تسجيل الدخولหลังจากคบกับออกัสได้หนึ่งปี ข้าวปุ้นค้นพบความจริงข้อหนึ่ง การเป็นแฟนกับนายแบบชื่อดังไม่ได้เหนื่อยเพราะต้องหลบกล้อง ไม่ได้เหนื่อยเพราะแฟนคลับ และไม่ได้เหนื่อยเพราะข่าวซุบซิบ แต่เหนื่อยเพราะเจ้าตัวต่างหาก“ข้าวปุ้น”“คะ”“ข้าวปุ้น”“อะไรคะ”“ข้าวปุ้นครับ”หญิงสาวที่กำลังนั่งเช็กตารางงานอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นอย่างหมดความอดทน“ถ้าเรียกอีกครั้งโดยไม่มีธุระ ปุ้นจะกลับบ้านแล้วนะคะ”ออกัสที่นอนยาวอยู่บนโซฟาอีกฝั่งเงียบไปทันที สามวินาที ห้าวินาที สิบวินาที“แฟนครับ”ข้าวปุ้นหลับตา“พี่ออกัส”“ครับ”“อันนี้ก็นับค่ะ”“แต่ไม่ได้เรียกชื่อ”“เจตนาเดียวกัน”“รู้ทันพี่ขึ้นเยอะนะ”“คบกันมาปีหนึ่งแล้วค่ะ ถ้ายังไม่รู้ทัน ปุ้นก็แย่แล้ว”ออกัสยิ้ม ก่อนขยับศีรษะลงมาวางบนตักเธอหน้าตาเฉย ข้าวปุ้นก้มมอง“อะไรคะ”“เหนื่อย”“วันนี้มีงานเดียว”“เหนื่อยคิดถึงแฟน”“ลุกเลยค่ะ”“ไม่”“ปุ้นทำงานอยู่”“ทำไป”“พี่หนัก”“ผอมจะตาย”“หัวพี่หนักค่ะ”ออกัสเงยหน้ามอง “เมื่อก่อนยังชมว่าหน้าพี่น่ารัก”“ปุ้นพูดว่าหน้าสวยค่ะ”“หนึ่งปีแล้วยังจำแม่น”“เพราะพี่เอามาพูดทุกเดือน”เขาหัวเราะก่อนหลับตาลงอย่างสบายใจ ทุกอย่างระหว่างพวกเขา
ข้าวปุ้นเคยคิดว่าหลังจากคืนที่คอนโด ทุกอย่างระหว่างเธอกับออกัสคงเปลี่ยนไปมาก แต่พอมาถึงกองถ่ายในเช้าวันถัดมา สิ่งแรกที่เปลี่ยนกลับไม่ใช่สถานะ เป็นสีหน้าของพี่สาวเธอต่างหาก“สวัสดีค่ะพี่สวย”“อือ”ข้าวสวยตอบสั้น ๆ ข้าวปุ้นยิ้มแห้ง“แม่ดีขึ้นหรือยังคะ”“ดีขึ้นแล้ว”“เมื่อคืนหลับดีไหมคะ”“ดี”“กินข้าวหรือยัง”“กินแล้ว”คำตอบสั้นทุกประโยค ข้าวปุ้นเริ่มไม่รู้จะเอามือไปไว้ตรงไหน“พี่สวย...”“ว่า”“พี่โกรธปุ้นเหรอคะ”ข้าวสวยที่กำลังดูตารางงานเงยหน้าขึ้น “พี่ไม่ได้โกรธปุ้น”“จริงนะคะ”“จริง”“แล้วทำไมทำหน้าแบบนี้”“พี่กำลังรออีกคน”ไม่ต้องถามว่าใคร เพราะไม่ถึงหนึ่งนาทีประตูสตูดิโอก็เปิด ออกัสเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟสองแก้ว“อรุณสวัสดิ์”ข้าวสวยพับตารางงานลงทันที“มาแล้วเหรอ”“อือ”“ดี”ออกัสหยุดเดิน“ทำไมคำว่าดีของมึงน่ากลัว”“คิดไปเอง”ข้าวปุ้นรีบเดินเข้าไปหาพี่สาว “พี่สวยคะ—”“ปุ้นไปเช็กชุดให้พี่หน่อย”“แต่—”“พี่จะคุยกับเพื่อน”ออกัสยื่นกาแฟแก้วหนึ่งให้ข้าวปุ้น “ของเธอ”ข้าวสวยหันมอง ข้าวปุ้นไม่กล้ารับ“เอาสิคะ”ออกัสขยับแก้วให้“หวานน้อย”ข้าวปุ้นรับมาอย่างลังเล “ขอบคุณค่ะ”“กินข้าวหรือยัง
ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ออกัสทำตามคำพูดของตัวเองอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุดเขาจีบข้าวปุ้นจริง ๆจีบแบบไม่คิดจะปิดด้วย“ปุ้นครับ”เสียงเรียกจากเก้าอี้แต่งหน้าทำให้เจ้าของชื่อเงยขึ้นจากแท็บเล็ต“คะ”“วันนี้เลิกกี่โมง”“สามทุ่มค่ะ”“หลังจากนั้น?”“กลับบ้าน”“กับใคร”“ปุ้นกลับเองค่ะ”“งั้นไปกับพี่”ข้าวปุ้นถอนหายใจ “ไปไหนคะ”“กินข้าว”“เมื่อวานก็ไป”“คนเราต้องกินทุกวัน”ช่างแต่งหน้าที่กำลังลงแป้งให้หลุดหัวเราะข้าวปุ้นรีบก้มหน้า “ไม่ไปค่ะ”“ทำไม”“ปุ้นอยากกลับบ้าน”“งั้นพี่ไปส่ง”“พี่อยู่คนละทาง”“ไปได้”“ไม่ต้องค่ะ”“งั้นพี่ไปบ้านเธอ”ข้าวปุ้นเงยขวับ “ไปทำไมคะ”“ส่ง”“แล้ว?”“กลับ”“จริง?”ออกัสมองผ่านกระจก “อยากให้ทำอย่างอื่น?”“พี่ออกัส!”เสียงหัวเราะดังรอบห้อง ข้าวปุ้นหน้าแดงรีบถือแท็บเล็ตเดินหนีทันที ออกัสมองตามด้วยรอยยิ้ม“ช่วงนี้น่ารักนะคะ”ช่างแต่งหน้าพูด“ใครครับ”“คุณนั่นแหละ”“ผม?”“ค่ะ เมื่อก่อนใครเข้าใกล้ก็ดูเฉย ๆ ช่วงนี้เหมือนหมาติดเจ้าของ”ออกัสหันกลับ “ผมเป็นหมา?”“อันนี้ไม่ได้พูดค่ะ”เสียงหัวเราะดังอีกครั้ง ออกัสส่ายหน้าแต่ไม่ได้เถียง เพราะเอาเข้าจริงช่วงนี้เขาเองก็รู้สึกคล้า
หลังจากเดตแรกผ่านไป สิ่งที่ข้าวปุ้นคิดว่าจะเกิดขึ้นคือออกัสคงรุกหนักขึ้นและเธอคิดถูก แต่สิ่งที่คิดผิดคือระดับความหนัก“อรุณสวัสดิ์ครับ”ข้าวปุ้นที่เพิ่งเปิดประตูบ้านตอนเจ็ดโมงเช้าหยุดกึก รถตู้สีดำจอดอยู่หน้าบ้าน คนตัวสูงยืนพิงประตูรถ สวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงขายาว หมวกแก๊ปและแว่นดำทั้งที่แดดยังแทบไม่มี“พี่มาทำอะไรคะ”“รับ”“วันนี้นัดเจอกันที่สตูดิโอไม่ใช่เหรอคะ”“อือ”“แล้วมารับทำไม”“อยากมา”ข้าวปุ้นพูดไม่ออก ออกัสเดินเข้ามาหยิบกระเป๋าจากมือเธอไปถือ“ขึ้นรถ”“เดี๋ยวค่ะ”“อะไร”“บ้านพี่กับบ้านปุ้นคนละทางนะคะ”“รู้”“แล้วพี่ตื่นกี่โมง”“หกโมง”ดวงตากลมเบิกกว้าง “พี่ออกัสตื่นหกโมง?”“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”“ปกติให้ปุ้นโทรปลุกตั้งหลายรอบ”“ช่วงจีบต้องขยัน”“แล้วถ้าจีบติด?”ออกัสเปิดประตูรถให้ ก่อนก้มลงมองเธอ“ก็ไปรับถึงห้องนอน”“พี่!”เขาหัวเราะทันที“หมายถึงโทรปลุก”“ไม่ต้องแก้เลยค่ะ”ข้าวปุ้นรีบขึ้นรถ ออกัสตามขึ้นมานั่งข้าง ๆ ก่อนยื่นแก้วหนึ่งให้“อะไรคะ”“ลาเต้”เธอรับมาอย่างงง ๆ “ของปุ้น?”“ของคนขับ”คนขับรถด้านหน้าส่ายหน้าทันที “ของคุณปุ้นครับ ผมดื่มกาแฟดำ”ข้าวปุ้นหลุดหัวเราะออกัสถอน
