002

Aiah

—

“Saan ka galing?” tanong ni Hillary nang maupo ako sa tabi niya rito sa cafeteria.

Mabilis kong inayos ang buhok ko dahil pakiramdam ko, sa pagmamadali namin kanina, hindi ko na iyon naayos nang maigi.

She looked at me weirdly, pero mabuti na lang at ibinalik din niya ang atensyon sa kinakain.

“CR break lang,” tipid kong sagot, umaasa na sana hindi na siya mang-usisa pa.

Ngunit nag-angat siya muli ng tingin sa akin. Ang kanyang mga mala-pusang mata ay puno ng kuryosidad.

“Ha? Eh hinahanap ka nina Cherry sa CR kanina. Wala ka raw,” aniya habang nginunguya ang bacon sa rice meal niya.

Kinagat ko ang labi ko at mabilis na nag-isip. Sa isang taon na ginagawa namin ‘to ni Shiloah, ngayon pa ba ako mahuhuli?

Ang gagong ‘yon kasi! Sinabi ko na ‘wag kami rito sa school, pero talagang hindi siya makapagpigil kanina!

“Uh… sa Nursing kasi ako.”

Kumunot ang noo ng aking kaibigan. “Huh? Ginagawa mo ro’n?”

“May dinaanan lang. Pinsan ko.” I mentally noted to myself na daanan si Garret mamaya, para kung may magtanong man, mapapatunayan niyang gano’n nga ang ginawa ko.

Tumango-tango si Hillary, tila ba naintindihan agad iyon. Saka lang ako nakahinga nang maluwag nang tuluyan na niyang binitawan ang usapan tungkol doon.

Binalingan ko ang buong paligid.

The cafeteria was packed with students, lalo na’t lunch break na. Kung hindi lang ako nagtagal sa room ni Shiloah, sana kanina pa ako nakakain. There were only thirty minutes left before our next class.

“Asan sila?” tanong ko bago uminom sa tumbler ko. Siya lang kasi ang narito, pero nakakalat naman ang mga gamit nila sa mesa.

“Pinuntahan si Engr. Jace.”

Agad akong nasamid. Ramdam ko ang kaunting tubig na pumasok sa ilong ko kaya hindi ako makahinga nang maayos. Pakiramdam ko pa ay dumiretso iyon sa baga ko.

I coughed painfully.

“Okay ka lang?” tarantang baling ng kaibigan ko sa akin. Inabutan niya agad ako ng tissue para ipamunas sa aking bibig. Kinuha ko iyon.

“O-oo,” nauubo ko pa ring sagot. “T-thanks.”

“Gaga ka. Hinay-hinay naman kasi sa pag-inom. Para ka namang uhaw na uhaw niyan.”

Hindi ko pinansin ang pagsaway niya. Sa halip, nanlalaking mata ko siyang tinitigan.

“A-anong g-ginagawa nila ro’n? Bakit pinuntahan?”

“Sino?” litong tanong niya, mukhang hindi pa agad naintindihan ang tinutukoy ko. “Ahh, si Engineer? Magpapasa kasi sila ng plates. Gusto kasing subukan ni Dashen na maihabol iyong gawa nila. Alam mo naman busy sila ngayon sa inter-school competition, kaya ngayon lang nakapag-ayos ng requirements.”

Shit. Buti na lang sa kabilang room ako dumaan!

May daanan kasi mula sa room ni Shiloah papunta sa kabila. Naka-pad lock nga lang iyon sa normal na pagkakataon. And because I was terrified of being found in his room, still smelling like sex, pinilit ko siyang buksan ‘yon para roon na ako dumaan.

He had no choice but to go through with it, dahil panay ang katok sa labas kanina ng naghahanap sa kanya.

I just couldn’t believe that those were my friends!

Kung sa mismong pintuan niya ako dumaan, they would’ve discovered my illicit ties with our professor. Isang tingin lang nila sa akin, malalaman agad nila ang sikretong nililihim ko sa loob ng isang taon.

“Bili lang ako ng pagkain,” paalam ko kay Hillary para maibsan ang kabang sumibol sa aking dibdib sa pag-iisip na muntikan na naman kaming mahuli.

