Chapter 4 - Talk

Chapter 4

“How’s the project proposal going?”

Muntik nang matapon ni Emely ang hawak na tasa na may mainit na tubig nang bigla na lang magsalita si Alexander pagkatapos ng mahabang katahimikan. Akala niya ay tatahimik na ito hanggang sa matapos siyang magtimpla at hindi na papansinin, pero mali siya.

Halos mapaso pa siya sa gulat.

Mabilis niyang hinigpitan ang hawak sa tasa habang pilit na pinapakalma ang sarili.

Pakiramdam niya ay tumigil saglit ang puso niya nang marinig ang boses nito.

Napasulyap siya rito kahit na sinubukan naman niya ang sariling huwag gawin.

Pero paano ba niya magagawang hindi tumingin?

Nakasandal na ito ngayon sa pader sa gilid habang nasa kamay nito ang tasa ng kape na tinitimpla nito kanina nang madatnan niya ito.

Relax lang ang postura nito.

Parang wala itong pakialam sa paligid.

He still looked so attractive kahit na nakasandal lang naman siya doon.

Ang natural nitong kagwapuhan ay talaga namang sobrang nakakaakit pa rin at parang mas lalong lumakas ang dating nito.

Mas mature.

Mas seryoso.

Mas dominante.

Pero natigilan si Emely nang mapansin niya ang mapulang parte sa leeg nito.

Napatitig siya roon at napasinghap.

Noon ay hindi nito gusto ang magkaroon ng ganoon sa leeg nito o kahit saang parte.

Naalala pa nga niya kung paano ito mainis kapag nag-iiwan siya ng kahit maliit na marka sa balat nito.

Palagi nitong sinasabi na ayaw nitong may nakikitang ganoon.

Pero ngayon ay parang pati iyon ay nagbago na.

May hickey ang leeg nito at kahit sinong makakakita noon ay alam agad kung saan iyon nanggaling.

Napaiwas si Emely ng tingin at sinubukang umaktong normal sa kabila ng halo-halong nararamdaman.

Hindi niya maintindihan kung bakit may kung anong kumirot sa dibdib niya.

Hindi naman na dapat.

Matagal na silang wala.

Matagal na silang tapos.

At malinaw na malinaw naman na may iba nang babae sa buhay nito.

“I-Inaayos na po namin,” tanging sambit ni Emely at saka agad na sanang magpapaalam para umalis na.

Ayaw niyang tumagal pa roon.

Ayaw niyang mapag-isa silang dalawa.

Ayaw niyang maalala ang mga bagay na pilit niyang kinakalimutan.

Pero hindi niya natuloy nang umayos ito sa pagkakatayo at tinignan siya nang seryoso.

Biglang naging malamig ang ekspresyon nito.

At sa isang iglap ay nawala ang pagiging kalmado nito.

“I don’t want them to know that you are my ex or what. Ayokong isipin nila na pinatulan kita, so we just need to talk if it’s about the company, nothing else, understand?” he said seriously while looking at Emely seriously.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Emely.

Alam niyang iyon din naman ang gusto niya.

Alam niyang mas magiging madali ang lahat kung walang makakaalam.

Pero hindi niya maikakaila na masakit pa rin marinig iyon mula mismo sa bibig nito.

Parang gusto nitong ipaalala sa kanya kung gaano kaliit ang naging halaga niya rito.

Kung gaano kadaling itago ang naging relasyon nila.

Kung gaano kadaling burahin ang nakaraan.

Napakagat siya sa loob ng pisngi niya.

Piliting pinigilan ang sarili na magpakita ng anumang emosyon.

“Huwag kang mag-alala, Sir. Hindi ko rin naman gustong malaman nila na naging tayo. Mauna na po ako,” mariing sambit na lang ni Emely sa kabila ng kaba.

Diretso niyang sinalubong ang tingin nito.

Ayaw niyang makita nitong nasasaktan siya.

Ayaw niyang isipin nitong umaasa pa rin siya.

Dahil matagal nang wala ang babaeng iyon.

Matagal nang namatay ang Emely na baliw na baliw kay Alexander.

Saka iyon naman din ang gusto niya para matahimik ang buhay niya.

Kaya nang matapos siyang magsalita ay mabilis na siyang lumabas ng pantry.

Hindi na siya lumingon.

Hindi na rin siya naghintay ng anumang sasabihin nito.

Pero hindi niya alam na nanatiling nakatingin si Alexander sa direksyong nilabasan niya.

Matagal.

Tahimik.

At parang may kung anong bumabagabag dito.

