003

Aiah

—

Saka lang nasagot ang mga tanong sa utak ko nang magsimula ang sunod na klase.

“I’m Ma. Ylona D. Santos,” nakangiting sambit ng babaeng nasa aming harapan. “But you can call me Engr. Santos.”

She’s our new professor for one of our major subjects.

Nag-maternity leave kasi ang original na professor namin para rito dahil malapit na ang kabuwanan. At dahil first-time mom, pinili pala nitong ilipat sa ibang professor ang subject na ‘to para hindi siya gaanong mahirapan sa pagbalanse ng mga loads na hawak pagbalik.

I tilted my head as I watched her prepare the presentation for today’s lesson on her laptop.

Nakabutones na ang blazer na suot nito, malamang para maitago ang mantsa ng sarsa kanina. Without the visible stain, she looked sophisticated and polished. Hindi mo aakalaing marumi ang suot na damit.

How old is she? Mukhang ang bata niya pa para maging professor at magturo sa college. Or is she just young-looking?

She’s already a licensed civil engineer and has a master’s degree. Aniya, kasalukuyan na rin siyang kumukuha ng kanyang doctorate. Baka matanda na talaga?

May kung anong mapait akong nalasahan sa aking dila nang maalala ko kung pano siya tinulungan ni Shiloah kanina.

“I’m new here,” she continued with a polite smile. “But I expect all of you to be mature enough to respect me, even if our age gap isn’t that far. I’m twenty-seven years old. And this will be my first time teaching in a private institution.”

So, she’s young, then.

Bata pa pero propesor na. I bet she was an overachiever when she was still a student. Kaya siguro ganito agad kabilis ang progreso ng kanyang career.

Hindi ko alam kung bakit, pero naiirita ako sa ngiti niya kahit na wala naman siyang ginagawa sa akin. Ako pa nga itong may kasalanan sa kanya dahil binangga ko siya at narumihan ang puting dress niya.

If anything, I had no right to be this pissed at her.

But damn it! She has a beautiful smile, a killer body, and a gorgeous face! Kahit sina Dashen ay kuryuso dahil sa ganda niya.

Even the boys at the back were unusually quiet and were all fully attentive to everything she was saying.

Sira ata ang nakain kong ulam kanina. Mas lalo lang kasing sumama ang lasa sa bibig ko.

Wala akong naintindihan sa naging lesson.

Kung hindi ko naaalala ang nangyari kanina sa may cafeteria, abala naman ako sa pag-iisip ng maaaring kapintasan ng bagong professor.

What the hell is wrong with me? Wala namang ginagawang masama sa akin ang tao!

I seriously have a problem.

“Okay ka lang?” kunot-noong tanong ni Hillary sa akin nang mag-uwian na. “Kanina ka pang lunch wala sa sarili ah? May problema ba, Raiahnara?”

Bumuntong-hininga ako. Mayroon. But I can’t fully accept it.

All Shiloah did was help her!

Bakit ba big deal sa akin ‘yon? He has helped a lot of students before—mapa-lalaki o babae man. Hindi naman ako nagkaganito.

Ngunit hindi ko talaga maiwasang isipin ang nakita ko.

They looked… close. As if they were already familiar with each other.

Hindi ba’t bago lang naman ito sa paaralan? Kaya paanong naging malapit na agad sila sa isa’t isa? Do they know each other from before?

Shiloah didn’t even hesitate to help her with the stain near her chest!

He has always kept his distance from other students, even from fellow faculty members. Kaya talagang naninibago ako sa naging asta niya kanina.

But the question is, what’s that got to do with me? Ano naman kung malapit nga ang dalawa?

I shook my head as I tried to clear it.

I’m done overthinking this! Buong maghapon ko na atang inisip ‘to!

One more minute of thinking this, mababaliw na ako!

“Hoy, sabog ka ba?” nakangiwing tanong ulit ni Hillary.

Ngumisi ako at inakbayan siya.

To hell with Shiloah and his professor friend! I’ll be my usual self!

“Party tayo?” I smirked at her.

Hillary laughed. “Ah, so okay ka na bigla, gano’n? Pagkatapos mong tumulala?”

“Uy, anong party? Saan?” Dashen inquired.

