. Ngayon, may mga bagong pumasok na salita na hindi ko maintindihan kung bakit naroon sila.

"Ngayon, tinanong niya ako kung kumain na ba ako bago mag-overtime."

"Nakangiti siya habang nagkukuwento tungkol sa alaala niya kasama ang yaya niya."

"Hindi siya nagalit nung nagkamali ako sa pag-print ng report. Sinabi lang niyang 'Okay lang, Ivy. Tao lang tayo.'"

Isinara ko ang journal nang mariin nang gabing iyon. Napahawak ako sa aking noo. Para akong lagnat na hindi matanggal-tanggal.

"Bakit ko sinusulat 'to?" bulong ko sa sarili. "Hindi ito bahagi ng plano."

Pero alam ko ang sagot. Kahit ayaw kong aminin.

Unti-unti ko na siyang nakikita bilang tao — hindi bilang anak ng pumatay sa pamilya ko.

At iyon ang pinaka-delikadong bagay na maaaring mangyari sa isang babaeng tulad ko na ang tanging dahilan ng pamumuhay ay paghihiganti.

---

Lunes, 9:00 ng umaga.

May malaking meeting si Wei Long kasama ang board of directors. Ang usapan ay tungkol sa audit na magsisimula sa susunod na linggo. Kailangan nilang magpakita ng malinis na financial records. Kung hindi, posibleng masuspinde ang operasyon ng kompanya.

Habang naghahanda ako ng mga dokumento sa labas ng conference room, dumaan si Mr. Tony Chan — ang board member na pinakamatagal nang nandoon sa Wei Corporation. Matandang lalaki siya na laging nakangiti pero may tinatagong kung ano sa kanyang mga mata.

"Ah, bago ka 'no?" sabi niya sa akin. "Ivy, tama ba?"

"Opo, Mr. Chan. Executive assistant po ni Mr. Wei."

Tumango siya. "Mag-ingat ka sa kanya. Bata pa ang boss natin. Minsan nagkakamali. Kung may kailangan ka, lumapit ka lang sa akin."

Ngumiti ako. Pero sa loob-loob ko, alam kong hindi maganda ang kutob ko sa lalaking ito. May mabigat sa kanyang presensya — parang amoy ng lumang kasalanan na hindi naalis kahit anong pabango ang gamitin.

"Maraming salamat po, Mr. Chan."

Pumasok siya sa conference room. At sa maikling sandali na iyon, nagtama ang aming mga mata. Para bang may sinasabi siya na hindi niya kayang sabihin nang deretso.

Hindi ko alam kung ano iyon. Pero sinulat ko sa aking isipan: "Investigate Tony Chan."

---

Martes, 2:00 ng hapon.

Habang inaayos ko ang mga lumang file ni Wei Long sa kanyang opisina, may nakita akong nakatagong folder sa ilalim ng kanyang drawer. Hindi siya nandito dahil nasa labas siya para sa isang supplier meeting.

Binuksan ko ang folder.

At nagulat ako sa nakita ko.

Mga litrato. Mga luma at kupas na litrato ng isang babae — isang babaeng kamukhang-kamukha ko.

Hindi ako. Pero ang pagkakahawig ay nakakatakot. Pareho kami ng hugis ng mukha, ng buhok, kahit ng ngiti.

Sa likod ng litrato ay may nakasulat: "Ina. Iniwan kami noong 1998."

Ito ang nanay ni Wei Long.

Kinabahan ako. Bakit may dala-dala siyang litrato ng kanyang ina sa kanyang opisina? At bakit niya ito itinago sa drawer na hindi halata?

Bago ko pa maisara ang folder, narinig ko ang pinto na bumukas.

"Ivy?"

Napalingon ako. Si Wei Long ay nakatayo sa pintuan, hawak ang kanyang laptop bag. Tinitigan niya ako — hindi ang folder na hawak ko, kundi ang aking mukha.

Ilang segundo kaming nagtinginan.

"May hinahanap ka ba?" tanong niya. Hindi galit ang kanyang boses. Curious lang.

"May inaayos lang po akong mga lumang file, Mr. Wei. Nahanap ko itong folder na ito sa ilalim ng drawer. Hindi ko po sinasadyang buksan — nagkataon lang pong nadulas ang mga papel."

Sinabi ko iyon nang may bahid ng totoo. Kasi totoo namang nadulas ang folder nang hilahin ko ang drawer.

Lumapit si Wei Long. Kinuha niya ang folder mula sa aking kamay. Tiningnan niya ang litrato ng kanyang ina. At sa unang pagkakataon, nakita ko ang kanyang mga mata na basa.

"Siya ang nanay ko," sabi niya nang mahina. "Iniwan niya ako noong bata ako. Alam mo ba kung bakit?"

Umiling ako.

