Chapter 5 - Galit

Chapter 5

“Anong nangyayari?” Nagtatakang tanong ni Emely nang makita ang mga kasamahan niyang nagkakandarapa sa kani-kanilang ginagawa.

Ni hindi nga niya maibaba ang bag na dala dahil sa nadatnan niya.

Natapos na nila ang report kagabi dahil talagang nag-overtime silang lahat. Masaya pa nga silang naghiwa-hiwalay dahil finally, sa wakas ay tapos na rin ang ilang araw nilang pinaghirapan.

They were even celebrating before going home, convinced that everything had gone well.

Pero ngayong umaga...

It was pure chaos. Na para bang may panibagong dagok nanaman sa team nila.

May nagkakalat ng mga documents sa mesa, may nagmamadaling magbukas ng files sa laptop, at may halos hindi na mapakali sa kakalakad pabalik-balik. The entire department was already in panic mode.

“Anong nangyari?” ulit niyang tanong habang inilalapag ang bag niya.

“Pinakuha ni Sir Monteverde ang report na tinapos natin.” Halos hindi na tumitingin sa kanya si Daryll habang nagmamadaling inaayos ang mga papeles.

“And? Maayos naman ang gawa natin ah,” sambit ni Emely agad dahil seryoso siya at sigurado siya roon, na maayos na ang report at proposal nila.

Na wala namang dahilan para hindian ang report at proposal na yun!

Bumuntong hininga si Daryll.

“Binagsak niya agad dahil hindi na naman daw niya nagustuhan. Tinapon pa niya sa basurahan dahil wala raw kwenta. Kapag hindi raw natin natapos hanggang magtanghali, sisante na tayong lahat. Kaya gumalaw ka na riyan!”

Napakunot ang noo ni Emely.

“Ha?” Hindi makapaniwalang tanong pa nito.

“I'm serious!” Iritang sambit ni Daryll at ginulo na niya ang buhok niya, mukhang stress na stress na rin sa nangyayare.

Hindi pa rin makapaniwala si Emely.

Kagabi lang ay halos wala na silang tulog para matapos ang report. Ilang beses nila iyong nireview. Bawat graph, bawat data, bawat paragraph…lahat sinigurado nilang tama bago sila umuwi kagabi.

Kaya paano naging mali?

Saan ang mali?

Lalapit na sana siya sa team leader nilang si Linda na halos pagpawisan na habang sunod-sunod ang pagta-type sa laptop nito, pero hindi niya agad nagawa nang biglang bumukas ang p***o ng opisina ni Alexander.

The entire floor instantly fell silent.

Ramdam na agad ang paghigpit ng hangin sa buong building, his presence was too much to handle.

Lumabas ito habang nakasuot ng itim na long sleeves na nakatiklop hanggang siko. Nakaluwag nang bahagya ang kurbata nito, pero hindi iyon sapat para mabawasan ang intimidating nitong aura.

His face was cold.

No...

He looked furious.

Kitang-kita iyon sa mariin nitong ekspresyon habang dahan-dahan siyang naglalakad palabas ng opisina.

One look at him was enough to silence everyone.

Unti-unting nawala ang lahat ng bulungan.

Lahat ay napayuko.

Tahimik lang din sana si Emely, pero hindi niya maiwasang magtaka nang mapansing diretsong sa kanya nakatingin si Alexander habang mabagal itong naglalakad palapit.

Her heart skipped a beat.

At kung ano man ang nagawa niyang kasalanan para titigan siya nito nang ganoon…

Wala siyang alam.

Wala siyang ideya.

Wala talaga siyang ideya!

Mas lalo pa siyang nagtaka nang huminto ito mismo sa harapan niya. Napaatras pa nga siya dahil sa pagkabog ng dibdib niya at dahil sa matangkad ito ay kinailangan pa niyang tumingala.

Napakurap kurap si Emely.

Nanatiling malamig ang tingin ni Alexander sa kanya.

