Chapter 5

Maaga pa lamang ay naging abala na ang buong Cervantes Penthouse.

Hindi pa sumisikat nang tuluyan ang araw, sunod-sunod nang huminto ang ilang itim na luxury van sa harap ng Cervantes Tower. Isa-isang bumaba ang mga stylist, make-up artists, hairstylists, wardrobe assistants, at ilang staff na may dalang malalaking maleta na puno ng designer clothes, cosmetics, at accessories.

Tahimik na binuksan ni Marco ang p***o.

“Good morning, everyone. Sir Adrian is already awake.”

“Good morning, Mr. Marco.”

Isa-isang pumasok ang mga ito sa penthouse.

Nagising si Eliana dahil sa ingay ng mga yabag at usapan sa labas ng visitor room. Dahan-dahan siyang lumabas habang inaantok pa.

Paglabas niya ay halos mapatigil siya.

Mahigit sampung tao ang nasa loob ng penthouse.

May nag-aayos ng mga suit sa living room.

May naglalatag ng iba’t ibang pares ng sapatos.

May stylist na nag-aayos ng mga mamahaling relo.

Napakurap siya.

“Ano pong… nangyayari?”

Napangiti si Marco.

“Good morning, Miss Reyes.”

“Bakit po parang may fashion show?” nahihiyang tanong niya.

Napatawa si Marco.

“Mas malaki pa rito.”

“Magsisimula na ang preparations.”

Hindi pa man nakakapagtanong si Eliana ay lumabas na si Adrian mula sa kanyang silid.

Naka-gray lounge wear lamang ito ngunit kahit simple ang suot ay hindi pa rin maitago ang natural nitong karisma.

Agad lumapit ang head stylist.

“Good morning, Sir Adrian.”

“Your tuxedo has arrived.”

Tumango lamang si Adrian.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Eliana.

“Ikaw rin.”

“Naghihintay na ang make-up team.”

Nanlaki ang mga mata ng dalaga.

“A-Ako rin po?”

“Oo.”

“Bakit po?”

Hindi sumagot si Adrian.

Sa halip ay tumingin siya kay Marco.

“Ipaliwanag mo.”

Lumapit si Marco.

“Miss Reyes, kailangan din po kayong ayusan.”

“Pero bakit?”

“Basta po… malalaman ninyo mamaya.”

Nag-aalangan man ay wala na rin siyang nagawa.

Dinala siya ng dalawang make-up artist sa guest room.

Agad nilang inilabas ang iba’t ibang foundation, brushes, palettes, hair tools, at skincare products.

“Relax lang po, Miss.”

“Maganda na po kayo.”

“Papagandahin lang namin lalo.”

Napakamot si Eliana sa ulo.

“Ngayon lang po kasi ako maaayusan nang ganito.”

Napangiti ang mga stylist.

Habang inaayos ang kanyang buhok ay hindi niya maiwasang mapaisip.

“Bakit kailangan ko pang pumunta sa okasyon?”

Samantala…

Sa kabilang silid ay inaayos na rin si Adrian.

Isinuot sa kanya ang isang custom-made black tuxedo na eksaktong tumutugma sa kanyang pangangatawan.

Nilagyan siya ng silver cufflinks.

Inayos ang buhok.

Bahagyang nilagyan ng light styling products ang mukha upang maging mas presentable sa camera.

Makalipas ang halos isang oras…

Lumabas muna si Adrian.

Napansin niyang wala pa rin si Eliana.

“Ano’ng tagal?”

Tanong niya.

“Almost done, Sir.”

Ilang minuto pa ang lumipas.

Unti-unting bumukas ang pintuan ng guest room.

Lahat ng nasa living room ay napalingon.

Kasama na roon si Adrian.

Paglabas ni Eliana…

Parang huminto ang oras.

Suot niya ang isang eleganteng champagne-colored gown na hanggang sahig ang haba.

Simple lamang ang disenyo ngunit napakaganda ng bagsak nito sa kanyang katawan.

Ang dati niyang simpleng buhok ay inayos sa malambot na kulot na nakalaylay sa kanyang mga balikat.

Napakagaan lamang ng make-up.

Natural.

Elegant.

Mas lalo nitong inilabas ang kanyang inosenteng ganda.

Nanlaki ang mga mata ni Marco.

“Wow…”

Napangiti ang head stylist.

“Sabi ko sa inyo.”

“Natural beauty.”

Tahimik lamang si Adrian.

Hindi siya nagsalita.

Hindi rin siya kumilos.

Nakatitig lamang siya kay Eliana.

Hindi niya inaasahang ganito pala kaganda ang dalaga kapag inayusan.

Parang ibang tao ang nasa harapan niya.

Hindi…

Mas tama sigurong sabihing ngayon lamang niya tunay na nakita ang kagandahan nito.

Napansin iyon ni Eliana.

Kinabahan siya.

“Sir…”

“Hindi po ba bagay?”

Napakurap si Adrian.

Bahagya niyang iniwas ang tingin.

“Okay.”

Maikli niyang sagot.

Ngunit kahit isang salita lamang iyon…

Napangiti na si Eliana.

“Hindi talaga marunong mag-compliment,” mahina niyang bulong.

Hindi narinig ni Adrian.

Ngunit narinig iyon ni Marco.

Napatawa siya.

“Sir.”

“Pwede naman pong sabihin na maganda siya.”

Bahagyang tumikhim si Adrian.

“Tara na.”

Napakunot ang noo ni Eliana.