"Dahil ang tatay ko ay sinaktan siya. Hindi pisikal — pero mas masakit ang ginawa niya. Pinabayaan niya siya. Pinagpalit sa ibang babae. Ginawa siyang tanga sa harap ng buong social circle nila."

Tumigil siya. Parang nahihirapan siyang ipagpatuloy ang kanyang sinasabi.

"Isang araw, umalis na lang siya. Walang paalam. Walang sulat. Basta wala na siya. Akala ko noon, babalik siya. Pero hindi na."

Tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata. Hindi niya iyon pinunasan. Hinayaan niya lang.

"Kaya gusto kong maging iba sa tatay ko," patuloy niya. "Ayokong manakit. Ayokong magtaksil. Ayokong maging dahilan kung bakit iiwan ako ng taong mahal ko."

Nanginginig ang aking mga kamay.

Mahal ko? Bakit niya binanggit ang salitang iyon? Hindi naman niya ako mahal. Trabaho lang ako sa kanya.

Pero bakit parang may tinatamaan sa dibdib ko?

"Mr. Wei," sabi ko, sinusubukang maging propesyonal, "hindi po ako ang dapat mong kausapin tungkol sa mga ganitong bagay. Kaibigan po siguro o pamilya —"

"Wala akong kaibigan, Ivy," putol niya. "At ang pamilya ko ay si Aling Rosa na nasa ospital. Ikaw lang ang kausap ko sa opisina na parang... tao. Hindi empleyado. Tao."

Tumahimik ako.

Hindi ko alam ang sasabihin. Hindi ko alam ang maramdaman.

Sa isang banda, gusto kong yakapin siya. Sa kabilang banda, gusto kong takbuhan siya at huwag nang balikan pa.

Dahil ang bawat mabuting bagay na sinasabi niya, ang bawat luha na pumapatak mula sa kanyang mga mata, ay nagpapahirap sa aking misyon.

Paano mo sisirain ang isang taong nakikita mong nasasaktan din?

---

Miyerkules, 8:00 ng gabi.

Mag-isa ako sa opisina. Nag-o-overtime para tapusin ang isang report na kailangan bukas ng umaga.

Habang nagtatrabaho ako, may narinig akong yabag mula sa kabilang dulo ng koridor. Akala ko ay security guard lamang. Ngunit nang lumingon ako, si Mr. Tony Chan ang papalapit sa akin.

"Ms. Ivy, nag-o-overtime ka pa?" tanong niya na may ngiti.

"Opo, Mr. Chan. Marami pa pong gagawin."

Umupo siya sa upuan sa harap ng aking desk. Hindi siya umaalis. Parang may gusto siyang sabihin.

"Alam mo, matagal na ako sa kompanyang ito. Nakilala ko ang ama ni Mr. Wei. Nakilala ko rin ang mga taong... nagpagawa ng mga bagay-bagay para sa kanya."

Nanlamig ako.

"Mga bagay na hindi alam ng anak," dagdag niya. "Mga bagay na dapat manatiling nakabaon."

Tinitigan ko siya. Hindi ako sumasalita.

"Halimbawa, may isang pamilya noon. May utang sila. Hindi nakabayad. Sa halip na kasuhan sila, may nag-utos na... tapusin na lang. Lahat sila. Pati bata."

Naghigpit ang aking kapit sa ballpen na hawak ko.

"Nakaligtas daw ang isa. Isang babae. Hindi nahanap ng mga tauhan ko."

"Mga tauhan mo?" tanong ko, sinusubukang hindi magpakita ng takot.

Ngumiti si Mr. Chan. Isang ngiting hindi umaabot sa kanyang mga mata.

"Oo. Ako ang nag-utos noon. Sa utos ng ama ni Wei Long, siyempre. Pero ang nag-execute... ako."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Narito siya. Ang taong pumatay sa pamilya ko. Hindi si Wei Long. Si Tony Chan.

Tumayo si Mr. Chan. "Bakit ko ba sinasabi 'to sa iyo? Siguro dahil may maganda kang mata. Parang mata ng babaeng iyon na nakatakas."

Tumalikod siya at naglakad palayo. Bago siya mawala sa koridor, tumigil siya at tumingin sa akin.

"Mag-ingat ka, Ms. Ivy. Minsan, ang mga multo ay bumabalik."

At umalis na siya.

Naiwan ako sa aking desk na nanginginig. Hindi sa takot — sa galit.

Siya. Si Tony Chan ang pumatay sa pamilya ko. Hindi si Wei Long. Siya.

Pero bakit ngayon niya lang sinabi? Bakit sa akin pa? Kilala niya ba ako? Alam na ba niya kung sino talaga ako?

O may ibang motibo siya?

Isang bagay ang sigurado ako: doble ang paghihiganti ko ngayon.

