บทที่ 4

ความเงียบโรยตัวปกคลุมโต๊ะทำงานนานเกินไปจนบรรยากาศอึดอัดแทบขาดใจ อลิซก้มมองมือตัวเองที่ประสานกันแน่นอยู่บนตัก เธอรู้ว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้งานจะไม่มีทางเดินหน้า หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าทั้งหมดที่มี เธอยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรงและช้อนสายตาขึ้นสบกับผู้ชายฝั่งตรงข้ามตรงๆ

"เราต้องเริ่มแบ่งหัวข้อกันแล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แม้จะมีความสั่นไหวเจืออยู่เล็กน้อยแต่ก็ดังฟังชัด

เพื่อนอีกสามคนหันมามองอลิซด้วยสายตาทึ่งๆ ที่เธอกล้าเป็นคนเปิดบทสนทนา

ครอสไม่ได้ขยับตัว เขายังคงกอดอกจ้องหน้าเธอนิ่ง ดวงตาสีเข้มดุดันคู่นั้นพยายามจับจ้องลึกเข้าไปในแววตาของเธอเพื่อหาความขลาดกลัว แต่สิ่งที่เขาพบคือความพยายามที่จะต่อสู้กับความกลัวของตัวเอง

"หัวข้อหลักคือวิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์จากบาดแผลในวัยเด็ก ฉันจะเป็นคนรวบรวมข้อมูลส่วนแรกเอง ธนภัทรกับกานต์ช่วยหาเคสสตาดีมาสองเคส ส่วนพิชญะรับผิดชอบเรื่องสไลด์นำเสนอ" อลิซหันไปแจกแจงงานให้เพื่อนคนอื่นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมาสบตาครอสอีกครั้ง

"ส่วนคุณ... พี่ครอส ช่วยรับผิดชอบเรื่องจัดหน้าเอกสารและสรุปรูปเล่มตอนจบได้ไหมคะ"

สรรพนามที่หลุดปากเรียกออกไปทำให้อลิซอยากจะกัดลิ้นตัวเอง เธอได้ยินคนอื่นเรียกเขาแบบนั้นเลยเผลอเรียกตาม ทว่ามันกลับทำให้คิ้วเข้มของคนฟังกระตุกขึ้นเล็กน้อย

เพื่อนทั้งสามคนนั่งตัวเกร็ง รอคอยพายุอารมณ์จากทายาทมาเฟียที่ถูกเด็กปีสองสั่งงาน

ครอสมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่พยายามปั้นหน้านิ่งอย่างเต็มความสามารถ มุมปากของเขายกขึ้นเพียงนิดเดียว เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่พยักหน้าลงช้าๆ หนึ่งครั้ง

เพื่อนร่วมกลุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ถ้างั้น วันนี้แยกย้ายกันแค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะสร้างกลุ่มแชทแล้วดึงทุกคนเข้าไป" อลิซรีบสรุปงาน เก็บของลงกระเป๋าด้วยความรวดเร็ว เธออยากจะหนีไปจากความกดดันตรงนี้ให้เร็วที่สุด

เพื่อนคนอื่นรีบขอตัวแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว อลิซลุกขึ้นยืน สะพายกระเป๋าเตรียมจะเดินออกไปอีกทาง ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นโต๊ะ ร่างสูงใหญ่ของครอสก็ลุกขึ้นยืนและก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้

ความสูงที่แตกต่างกันมากทำให้อลิซต้องเงยหน้าขึ้นมอง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้เธอเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ครอสกลับก้าวตามเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอชนกับขอบโต๊ะ

อลิซกำสายกระเป๋าแน่น พยายามบังคับสายตาไม่ให้หลบหนี

ครอสก้มหน้าลงมาใกล้เล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของเธอในระยะประชิด เขาเห็นความหวาดระแวงในดวงตาคู่นั้นชัดเจน แต่เธอก็ยังเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้

"ฉันไม่ชอบทำงานกับคนอ่อนแอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ

เขาหยุดประโยคไว้แค่นั้น นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนจะขยับตัวออกห่างและเดินล้วงกระเป๋าจากไป ทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้อลิซต้องยืนนิ่งงัน

"หวังว่าเธอจะไม่ใช่แบบนั้นนะ"

ข้อความสุดท้ายของผู้ชายคนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอลิซแม้เวลาจะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนขนาดเล็กในหอพัก ซุกใบหน้าลงกับฝ่ามือทั้งสองข้างเพื่อระบายความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในอก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้งถึงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกหวาดหวั่นของเธอได้มากขนาดนี้ แววตาดุดันและน้ำเสียงราบเรียบของเขาเหมือนมีแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้คนฟังไม่กล้าแม้แต่จะต่อรอง

อลิซสูดลมหายใจเข้าลึก หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าต่างสนทนากลุ่มที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นเมื่อช่วงบ่าย สมาชิกทั้งห้าคนอยู่ในนั้นครบถ้วน แต่ยังไม่มีใครพิมพ์ข้อความอะไรลงไป นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความนัดหมายลงบนหน้าจอเพื่อเริ่มงานส่วนของตัวเอง

'พรุ่งนี้ช่วงบ่ายฉันจะไปหาข้อมูลทำรายงานที่หอสมุดกลาง มีใครสะดวกไปช่วยกันหาไหมคะ'

ข้อความถูกส่งออกไปพร้อมกับสถานะการอ่านที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าสิ่งที่ตามมากลับเป็นข้อความปฏิเสธจากเพื่อนร่วมกลุ่มทีละคน

'เราติดซ้อมกีฬาคณะ ขอโทษทีนะอลิซ' ธนภัทรตอบกลับมาเป็นคนแรก

'เราต้องกลับบ้านต่างจังหวัดด่วนจ้ะ ไว้เราช่วยรวบรวมข้อมูลตอนพิมพ์นะ' กานต์พิมพ์ตอบกลับมาติดๆ กัน

'เรามีเรียนชดเชยวิชาเอกยาวถึงเย็นเลย ฝากอลิซดูหัวข้อไปก่อนได้ไหม' พิชญะเป็นคนสุดท้ายที่ปฏิเสธ

อลิซถอนหายใจยาว เธอพอจะเดาคำตอบเหล่านี้ได้อยู่แล้ว การทำงานกลุ่มแบบสุ่มมักจะลงเอยด้วยการที่ใครคนใดคนหนึ่งต้องรับภาระหนักที่สุดเสมอ หญิงสาวเตรียมจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปว่าเธอจะไปจัดการคนเดียว ทว่าเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

หน้าจอแสดงชื่อบัญชีผู้ใช้ที่ตั้งเป็นอิโมจิรูปไม้กางเขนเพียงตัวเดียว ไม่มีรูปโปรไฟล์ ไม่มีสถานะใดๆ ทั้งสิ้น

'ฉันไป'

ข้อความสั้นๆ แค่สองพยางค์ทำให้อลิซเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวาบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอจ้องมองตัวอักษรบนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมาเพื่อความแน่ใจ ไม่คิดฝันว่าทายาทธุรกิจกาสิโนผู้แสนจะเย็นชาและน่าเกรงขามจะยอมสละเวลามานั่งหาข้อมูลทำรายงานในหอสมุดกับเธอ

'เจอกันบ่ายสองโมงตรง หน้าทางเข้าหอสมุดค่ะ' อลิซพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว พยายามควบคุมปลายนิ้วไม่ให้สั่น

ไม่มีข้อความตอบรับจากเขาอีก มีเพียงสถานะว่าอ่านแล้วเท่านั้น