LOGIN
แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้า ส่องกระทบมาที่ร่างบางขณะที่กำลังถวายสังฆทานอย่างตั้งอกตั้งใจ วันนี้เป็นวันครบรอบวันที่แม่ของเธอจากไป แม้ท่านจะไม่อยู่แล้วแต่ในใจดวงน้อยก็ยังคงมีท่านอยู่เสมอ
“ชีวิตเจ้าลำบากมามากแล้ว อีกไม่นานมันจะดีขึ้นนะ”
“คะ? หลวงตา”
หญิงสาวกะพริบตา มองหลวงตาที่เธอเคารพนับถืออย่างไม่เข้าใจ
“อีกไม่นาน บุญจะนำพาให้เจ้าทั้งสองได้มาเจอกัน คนที่จะช่วยให้ใจของเจ้าไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป”
“ขวัญไม่เชื่อเรื่องความรักหรอกค่ะ”
เธอส่ายหน้าแววตาหม่นหมอง
“แต่คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกันหรอกนะ”
“...”
ห้างสรรพสินค้า MJ
“บุญจะนำพาให้มาพบกัน กรี๊ด ๆ เนื้อคู่แกแน่ ๆ เห็นไหมบอกแล้วว่าไอ้เลวอย่างอัทมันไม่เหมาะกับแก”
“น้อย ๆ หน่อยยัยเล็ก” ของขวัญมองหนูเล็กอย่างเอือมระอา พอเล่าเรื่องที่วันนี้ไปทำบุญแล้วถูกพระท่านทักให้อีกฝ่ายฟัง
เธอชื่อของขวัญส่วนคนที่กำลังตื่นเต้นชื่อหนูเล็ก หนูเล็กเป็นเพื่อนกับของขวัญมาตั้งแต่เด็ก เพราะบ้านอยู่ใกล้กัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน ตั้งแต่เตรียมอนุบาล จนถึงมหา’ลัยแม้จะคนละคณะ
“เอาเถอะ ๆ ฉันไม่พูดถึงผู้ชายคนนั้นแล้ว”
“ก็ดี”
“ว่าแต่งานหมั้นของพวกมัน แกจะไปไหม”
“ไหนบอกว่าจะไม่พูดถึงแล้วไง”
“โอ๊ย ก็ฉันอยากรู้”
เห็นสีหน้าอึดอัดของเพื่อนสนิท ของขวัญเลยตอบไปตามตรง
“คงต้องไปพ่อโทรมาสั่งแล้ว”
“มันใช่เรื่องที่จะมาบังคับกันหรือไง อีกอย่างน้องสาวแย่งแฟนพี่สาวตัวเอง พ่อแกไม่ละอายใจบ้างเลยเหรอ แกก็ลูกเขาไหม”
“ช่างเถอะ ฉันมีธุระไปก่อนนะ”
ของขวัญตัดบทหนูเล็ก ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วแยกตัวออกมา
มันเจ็บปวดที่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ แม่ของเธอแต่งงานกับพ่อได้ไม่ทันไรพ่อก็มีเมียน้อย หลังจากแม่จากไป พ่อก็รับผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้าน นั่นทำให้ของขวัญได้รู้ว่าตัวเองมีน้องชายและน้องสาวที่อายุห่างกันไม่มาก
พ่อรักพวกเขามาก แน่นอนว่าของขวัญเป็นแค่ส่วนเกิน
ไม่ว่าจะโดนรังแกหรือโดนกลั่นแกล้งยังไง ก็ไม่เคยมีใครเข้าข้าง แม้แต่ผู้เป็นพ่อ
ไม่เคยเลยสักครั้ง
ของขวัญเหมือนตัวคนเดียวบนโลกนี้
หญิงสาวสลัดความคิดแล้วเดินมาที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าระหว่างนั้นกลับได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น พอหันไปมองก็เจอเข้ากับผู้หญิงสูงอายุคนหนึ่งที่กำลังถูกชายร่างผอมสูงสองคนฉุดกระชากลากถูพยายามยื้อแย่งกระเป๋า
“หยุดนะ! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!” เธอรีบตะโกนเสียงดัง พร้อมทั้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปพวกนั้นเอาไว้อย่างไม่เกรงกลัวอะไรชั่วขณะ
ทั้ง ๆ ที่เป็นคนขี้ขลาดตาขาวมาก
“อีนี่! มาแส่อะไรด้วยวะ!”