I didn’t wait for her approval. Agad na akong umalis doon.

Hindi alam sa school ang relasyon namin ni Shiloah sa bahay. At mas lalong hindi nila alam ang tungkol sa pisikal na relasyon naming dalawa.

It was already bad enough that he was my stepbrother—na kinailangan naming ilihim ‘yon dahil naging professor ko siya sa university na ‘to.

Pero mas lalo namang masama kung malaman nila na ang parehong kinakapatid at propesor ko ang siyang mismong lihim na kinakalantari ko sa nagdaang taon.

“Ouch!”

Because of thinking too much about it, hindi ko namalayan na may nabangga na pala ako habang naglalakad papunta sa may counter.

“Oh my god, I’m sorry,” agap ko sa babaeng nabangga ko. “Sorry talaga—”

Imbes na magalit, nakangiti itong umiling kahit na ang tray ng pagkain ay bumuhos sa kanyang dibdib.

“No, it’s okay. I was walking absentmindedly. Hindi ko nakita na may kasalubong pala ako.”

Umiling din ako. “Sorry, kasalanan ko. Hindi ko rin namalayan.”

Napatingin ako sa puti niyang damit na nabahiran ng sarsa ng hinuha ko’y menudo, na siguro’y ulam niya sana. She was wearing a white dress underneath a black blazer. Hindi katulad ko na naka-uniporme.

Is she a student? Masiyadong pormal ang suot nito kumpara sa ibang estudyante na narito.

Her hair was tied in a neat bun. May ilang takas lang na buhok sa magkabilang gilid ng kanyang mukha. She was also sporting silver eyeglasses that made her look more refined.

“It’s okay, really. You can proceed with buying your food,” aniya habang abala sa pagpupunas ng sarsa gamit ang kapirasong tissue na para sana’y sa utensil na gagamitin sa pagkain.

Pero hindi ko siya maiwanan doon kahit na sinabi niyang ayos lang. Lalo na’t nagkalat ang parehong kanin at tirang ulam sa lapag, at may mga ilang estudyanteng nakatingin sa amin dahil sa naging komosyon.

“I’ll just buy you another food—” subok kong alok para sana makabawi dahil talagang nakokonsensya ako sa nangyari, nang biglang may lumapit sa amin.

Nakayuko pa ako dahil tinitingnan ko ang mga kalat sa sahig. I should call a janitor to clean up this mess.

“What happened?”

Kumunot ang noo ko dahil sa pamilyar na tikas ng boses. At nang mag-angat ng tingin, nakita kong si Shiloah iyon.

I thought he was asking me kaya sasagot na sana ako nang marahang humalakhak ang babae. Lumipat ang tingin ko sa kanya. Mas lalong kumunot ang noo ko nang daluhan ni Shiloah ang babae.

“I’m fine, Jace. Hindi kasi ako tumitingin,” marahang sambit nito.

Huh? They know each other? Is she a professor too? Pero hindi siya pamilyar sa akin kaya hindi ko rin sigurado.

Shiloah lifted his head, at pakiramdam ko doon niya lang din nakita na ako pala iyong nakabangga. His eyes widened a bit, pero sandali lang iyon dahil pagkaraan ay tumikhim siya. 

His lips were now pressed into a thin line.

“You should be more careful next time, Ms. Guerrero,” baling niya sa akin. His voice was now formal and strict, unlike all the whispers he had told me earlier while I was under him.

Nalaglag ang panga ko nang iniwas niya ang tingin sa akin at pinagtuunan ng atensyon ang babae.

To say I was shocked would be an understatement.

Nakatayo lang ako roon at hindi alam ang susunod na gagawin, tila natuod habang pinapanood siyang tulungan ang babae sa damit nito. Kinuha niya ang kanyang panyo mula sa kanyang itim na slacks at iyon ang ginamit para ipangpunas sa pulang sarsa.

The stain was close to the woman’s chest. Ngunit hindi inalinta ni Shiloah iyon at patuloy lang sa paglinis.

“It’s my fault, Jace. Not hers.” The woman smiled apologetically at me. “I’m really sorry for being careless, Miss.”