หลังจากจูบแรกที่คอนโดออกัส ข้าวปุ้นใช้เวลาสามวันเต็มในการค้นพบว่า การจูบกับใครสักคนหนึ่งครั้งสามารถสร้างปัญหาให้ชีวิตประจำวันได้มากกว่าที่คิด ปัญหาแรกคือเธอมองปากออกัสบ่อยเกินไป และปัญหาที่สองคือเจ้าของปากคู่นั้นจับได้ทุกครั้ง“มองอะไร”“เปล่าค่ะ”ข้าวปุ้นรีบเลื่อนสายตาขึ้นจากริมฝีปากไปยังดวงตา แต่ดูเหมือนจะยิ่งแย่กว่าเดิม เพราะออกัสกำลังมองเธออยู่ก่อนแล้ว“เมื่อกี้มองปากพี่”“ไม่ได้มอง”“มอง”“ปุ้นมองเสื้อค่ะ”“เสื้ออยู่ตรงปาก?”“ปุ้นมองผ่าน ๆ”ออกัสยกมุมปาก “คิดถึง?”“อะไรคะ”“จูบ”“พี่ออกัส!”ข้าวปุ้นรีบหันไปมองรอบตัว โชคดีที่บริเวณหลังเวทีมีเพียงทีมงานสองสามคนและไม่มีใครสนใจเธอขยับเข้าไปกระซิบ “อย่าพูดสิคะ”“ทำไม”“คนอื่นได้ยิน”“แล้ว?”“มันเป็นเรื่องส่วนตัว”“อ๋อ”“อย่าอ๋อค่ะ”“งั้นคืนนี้ไปคอนโดพี่อีกไหม”ข้าวปุ้นอ้าปากค้าง “ไม่ไปค่ะ!”“ยังไม่ได้บอกว่าจะทำอะไร”“ไม่ไปก็คือไม่ไป”“กลัวพี่?”“ไม่กลัว”“กลัวตัวเอง?”คราวนี้เธอเงียบ ออกัสหลุดหัวเราะ“ยิ่งเงียบยิ่งน่าสงสัย”“ปุ้นไปทำงานแล้วค่ะ”เธอรีบคว้าแท็บเล็ตเดินหนีแต่เสียงทุ้มยังตามหลังมา“ข้าวปุ้น”หญิงสาวไม่ยอมหัน“คืนนี้พี่ว่
หลังกลับจากเขาใหญ่ ข้าวปุ้นค้นพบปัญหาใหม่หนึ่งอย่าง เธอมองหน้าออกัสไม่ค่อยได้ ไม่ใช่เพราะโกรธ ไม่ใช่เพราะรำคาญ แต่ทุกครั้งที่สบตาประโยคเดิมจะดังขึ้นมาในหัว‘ถ้าถามว่าหึงไหม...หึง’แล้วภาพเช้าวันนั้นก็ตามมาติด ๆ เตียงเดียวกันกำแพงหมอนที่หายไปมือของเธอที่กำเสื้อเขา รวมถึงสายตาของออกัสตอนพูดว่าเขาไม่ชอบเวลาเธอยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น“ข้าวปุ้น”หญิงสาวสะดุ้ง “คะ!”ออกัสเลิกคิ้ว “เรียกเฉย ๆ ตกใจอะไร”“เปล่าค่ะ”“มองพี่”“ปุ้นมองอยู่ค่ะ”“นี่มอง?”สายตาเธออยู่ตรงคางเขา“ค่ะ”“ตาพี่อยู่ข้างบน”ข้าวปุ้นจำใจเงยขึ้น สบตาได้ไม่ถึงสองวินาทีก็หลบอีก ออกัสยิ้มทันที“เป็นอะไร”“ไม่ได้เป็นค่ะ”“ตั้งแต่กลับมาไม่มองหน้าพี่เลย”“มองค่ะ”“มองคาง”“ก็อยู่บนหน้าพี่เหมือนกัน”ออกัสหัวเราะ“ข้าวปุ้น”“คะ”“เขินพี่?”“ไม่ค่ะ”ตอบเร็วเกินไป“อ๋อ”“อย่าอ๋อแบบนั้นนะคะ”“แบบไหน”“แบบที่รู้ว่าปุ้น—”เธอหยุดออกัสยกคิ้ว “รู้ว่าอะไร?”“ไม่มีอะไรค่ะ”ข้าวปุ้นรีบก้มเช็กโทรศัพท์ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังอยู่ข้างตัว ช่วงนี้คนที่เคยชอบทำให้เธอโมโหดูเหมือนค้นพบความสนุกแบบใหม่ ทำให้เธอเขิน และน่าหงุดหงิดตรงที่มันได้ผล“วันนี้เลิกก







