007

Aiah

—

“One of the most dangerous things that could happen in any professional environment is a blurred boundary.”

Tahimik ang buong silid habang nagsusulat si Ma’am Navarro sa whiteboard.

Professional Ethics. Iyon ang isinulat niya.

Isa sa mga general subject namin ‘to ngayon, kaya ang iba ay halos wala ang interes sa harapan. Saka lang kasi natataranta ang mga kaklase ko kapag major subjects na ang pinag-usapan. Iyon kasi ang tutukoy kung pwede ka pa bang manatili sa engineering o kakailanganin mo nang mag-shift next semester.

At dahil nga hindi naman ito major, ang iba ay may kanya-kanyang pinagkakaabalahan. Maaring may kwenta pero para sa ibang subject, o maari rin namang wala at talagang nagpipigil lang ng kanilang antok.

Nakatukod ang baba ko sa aking kaliwang palad habang pilit na nakikinig, habang ang kanang kamay ay nakahawak sa ballpen para handa sa pagsusulat ng mga kakailanganing notes.

“Especially,” dagdag ng guro habang nililingon kami, “when personal relationships begin to interfere with a professional judgment.”

Nanigas ako sa aking kinauupan nang matanto kung saan patungo ang lesson na ‘to.

Don’t tell me…

“Relationships between people who have a clear power imbalance… a classic example is a relationship between a teacher and a student… should be avoided. Hindi lang dahil bawal ito sa karamihan ng institutions, kundi dahil madalas ay nagiging abuso ito sa kapangyarihan.”

My fingers tightened around my pen. Bigla kong nakalimutan kung paano huminga nang ayos.

Of all the things she could discuss today, talagang ito pa ang nataon.

Kinabahan ako nang nakita kong nagtaas ng kamay si Dashen.

“Yes, Mr. Rivera?”

“What if it was consensual, ma’am?” tanong ng kaibigan ko. “Mali pa rin po ba ‘yon? Let’s say both of them are already of legal age. Parehong nasa tamang pag-iisip na.”

“Even if both parties claim it is consensual,” Ma’am Navarro answered calmly, “the society will still question the fairness of the situation because one person holds authority over the other. In our example, the teacher is responsible for the grades, evaluations, and even opportunities for the student.”

Sandaling tumigil ang matanda at iginala ang mga mata sa klase.

Hindi ko alam kung dahil ba guilty ako o ano, pero pakiramdam ko ay nagtagal ang titig nito sa akin.

Gusto kong iiwas ang tingin, ngunit gusto ko ring patunayan sa sarili ko na hindi ako apektado sa ganitong usapin.

Pinasok ko ang relasyon namin ni Shiloah na alam ko kung anong mga maaaring mangyari kapag nalaman iyon ng iba. But until then, I would keep it a secret and hope to lie my way through it until it finally reached its end.

Mrs. Navarro shifted her glance to another student. Nakahinga ako nang maluwag dahil mukhang iniisa-isa niya lang pala ng tingin ang mga nakikinig sa kanya.

Inayos niya ang suot na salamin.

“That alone creates an imbalance. Which is why these relationships are discouraged. Kahit na sabihin pang mabuti ang intensyon nila sa isa’t isa o talagang totoong nagmamahalan sila.”

Napalunok ako.

It has been a week since Shiloah and I last talked. At tuwing may klase kami sa kanya, sinusubukan kong huwag mapatingin sa kanyang mga mata.

He would try to get my attention in between the lecture, but I remained cold. Hindi rin ako nagpapahuli sa paglabas ng classroom at agad na sumasabay sa mga kaibigan ko.

And it wasn’t solely because I was mad at him, but also because I could see Guinne’s curious eyes every time he called for me.

Speaking of Guinne, isang linggo na rin ang lumipas nang magsimulang hindi sila magpansinan ni Hillary dahil sa naging sagutan nila—na dahil din sa akin.

At ngayon… ito pa ang lesson namin.

Para akong pinaglalaruan ng kapalaran. Lihim na kinukutya, tila ba pinapaalala sa akin ang lahat ng mga kasinungalingan at kasalanan ko.

I checked my phone in the middle of the lecture dahil hindi ko matagalan ang pakikinig gayong hindi na ako kumportable sa tinatalakay sa harap.

There were new missed calls and messages from Shiloah. Gusto kong mapairap.

If he wanted a new girl to play with, bakit pa siya nanggugulo sa akin?

I smirked when a thought crossed my mind.