Alexander doesn't want to think about her anymore, but then...

He sighed. Nasa opisina na siya, pero hindi pa rin matahimik ang isip niya.

Padarag niyang binitawan ang ballpen niya at saka pinindot ang intercom.

Hindi niya maintindihan ang sarili.

Hindi niya maintindihan kung bakit simula nang makita niya ulit si Emely ay parang nawawala ang focus niya.

“Come inside,” mariing sambit nito at wala pang isang minuto ay pumasok na sa opisina niya ang secretary niya.

“Yes, Sir—”

“Kailan siya kinasal?” iritang tanong niya rito na siyang ikinasinghap ni Secretary Fred.

Nanlaki pa ang mata nito.

Parang hindi nito inaasahang iyon ang unang maririnig mula sa boss niya.

“Sir, sinabi ko na. Hindi gusto ni Madam ang may sabit—”

“I’m just fvcking asking and don’t even think of asking her out. Why would I even do that? Just fvcking answer my question! Kailan siya kinasal!” iritang sambit na ni Alexander.

Napakamot si Secretary Fred sa batok niya.

Kitang-kita ang pagkalito sa mukha nito.

“Nasa files naman niya—”

“Walang nakalagay! Tingin mo magtatanong pa ako kung nandoon naman? And why is this company letting someone with incomplete fvcking requirements?!” iritang sambit pa ulit ni Alexander at parang pagbubuntangan na niya ng galit ang lahat.

Hindi niya alam kung bakit siya galit.

Hindi niya alam kung bakit gusto niyang malaman ang sagot.

Pero may kung anong bumubulong sa isip niya na kailangan niyang malaman.

Natarantang kinuha ni Secretary Fred ang phone at agad na may tinawagan.

“Hello, can you check kung kailan kinasal si Miss Emely Sophia Castellane?” tanong na ni Secretary Fred sa kausap sa kabilang linya.

“I need it immediately. I-text mo na lang sa akin kung kailan,” agad pang sambit ni Secretary Fred at sunod ay ang pagpatay ng tawag.

Habang si Alexander ay napahilot na sa sintido.

Pakiramdam niya ay nababaliw na siya.

Tatlong taon na.

Tatlong taon na mula nang iwan siya nito.

Tatlong taon na mula nang mawala ito na parang bula.

At ngayon...

he suddenly cared.

“Sir—”

“Shit!” mura na ni Alexander dahil napagtanto niya kung gaano siya kabaliw para magtanong noon.

“Never fvcking mind!” iritang sambit pa ni Alexander.

Pero hindi nagtagal ay tumunog na ang phone nito.

Napalingon agad si Secretary Fred sa screen.

“Ah, Sir, March 2023 siya kinasal.”

Agad na sambit ni Secretary Fred na mas lalong nagpainit ng ulo ni Alexander. Parang nalagyan ng apoy ang utak niya, para siyang nagliyab sa galit.

“What?” hindi makapaniwalang tanong ni Alexander.

Pakiramdam niya ay may mali siyang narinig.

“March 2023—”

“That is the exact fvcking month when she left me!” galit na bulyaw ni Alexander.

Malakas niyang nasuntok ang ibabaw ng mesa.

Nagulat pa si Secretary Fred.

Natigilan si Secretary Fred at hindi maunawaan ang ibig sabihin nito.

Habang si Alexander naman ay nakatitig lang sa kawalan.

March 2023.

Ang buwan kung kailan nawala si Emely.

Ang buwan kung kailan hindi na nito sinagot ang mga tawag niya.

Ang buwan kung kailan parang bigla na lang itong naglaho.

At ngayon...

iyon din pala ang buwan kung kailan ito nagpakasal.

“Itatanong ko rin ba kung sino ang asawa niya—”

“No! Fvcking no! You fvcking leave!” galit na sigaw na ni Alexander habang hirap na hirap sa paghinga dahil sa galit.

Agad namang tumakbo palabas si Secretary Fred.

Nang sumara ang pinto ay tuluyan nang natahimik ang buong opisina.

Thinking that Emely cheated on him years ago then left him to marry someone.

He felt betrayed.

He was mad.

And he suddenly wanted revenge.

Lahat ng sakit.

Lahat ng galit.

Lahat ng tanong na ilang taon niyang binaon.

Parang sabay-sabay na bumalik.

Sa isip niya ay isa lang ang naging konklusyon.

Iniwan siya nito para sa ibang lalaki.

At hindi niya matanggap iyon.

“Emely Sophia Castellane, how fvcking dare you?” mariing sambit niya.