“ร่างกายก็ปกติแต่รังแกคนที่อ่อนแอกว่า นิสัยไม่ดี!” คนตัวเล็กตอบโต้แล้วเดินมาปกป้องหญิงชราด้วยความใจกล้าที่ไม่รู้ว่าเอามาจากไหน
“มึง!”
“เกิดอะไรขึ้นครับ!”
ก่อนที่คนพวกนั้นจะปรี่เข้ามาทำร้ายเธออีกคน พนักงานรักษาความปลอดภัยก็มาได้ถูกจังหวะพอดี เขารีบมาดูเหตุการณ์
พอเห็นท่าไม่ดี คนร้ายทั้งสองเลยวิ่งหนีไป
ห้างสรรพสินค้าชั้นนำย่านเอ็มทาวน์“คุณมาช้ามาก” หนูเล็กยกมือขึ้นกอดอก มองผู้ชายตัวสูงที่กำลังเดินตรงมาหาเธอด้วยท่าทางหนักใจ“คุณหนูเล็กไม่ควรจะโทรตามผมมาด้วยเรื่องส่วนตัวแบบนี้นะครับ” เอกศิษฎิ์มองเพื่อนสนิทของภรรยาเจ้านายอย่างจริงจัง“ก็ฉันเบื่อ”“คุณหนูเล็กครับ”“ไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมคะ”ร่างสูงเงียบงัน แต่ไม่ปฏิเสธทันที“ฉันมีเพื่อนสนิทแค่คนเดียว แล้วตอนนี้ของขวัญก็ไปฮันนีมูนด้วย แล้วอย่างนี้จะให้ฉันทำยังไง” คุณเอกได้รับอนุญาตให้พักร้อนในช่วงนี้เขาเลยว่าง หนูเล็กกะพริบตาลงอย่างน่าสงสาร เธอเป็นคนที่มีแววตาดูเศร้าอยู่แล้ว พอบีบน้ำตานิดหน่อยก็ไม่มีใครทนได้โดยเฉพาะกับผู้ชายตรงหน้า“ผมไปเป็นเพื่อนก็ได้ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างจนใจ“ดีค่ะ ไปกันเถอะ” พอเขาตกลง หญิงสาวก็ยิ้มร่าเริงแล้วเดินไปเกาะแขนของอีกฝ่าย“เอ่อ เดินเฉย ๆ ได้ไหมครับ”“เดี๋ยวล้มไง”“ผมไม่ล้มหรอกครับ”“ไม่ค่ะ เดี๋ยวฉันล้ม วันนี้ใส่รองเท้าส้นสูงมา” เธอพูดพลางยิ้ม “สูงมากเลยเห็นไหม”คุณเอกไม่รู้จะพูดอะไรที่ทำ
บ้านสวัสดิ์เทวา“-_-”“เป็นอะไร” สามภพเงยหน้ามองน้องชายคนเล็ก ที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าบึ้งตึง“มีผู้หญิงบอกว่าไม่ชอบผม”“ได้บอกเธอหรือเปล่าว่านามสกุลอะไร”“เธอรู้อยู่แล้ว”“งั้นก็คงไม่ชอบจริง ๆ”“ทำยังไงดีเฮีย” เทพทัศมองหน้าพี่ชายคนโตอย่างหงุดหงิด เขาไม่เคยชอบใครแล้วอีกฝ่ายจะไม่ชอบกลับ เกิดมาเกือบสิบแปดปีชายหนุ่มไม่เคยถูกปฏิเสธมาก่อน นี่เป็นครั้งแรก เพราะแบบนี้เลยยอมรับไม่ได้“ให้ทำยังไงล่ะ ก็ผู้หญิงเค้าไม่ชอบนี่”“เฮียไม่มีวิธีเลยเหรอ”“ถ้าเค้าไม่ชอบก็ทำให้เค้าชอบสิ” ผู้เป็นพี่ชายครุ่นคิด“ทำยังไง”“คิดเอง”“ถ้าผมคิดออกจะมาถามเฮียทำไม”“งั้นก็จีบ” ชอบก็จีบ เคยได้ยินมาแบบนั้น“ผมเคยจีบใครที่ไหน ปกติแค่มองหน้าก็ได้แล้ว” เทพทัศพูดความจริง เขาไม่เคยจีบใครจริง ๆ“ไม่เคยจีบใครเหมือนกันว่ะ”“โห่ เฮีย” พึ่งพาไม่ได้เลย หรือต้องไปถามเฮียธาน“คุยอะไรกันอยู่” ระหว่างที่เทพทัศกับสามภพนั่งคุยกัน รวี ลูกชายคนกลางบ้านสวัสดิ์เทวาก็กลับมาพอดี“วันนี้ไม่นอนที่คอนโด
