บทที่ 3

"เขา ใคร พนักงานรักษาความปลอดภัยของมอเหรอ" โคลอี้เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

"เปล่า เป็นนักศึกษาคณะวิศวะ ตัวสูงๆ ใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมู มีรอยแผลเป็นตรงหางคิ้วด้วย หน้าตาเขา... น่ากลัวมาก ตอนที่เขาบีบคอคนของแม่เลี้ยงฉัน เขาทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติมากเลยแก สายตาเขาไม่มีความลังเลเลยสักนิด"

โคลอี้เบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินลักษณะของคนช่วยชีวิตเพื่อน มือที่จับอยู่ออกแรงบีบแน่นขึ้นจนอลิซรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ สีหน้าของโคลอี้เปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความตื่นตระหนก

"แกบอกว่าแผลเป็นตรงหางคิ้ว สูงๆ หน้าตาดุๆ"

"ใช่ แกคุ้นเหรอ"

"คุ้นสิ ทั้งมอตอนนี้ไม่มีใครไม่พูดถึงเขา ผู้ชายคนนั้นชื่อครอส เป็นทายาทธุรกิจกาสิโนที่เมืองนอก เพิ่งดรอปเรียนไปสองปีแล้วเพิ่งกลับมาเรียนปีสามวันนี้วันแรก มีข่าวลือว่าที่เขาต้องดรอปเพราะไปจัดการคนทรยศในแก๊งจนต้องขึ้นศาล แกฟังฉันให้ดีนะอลิซ อยู่ห่างจากผู้ชายคนนี้ให้มากที่สุด เขาเป็นตัวอันตรายระดับที่ไม่มีใครกล้ายุ่งด้วย"

คำเตือนของโคลอี้ทำให้อลิซกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่าทางการลงมือที่เด็ดขาดและเลือดเย็นเมื่อเช้ายืนยันคำพูดของเพื่อนได้เป็นอย่างดี เธอเชื่อสนิทใจว่าเขาคือตัวอันตรายอย่างที่เพื่อนบอกจริงๆ

ช่วงบ่าย อลิซเดินเข้ามาในห้องเรียนรวมขนาดใหญ่สำหรับวิชาเลือกเสรีหมวดจิตวิทยา วิชานี้มีนักศึกษาจากหลายคณะมาเรียนรวมกัน เธอเลือกที่นั่งแถวกลางๆ ค่อนไปทางหน้าห้อง หยิบสมุดจดและแท็บเล็ตขึ้นมาเตรียมพร้อม พยายามสลัดเรื่องวุ่นวายออกจากหัวเพื่อจดจ่อกับการเรียน

อาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาพร้อมกับเริ่มต้นบรรยายเนื้อหา ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติจนกระทั่งเวลาผ่านไปสิบห้านาที ประตูหลังห้องเรียนถูกผลักเปิดออก

อุณหภูมิในห้องบรรยายที่เย็นฉ่ำอยู่แล้วคล้ายจะลดฮวบลงกะทันหัน นักศึกษาหลายคนที่นั่งอยู่แถวหลังสุดพร้อมใจกันกลั้นหายใจเมื่อร่างสูงใหญ่ของครอสเดินล้วงกระเป๋าเข้ามา เขาไม่ได้เอ่ยปากขออนุญาตอาจารย์ที่กำลังสอน เพียงแค่กวาดสายตาหาที่นั่งว่างตรงมุมหลังสุดของห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งและเหยียดขายาวๆ ออกมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร

อาจารย์ชะงักไปชั่วครู่แต่ก็เลือกที่จะทำเมินและสอนต่อไป ไม่มีใครกล้ามีปัญหากับทายาทผู้ทรงอิทธิพล

ครอสเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความเบื่อหน่าย เขาเกลียดการนั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่มีคนเยอะๆ แบบนี้ จนกระทั่งสายตาของเขาสะดุดเข้ากับแผ่นหลังบอบบางที่คุ้นตา ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มถูกมัดรวบเป็นหางม้าเผยให้เห็นลำคอขาวเนียน เขาจดจำสัดส่วนและท่าทางการนั่งหลังตรงแบบนั้นได้ทันที