At kahit kalalabas lang nina Cherry sa room, narinig din nila iyon.

It felt like I summoned them with that one word, dahil agad na akong pinalibutan ng mga kaibigan.

“Saan tayo?” Guinne asked. “Try na’tin sa Fourth Row?”

“Maganda ba ro’n? I haven’t been there,” si Cherry habang nagkukumpulan kami malapit sa pintuan.

“Tara na, kahit saan!” si Julius. “Tang ina, bago ako ma-stress sa mid terms!”

That’s why everyone agreed to go to the new bar that Guinne suggested. At dahil mamayang alas otso ng gabi pa kami magkikita-kita, kinuha ko ang cellphone ko mula sa aking bulsa.

Me: We’re partying later. I’m going to your condo first. Sabay na tayo pauwi. I’ll wear the red dress that you gave me.

Kumunot ang noo ko nang makita ang mabilis na reply ni Shiloah

I didn’t ask him, dahil sa normal na pagkakataon naman, gusto niyang magkasabay kaming umuwi. Kaya hindi ko na tinanong kung pwede ba kami magsabay.

Lalakarin ko lang nang kaunti papunta sa makitid na eskinita sa likod ng university at doon niya ako isasakay para walang makakita sa amin. Pero ngayon…

Shiloah: I’m busy. May gagawin pa ako. Just hail a cab or something.

Saglit akong natigilan.

Is he actually busy, or just playing hard to get? Gusto kong mapairap, pero sinakyan na lang din ang pakulo niya.

Me: Don’t you wanna be with me even just for a bit? You could just drop me off near your condo. I promise I won’t do anything naughty to make you late. ;)

Me: Or we could do a quickie inside your car…

I bit my lip when my phone immediately pinged with his message. Gusto kong matawa.

Hindi talaga makatiis ang isang ‘to.

“Una na kami! Kita na lang tayo mamaya!” isa-isang paalam ng mga kaibigan ko.

“Ikaw, Aiah? ‘Di ka pa uuwi?” tanong ni Julius. “Sumabay na kayo ni Hillary sa akin.”

Umiling ako. “Si Hillary na lang. May dadaanan pa ako… sa pinsan ko.”

It was a lie, but then I had to do it, dahil hindi ko namang pwedeng sabihin ang totoong dahilan.

“Sure ka?” si Hillary na nag-aalangang iwanan ako ro’n. “Samahan na kaya—”

“Hindi na! Kay Garrett na ‘ko sasabay,” I assured her.

Nakuntento sila sa dahilan ko kaya agad na ring umalis para makapaghanda pa mamaya.

When I made sure that all of them had already left, saka ko muling binalingan ang cellphone ko. Nangingiti ako habang binubuksan iyon, dahil paniguradong bumigay na ang gagong ‘yon sa sinabi ko.

But my smile vanished the moment I saw Shiloah’s reply.

Shiloah: I said I’m busy.

So he wasn’t playing hard to get? But that was so unlike him.

Kahit kasi na busy siya, gusto niya maihatid ako, alin man sa condo niya o sa mansyon, dahil aniya hindi naman ito gaanong kalayo mula rito.

Minsan nga, ako pa itong tumatanggi dahil baka may makapansin sa amin.

Now… the tables have turned. Hindi ako makapaniwala, pero hinayaan ko na.

Nakasingamot ako habang nagtitipa ng reply.

Me: Okay :(

I thought he was going to reply again, pero sineen niya lang ang message na ‘yon.

What’s up with him?

Ipinagkibit-balikat ko na lang dahil siguro talagang abala siya. I decided I would just send him a picture of me later, wearing the red dress that he gave me. For sure, he would regret refusing me now.

At dahil nga hindi naman kami magsasabay ni Shiloah, tinawagan ko na lang si Garrett para sa kanya na sumabay. So after all, my lie became the truth. Buti na lang din at nasa school pa ito.

“Just wait for me at the parking lot, malapit sa exit lang ako nag-park,” aniya na sinunod ko.

But it hadn’t even been a full minute since I arrived there when I saw Shiloah escorting Engr. Santos in the front seat of his car. Pareho silang sandaling nagtawanan bago isinara ni Shiloah ang pinto at nagmamadaling umikot papunta sa driver’s seat.

What... the... hell?