คำทำนายเป็นจริงท้องหรือไม่ท้องหลังกลับมาจากฮันนีมูนที่สุดแสนจะหวานฉ่ำและวาบหวามได้ไม่นาน ของขวัญก็แอบซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจโดยที่ยังไม่ได้บอกใครร่างบางนั่งรออยู่เพียงลำพังด้วยสีหน้าสงบ แต่ในใจกำลังเต้นระทึกราวกับอยู่บนเครื่องเล่นที่หวาดเสียวในสวนสนุก หญิงสาวหลับตานับถอยหลังอย่างเชื่องช้า จนกระทั่ง...ถึงเวลาที่เฝ้ารอเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปยังอุปกรณ์ทดสอบการตั้งครรภ์ทั้งสามที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ก่อนจะพบว่าทุกอันขึ้นสองขีดทั้งหมดของขวัญตัวแข็งทื่อ นี่เธอ...ท้องแล้ว“ขวัญทำอะไรอยู่ ไปกินข้าวกันเถอะ”“ค่ะ คุณลงไปก่อนเลย” มือเล็กรวบที่ตรวจครรภ์ทั้งสามอันมาเก็บไว้ในกระเป๋า ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วลงมาที่ห้องอาหาร“มีอะไรหรือเปล่าครับ” พอเห็นหน้าภรรยา พิธานก็รับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ คนตัวเล็กโกหกไม่เก่งไม่ว่าอะไรก็แสดงออกผ่านสีหน้าทั้งหมด“ไม่มีอะไรค่ะ แค่ปวดท้องนิดหน่อย” เธอส่ายหน้า“ปวดท้อง?”“อื้อ”“ปวดท้อง แต่มีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ”บอกว่าปวดท้องแต่ยิ้มกว้าง
(เรื่องราวของบ้านเจริญทรัพย์)ข้อความจากท่านชวันถึงของขวัญในวันแต่งงาน‘นี่พ่อเอง พ่อขอโทษสำหรับทุกอย่าง แล้วก็ขอบคุณที่ขวัญขอให้คุณพิธานวางมือจากบริษัทเจริญทรัพย์ สุดท้ายนี้พ่อก็ขอให้ลูกมีความสุขกับชีวิตแต่งงาน หากเมื่อไรที่ของขวัญให้อภัยพ่อได้ เราสองคนมากินข้าวด้วยกันตามประสาพ่อลูกสักครั้งนะ...แล้วพ่อจะรอ’ครอบครัวเจริญทรัพย์ตอนนี้ไม่ได้อยู่กันด้วยความรักและมีความสุขเหมือนที่เคยเป็น ท่านชวันเย็นชากับคุณหยาดผู้เป็นภรรยาถึงขั้นแยกห้องนอน คุณหยาดเสียใจมาก ที่ไม่เป็นที่รักของสามีแล้ว เธอเลยหันไปดื่มเหล้าและติดมันอย่างหนักประวีร์ผู้ที่ไม่ได้รับรู้อะไรเลยว่าตัวเองไม่ใช่สายเลือดที่แท้จริงของตระกูลเจริญทรัพย์ ใช้ชีวิตอย่างเสเพลจนติดเชื้อ HIV จากภรรยาของเพื่อนสนิทลูกปัดย้ายไปเรียนต่อที่อังกฤษแต่ก็เรียนไม่จบ ก่อนจะย้ายตามผู้ชายไปอยู่ที่ชิคาโก ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นพ่อค้ายาและยังซาดิสม์อีกด้วยที่คาดหวังว่าจะเจอผู้ชายที่ดีกว่าพิธานและอัทกรสุดท้ายก็ต้องผิดหวัง เพราะผู้ชายคนนั้นนอกจากจะชั่วช้ายังมีภรรยาหัวรุนแรง