Ano? Hindi siya kayang paligayahin ng bago niya, kaya heto at nagkukumahog pa rin na maghabol sa akin? That’s what he gets!

But that thought only made me feel good for a moment. Dahil may parte sa akin na hindi matanggap na kailangan niya pang maghanap ng iba para lang malaman ang halaga ko.

Iritado kong pintay at ibinalik ang cellphone sa loob ng bulsa, at sinubukang makinig na lang ulit kahit na tamang-tama ako sa bawat linya na nagmumula sa aming guro.

Ngunit nang mag-angat ako nang tingin, napansin ko ulit ang kuryosong tingin ni Guinne sa gilid ko.

At bago pa maunahan ng kaba, pinandilatan ko siya.

“Makinig ka nga,” I mouthed.

He smiled. “Ikaw nga hindi nakikinig,” aniya pabalik.

Inirapan ko na lang siya at itinuon ang pansin sa harapan.

Dahan-dahan akong nagbuga ng hangin, pilit pa ring tinatago ang kaba sa akin dahil baka nakatingin pa ito.

Buti na nga lang din at hindi ko kailangang harapin si Shiloah sa araw na ‘to dahil sa makalawa pa ang susunod na lesson namin sa kanya.

I couldn’t pretend that Guinne’s curiosity about the situation doesn’t get to me, kaya mas maigi na ring hindi muna kami magkita.

Gabi na nang makauwi ako. Nagkayayaan pa kasi sa isang coffee shop para maayos ang gulo sa pagitan ni Hillary at Guinne—na noong una ay parehong matigas, ngunit kalaunan ay nagpaubaya na rin sa isa’t isa.

Kunot-noo akong naglakad papasok nang mapansin ang dami ng sasakyan na nakaparada sa harapan ng mansyon. Nakita ko rin na ang isa roon ay ang puting Hillux ni Shiloah.

He’s here? Umuwi siya?

Bago ko pa man masagot ang sariling tanong, agad na akong sinalubong ni Manang Jacinta, ang matandang mayordoma rito.

“Buti naman ay nakarating ka sa oras, hija!” hinihingal na sambit nito habang kinukuha ang bag ko mula sa akin. “Stress na stress na ang Daddy mo kanina dahil hindi ka raw matawagan sa telepono mo. Akala pa niya ay nakalimutan mo ang okasyon ngayon kaya wala ka pa.”

“Po?” lito kong tanong.

Ini-off ko nga ang cellphone ko para mapigilan ang sarili sa pagsagot sa lalaking iniiwasan ko. Hindi ko naman alam at inaasahan na tatawagan din pala ako ni Daddy ngayon.

“Ano po bang mayroon?”

It seemed like my confusion was contagious, dahil nalito rin ang matanda sa akin.

“Ha? Hindi mo alam?”

Umiling ako.

She was about to open her mouth to answer me when I heard my father’s voice nearing us.

“Manang! Si Aiah na ba ‘yan?”

“Ay, oho, sir! Kararating lang,” sigaw ng matanda. “O siya, pumunta ka na sa kwarto mo at mag-ayos. Dahil pareho tayong malilintikan kapag hindi ka agad nakababa sa takdang oras.”

My brows furrowed. “Teka, Manang. Ano po bang mayro’n?”

“Aiah!” boses ni Daddy iyon na tuluyan nang nakalapit sa amin. “Thank god, you’re here!”

Tiningnan nito ang kabuuan ko.

“Wait… why are you still in your uniform? You’re still from school?”

Tumango ako sabay lapit para halikan siya sa pisngi. “I’m with my friends, Dad. Sina Hillary and Guinne.”

“Oh.” Tumango siya. “You should’ve invited them then. Bakit hindi mo pinapunta rito? They should celebrate with us.”

“Huh? Bakit, Dad?” Hindi ko talaga maalala kung anong mayroon ngayon. “Your birthday’s still far away.”

Napaisip pa ako kung birthday ba ni Tita Gazelle ngayon, ang ina ni Shiloah na tumayo na ring ina ko sa loob ng dalawang taon.

Kaya ba siya narito?

Pero natatandaan kong malapit sa pasko ang kaarawan nito, kaya imposibleng iyon ang okasyon na tinutukoy ni Daddy at Manang Jacinta.

And Shiloah’s birthday is still a month from now.

“What do you mean? Didn’t I tell you that it’s your brother’s engagement today? So hurry up and get dressed. The program is about to start. We don’t want to keep the family of his fiancée waiting.”