เด็กศิลปกรรมที่หลังตึกวิศวะเมื่อเช้า

ครอสไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงแค่วางสายตาไว้ที่จุดนั้นนิ่งๆ สังเกตการขยับตัวเล็กๆ น้อยๆ ของเธอเวลาจดเลกเชอร์ นิ้วเรียวที่เคาะปากกาเบาๆ ตอนกำลังใช้ความคิด ความขัดแย้งในตัวผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาสนใจ ภายนอกดูอ่อนแอจนโดนรังแกได้ง่ายๆ แต่แววตาตอนที่กอดกระเป๋าใบนั้นกลับสู้ไม่ถอย

"เอาล่ะนักศึกษา สำหรับรายงานชิ้นใหญ่ของเทอมนี้ อาจารย์จะใช้วิธีสุ่มรายชื่อจากระบบให้ทำงานเป็นกลุ่ม กลุ่มละห้าคน ไม่มีข้อยกเว้นหรือการขอเปลี่ยนกลุ่มใดๆ ทั้งสิ้น"

เสียงประกาศของอาจารย์เรียกความสนใจจากทุกคนในห้อง อลิซถอนหายใจเบาๆ เธอไม่ชอบการสุ่มกลุ่มเพราะมักจะเจอกับคนที่ไม่ยอมทำงาน แต่ก็ต้องยอมรับสภาพ

รายชื่อถูกฉายขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์หน้าห้อง อลิซไล่สายตาหาชื่อตัวเองจนเจอในกลุ่มที่เจ็ด

นางสาวอลิซา...

นายธนภัทร...

นางสาวกานต์...

นายพิชญะ...

นายครอส...

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นชื่อสุดท้ายในรายชื่อกลุ่มของตัวเอง อลิซหันขวับไปทางหลังห้องโดยอัตโนมัติ และวินาทีนั้นเองที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบที่กำลังจ้องมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้ว…ทำไมต้องมาเรียนรวมด้วยนะ

ครอสเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักกดลึกเป็นรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยันมากกว่าจะเป็นมิตร

อลิซรีบหันหน้ากลับมาทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเดินตรงไปหาอาจารย์ที่หน้าโต๊ะบรรยาย

"อาจารย์คะ ขอโทษนะคะ คือหนูขออนุญาตย้ายกลุ่มได้ไหมคะ พอดีหนูไม่สะดวก..."

"อาจารย์แจ้งกฎชัดเจนแล้วนะนักศึกษา ไม่มีการเปลี่ยนกลุ่มใดๆ ทั้งสิ้น ทำงานร่วมกับคนอื่นให้ได้ มันคือการฝึกทักษะการเอาตัวรอดในสังคม กลับไปนั่งที่ได้แล้ว"

คำปฏิเสธที่เด็ดขาดทำให้อลิซต้องยอมถอย เธอกลับมานั่งที่เดิมด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก

หลังเลิกคลาส อาจารย์สั่งให้นักศึกษาแต่ละกลุ่มแยกย้ายกันไปจับกลุ่มคุยเรื่องหัวข้อรายงาน อลิซและเพื่อนอีกสามคนเดินมารวมตัวกันที่โต๊ะตัวหนึ่งริมทางเดินหน้าห้องเรียน ทุกคนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของครอสเดินล้วงกระเป๋าตรงเข้ามาหา

ครอสทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับอลิซ แขนแกร่งยกขึ้นกอดอก ขากว้างวางพาดกันอย่างสบายใจ เขาไม่ได้พูดอะไร แค่กวาดสายตามองหน้าสมาชิกกลุ่มทีละคนด้วยแววตาที่ทำให้เพื่อนผู้ชายสองคนในกลุ่มถึงกับเหงื่อตก