ผ่านงานแต่งงานมาได้หนึ่งวันก่อนที่คู่บ่าวสาวป้ายแดงจะเดินทางไปฮันนีมูนที่เกาะส่วนตัวของนิราม ของขวัญถือโอกาสพาพิธานมาเจอกับคุณแม่ที่วัด ปกติหญิงสาวจะมาที่นี่ทุกวันครบรอบหรือมาทุกครั้งที่รู้สึกไม่ดี ต้องการให้ใครสักคนปลอบโยน นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่เธอมาหาคุณแม่ด้วยรอยยิ้มสว่างไสวเปี่ยมสุข และที่ข้างกายก็ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเช่นเคย มีสามีติดตามมาด้วย“แม่คะนี่สามีของหนูเอง ชื่อพิธาน” เสียงเล็กเอ่ยบอกแผ่วเบา น้ำตารื้นขึ้นอย่างห้ามไม่ได้“สวัสดีครับ ผมพิธาน” ชายหนุ่มแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ มองรูปภาพของแม่ยายบนเจดีย์ รู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนภรรยาของเขามากจริง ๆ ตอนที่ท่านมีชีวิตคงจะอ่อนโยนและจิตใจดี“เขาดีกับหนูมาก คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูแล้วนะคะ”“ต่อไปนี้ผมจะรักและดูแลของขวัญเองครับ คุณแม่ไม่ต้องห่วง” พิธานพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น พร้อมทั้งกุมมือเล็กของภรรยา“หลับให้สบายนะคะ หนูรักแม่” สุดท้ายน้ำตาที่คลออยู่ก็ไหลริน ของขวัญร้องไห้ออกมาแต่ตอนนี้เธอมีคนคอยปลอบแล้ว “ไม่ร้องไห้สิ”“ขวัญไม่ได้ร้องไห้เพราะเศร้า แต่ขวัญร้องไห้เพราะมีความส
ในที่สุดชายหนุ่มก็ทนไม่ไหว เขาดึงเอาความเป็นชายออกมาจากปากเล็กอย่างรวดเร็วจนน้ำลายเธอเยิ้มตาม ไม่รอช้าแขนแกร่งอุ้มร่างบางให้ยืนขึ้นดันหลังเธอจนติดกำแพง แล้วจับขาเล็กยกพร้อมแยกกว้าง ก่อนจะสอดใส่แก่นกายเข้าไปในร่องรักที่เปียกฉ่ำสวบ!“อ๊าง”“ขอโทษ ผมทนไม่ไหวแล้ว” เขาพึมพำและจูบปากเล็กที่ปรนเปรอเขาจนขาดสติ“ขวัญชอบ อื้อ” นอกจากจะไม่ต่อว่าการกระทำที่หุนหันยังสนับสนุน เธอกอดเขาแน่น“ผมรักคุณชะมัด”“จริงเหรอ” ของขวัญยิ้มพอใจ ที่ทำให้สามีคลั่งได้“จริง เดี๋ยวจะทำให้ดู”“ทำอะไรคะ”“นี่ไง”ตับตับเอวสอบโยกขยับพิธานมองลงไปยังร่างกายที่แนบชิดเป็นหนึ่งเดียว เขาขยับสะโพกไม่ปรานี รักเท่าไหนโยกแรงเท่านั้น กายแกร่งเร่งจังหวะ รีบเร่งส่งเธอให้ถึงฝั่งฝันเพราะที่โดนอมไปก่อนหน้านี้ ทำให้ใกล้เสร็จรอมร่อชายหนุ่มไม่อยากเสร็จก่อน มันเสียเชิงชายสวบ!“อ๊ะ ที่รัก”“อ่าส์”“อ๊าาา” ของขวัญครางลั่นเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น ยิ่งปลุกปั่นอารมณ์ดิบของร่างสูงให้พุ่งทะยาน คราวนี้เขาอุ้มกายบางจนตัวล