Hindi lang iyon basta galit.

It was something deeper.

Pati ang mga katrabaho nila ay napatingin na rin sa kanila.

“Bakit? Anong nangyare?”

“May ginawa ba siya?”

“Hindi naman siya ang leader ngayon ng Team niya diba?”

Mahihinang bulungan ang nagsimulang umalingawngaw sa paligid, mga nasa ibang department at team na nakadungaw sa kanilang mga pwesto.

Kung tungkol naman kasi ito sa trabaho, dapat si Linda bilang team leader ang kinakausap nito at hinaharap, hindi si Emely.

“S-Sir...”

Plano sana ni Emely na tanungin kung may kailangan ba ito, pero hindi na siya pinatapos ni Alexander.

His anger eyes was too clear kaya talagang napapakunot na lang ulit ang noo ni Emely.

“Three hours.”

His voice was calm this time.

Too calm.

Pero mas lalo iyong nakakatakot dahil iba ang sinasabi ng mata nito na para bang may hinanakit kay Emily.

Mariing nakatingin ito sa kanya habang sinasabi ang dalawang salitang iyon.

Napasinghap si Emely.

Hindi niya maintindihan kung bakit parang siya ang pinapatamaan nito sa galit nito ngayon.

Samantalang si Alexander...

He barely got any sleep. Umigting ang panga ni Alexander.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang nalaman niya patungkol dito. Dapat nga ay wala na siyang pakealam, pero kahit anong tanggi niya, apektado siya.

Apektado siya ng subra subra.

Napakuyom ang kamao niya.

Hindi niya alam kung bakit hindi niya maialis sa isip ang mga salitang iyon.

Na kasal na ito at kinasal ito sa buwan na iniwan siya nito, sa buwan kung kailan… kung kailan hinahanap niya ito… kung kailan nagtataka siya kung bakit bigla na lang itong umalis.

Hindi rin niya maintindihan kung bakit ganoon kasakit para sa kanya ang nalaman niya gayong subrang tagal na non at hindi lang naman ito ang naging babae sa buhay niya.

Marami pa.

Subrang rami nila, but here he is now… Hindi niya mapigilang magalit.

“Pero, Sir—”

Muli banta ni Emely sa pagsasalita, pero hindi na naman siya pinatapos ni Alexander.

Iniwas ni Alexander ang tingin sa kanya bago nilingon ang buong team. Yun ang nagpatigil kay Emely sa pagsasalita.

Lima silang magkakasama sa iisang team.

Si Linda ang team leader.

Kasunod sina Daryll, Steph, Carl...

At si Emely.

Rinig na halos ng buong floor ang mga bulungan ng ibang departments.

“Kapag hindi n'yo natapos within three hours...” malamig na sambit ni Alexander. “Huwag na kayong magpakita rito.”

The office turned completely silent.

Parang sabay-sabay nawala ang pag-asa ng buong team.

Napapikit si Emely.

Tatlong oras?

Impossible.

“S-Sir...” lakas-loob na sabi ni Daryll. “Hindi naman po yata namin kayang matapos—”

“Then leave.”

Malamig siyang pinutol ni Alexander.

“Pack your things.”

Walang emosyon ang boses nito.

“Just like what I said... this is a big company. Kung ganyan kayo magtrabaho, mas mabuti pang umalis na lang kayo.”

Tahimik na napalunok ang lahat.

Nobody dared to speak.

Wala na itong hinintay na sagot.

Muli niyang nilingon si Emely.

Saglit lang yun.

Pero sapat na iyon para maramdaman ni Emely na tila may gusto pa itong sabihin.

Then he turned around.

Tahimik siyang bumalik sa opisina.

At malakas na sumara ang p***o.

Napapikit ang lahat sa lakas ng pagkakasara nito.

For a few seconds...

No one moved.

No one even dared to breathe.

The entire office was drowned in complete silence.