“Bakit kase kailangan ko pang sumama sa inyo”?

Tahimik muna si Adrian bago sumagot.

“Ang dami mong arte!.”

Parang napako si Eliana sa kinatatayuan.

“Birthday party ngayon ng ama ko kaya umayos ka”

“Birthday?”

Tumango si Adrian.

“Family gathering.”

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“Sir!”

“Hindi po yata tama na sumama ako.”

“Family event po iyon.”

“Wala naman po ako roon.”

“Wala akong kakilala.”

“Hindi rin ako bagay sa mga ganoong okasyon.”

Tahimik siyang tiningnan ni Adrian.

“Kailangan mong sumama.”

“Bakit po?”

“Dahil iyon ang kailangan.”

Napailing si Eliana.

“Pwede naman pong kayo na lang.”

“Hindi.”

“Sir…”

“Nahihiya po talaga ako.”

Bahagyang sumama ang ekspresyon ni Adrian.

“Basahin mo ulit ang kontrata.”

Natigilan si Eliana.

“Nakalagay doon.”

“Kapag kailangan kitang samahan sa anumang social event na may kinalaman sa trabaho…”

“Obligado kang sumama.”

Napabuntong-hininga si Eliana.

“Talo na naman ako.”

Napailing si Marco habang pinipigilan ang tawa.

“Huwag kang mag-alala.”

“Hindi ka pababayaan ni Sir.”

Tumingin si Adrian sa relo.

“Late na tayo.”

“Tara.”

Makalipas ang halos apatnapung minutong biyahe…

Unti-unting huminto ang sasakyan sa harap ng napakalaking Cervantes Mansion.

Parang isang European palace ang laki nito.

Napapalibutan ng napakagandang hardin.

May malaking fountain sa gitna.

At nakahilera ang dose-dosenang luxury cars.

Ferrari.

Rolls-Royce.

Bentley.

Mercedes-Maybach.

Sunod-sunod na bumababa ang mga kilalang negosyante, politiko, celebrities, at business tycoons.

Halatang engrande ang selebrasyon.

Sa loob ng mansion ay kumikislap ang napakalaking crystal chandeliers.

May live orchestra na tumutugtog ng classical music.

Nakasuot ng puting gloves ang mga waiter habang paikot-ikot na naghahain ng mamahaling pagkain at wine.

Punong-puno ng mga kilalang personalidad ang buong ballroom.

“Hindi yata birthday…”

Mahinang bulong ni Eliana.

“Parang awards night.”

Bahagyang napangiti si Marco.

“Ganyan talaga kapag Cervantes.”

Huminga nang malalim si Eliana.

Hindi niya maiwasang kabahan.

Pakiramdam niya ay hindi siya nababagay sa mundong iyon.

Biglang naramdaman niya ang mahinang paghawak ni Adrian sa kanyang braso.

“Tumayo ka nang maayos.”

“Huwag kang matakot.”

Hindi niya alam kung bakit…

Ngunit gumaan ang kanyang pakiramdam.

Sabay silang pumasok.

Halos lahat ng bisita ay napalingon.

“Si Adrian.”

“Nandito na.”

“Sino ang kasama niya?”

“Ang ganda ng babae.”

“Siya ba ang rumored girlfriend?”

Sunod-sunod ang bulungan.

Napayuko si Eliana.

Hindi siya sanay sa ganoong atensyon.

Sa kabilang bahagi naman ng ballroom…

Nakatayo si Luciana kasama ang ilang socialites.

Habang umiinom ng wine ay napatingin siya sa entrada.

Ngunit halos mabitawan niya ang hawak na baso.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“Hindi maaari…”

Mahina niyang bulong.

Kasama ni Adrian…

Si Eliana.

Agad siyang lumapit.

Galit na galit ang kanyang mukha.

“Adrian.”

“Anong ibig sabihin nito?”

Tahimik lamang siyang tiningnan ng binata.

Hindi sumagot si Adrian.

Mas lalo lamang siyang nainis.

Tahimik na tumingin si Adrian kay Eliana.

Pagkatapos ay muling ibinalik ang tingin kay Luciana.

Malamig ang kanyang boses.

“Meet Eliana.”

Saglit siyang tumigil.

At saka niya binitiwan ang salitang nagpayanig sa buong ballroom.

“She’s my girlfriend.”

Parang tumigil ang oras.

Halos lahat ng usapan sa paligid ay natigil.

Nagkatinginan ang mga bisita.

May mga napasinghap.

May mga hindi makapaniwala.

Nanlaki ang mga mata ni Eliana.

“Ano…?”

Halos hindi siya makahinga.

Samantala…

Parang nawalan ng kulay ang mukha ni Luciana.

Nanginginig ang kanyang mga kamay.

“Hindi…”

“Hindi ito maaaring mangyari.”

Sa sobrang galit at pagkabigla…

Halos mawalan siya ng balanse.

Kung hindi siya agad nasalo ng isang waiter..

Mabubuwal na sana siya sa gitna ng ballroom.

At habang unti-unting kumakalat ang balitang iyon sa buong mansion…

Isang pares ng matang puno ng poot ang tahimik na nakamasid mula sa ikalawang palapag.

Si Donna ang kapatid ni Adrian at kaagaw sa lahat ng kayamanan ng mga Cervantes.

Mahigpit niyang kinuyom ang hawak na wine glass.

“Mukhang pasabog ang party na ito”

Mahina niyang bulong.

“Ano kaya ang plano ng aking kapatid?”