Pero ang mas mahalaga: hindi pala dapat si Wei Long ang target ko.

---

Huwebes, 6:00 ng umaga.

Hindi ako nakatulog buong magdamag. Paulit-ulit kong iniisip ang sinabi ni Mr. Chan. Kung siya ang pumatay sa pamilya ko, bakit ko sinisira si Wei Long?

Bakit ko ginugulo ang buhay ng isang taong wala namang kasalanan?

Dumating ako sa opisina nang sobrang aga. Nandoon na si Wei Long — nakatayo sa harap ng bintana ng kanyang opisina, may hawak na kape.

"Ivy? Ang aga mo naman," sabi niya nang makita ako.

Hindi ako sumagot agad. Pumasok ako sa kanyang opisina — isang bagay na hindi ko karaniwang ginagawa nang walang paalam.

"Mr. Wei, may itatanong po ako sa inyo."

Tumango siya. "Sige."

"Alam niyo po ba ang mga ginawa ng inyong ama bago siya namatay? Alam niyo po bang may mga pamilya siyang pinaslang dahil sa utang?"

Nagbago ang kanyang mukha. Mula sa kalmado ay naging malungkot at nagkasala.

"Alam ko," sabi niya nang mahina. "Hindi ko alam ang lahat ng detalye. Pero alam kong hindi mabuting tao ang tatay ko. Kaya nga sinisikap kong maging iba sa kanya."

"Bakit hindi niyo po hinanap ang mga pamilyang iyon? Bakit hindi niyo po sila tinulungan?"

Tumingin siya sa akin. May sakit sa kanyang mga mata — sakit na hindi niya kayang itago.

"Sinubukan ko, Ivy. Pero ang mga naulila ay nawala na. Hindi ko na sila mahanap. May isang pamilya — ang pamilyang Chen — sila ang huling pinaslang ng tatay ko bago siya namatay. Isang babae daw ang nakaligtas. Pero kahit anong hanap ko, wala na siya. Parang naglaho na lang."

Pamilyang Chen. Iyon ang apelyido namin bago ko ito binago.

Hinahanap niya ako. Hindi para saktan — kundi para tulungan.

Tumulo ang luha ko. Hindi ko na napigilan.

"Ivy? Bakit ka umiiyak?" tanong ni Wei Long, nag-aalalang lumapit sa akin.

"Wala po," sabi ko, mabilis na pinunasan ang aking mga luha. "Naaawa lang po ako sa mga pamilyang iyon."

Tumingin siya sa akin nang matagal. "May kinalaman ka ba sa kanila, Ivy?"

Parang tumigil ang mundo sa loob ng ilang segundo.

Ito na. Ang sandaling maaaring magbago ng lahat.

Pero hindi pa ako handa.

"Wala po," sagot ko. "Wala po akong kinalaman sa kanila."

Sinungaling ako. At sa unang pagkakataon, nasaktan ako sa sarili kong kasinungalingan.

---

Biyernes, 5:00 ng hapon.

Magkasama kaming nag-ayos ni Wei Long ng mga dokumento para sa audit. Tahimik ang paligid. Ang tanging ingay ay ang pag-type namin sa keyboard at ang pag-ikot ng upuan niya paminsan-minsan.

"Ivy," biglang sabi niya.

"Po?"

"Salamat sa lahat ng tulong mo. Hindi ko alam kung paano ko kakayanin ang mga nakaraang linggo kung wala ka."

Ngumiti ako — isang ngiting hindi ko alam kung totoo o hindi na.

"Trabaho ko po ito, Mr. Wei."

"Alam ko. Pero iba ka. Hindi ka lang empleyado sa paningin ko."

Tumigil siya. Parang may gusto pa siyang sabihin pero hindi niya magawa.

"Hayaan mo na," sabi niya sa wakas. "Baka sobra na ito."

Tumango ako at nagpatuloy sa trabaho.

Ngunit sa loob-loob ko, hindi na ako mapakali.

Dalawang bagay ang nagbago ngayong linggo.

Una: Hindi si Wei Long ang dapat kong targetin. Si Tony Chan ang pumatay sa pamilya ko.

Pangalawa: Kahit hindi siya ang may kasalanan, mahirap na para sa akin na itigil ang nararamdaman ko para sa kanya.

Oo. Nararamdaman ko na.

Hindi ko pa masabi kung ano iyon. Pagtingin? Pag-aalala? O simula na ng isang bagay na hindi ko dapat maramdaman?

Ang tanging alam ko ay ito: kailangan kong tapusin ang paghihiganti ko. Hindi para kay Wei Long — kundi para sa pamilya ko.

At sa pagkakataong ito, gagawin ko ito nang hindi sinisira ang taong nagbigay sa akin ng bagong dahilan upang mabuhay.