ログインSCARLET’S POVNakahawak ako sa gilid ng mesa habang nakatingin ang aking paningin at nananatiling nakapako sa salamin ng Thai restaurant. Ang aking mukha ay unti-unting nawalan ng kulay, at ang hangin sa aking paligid ay para bang sinasakal ako. Hindi lang sina Draven, Ethan, at Jana ang nasa marangyang mesang iyon. Kasama nila ang dalawang tao na naging dahilan kung bakit naging impiyerno ang aking kabataan—si Emilio Ferguson, ang aking biological na ama, at si Melinda Thorne, ang dating kabit nito na ngayon ay asawa na niya.Sa mga sandaling iyon, tila ba may napakalaking bomba na sumasabog sa aking utak? Ang mga piraso ng mga puzzle na pitong taon kong hindi mapagdugtong-dugtong ay biglang nagkatugma-tugma.Jana Thorne...Si Jana Thorne, na labis na kinababaliwan ni Draven, ay walang iba kundi ang stepdaughter ng aking sariling ama. Siya ang anak ni Melinda sa unang asawa nito na dinala niya sa pamilyang Ferguson. Siya ang babaeng labis na pinasikat, pinayaman, at minahal ng akin
SCARLET'S POV"Nakahanap ka na ba ng bahay?""H-hindi pa," sagot ko, na pilit kong pinapakalma ang aking sarili. Eksaktong nakita ko mula sa malayo si Jana na naglalakad patungo sa aming kinaroroonan. Habang may bitbit itong mamahaling paper bag. "Bibigyan mo ba ako ng payo para mapabilis ang aking paghahanap?"Sinulyapan ako ni Draven ng malalim at mapanuring mga mata. Tila ba tinitimbang niya ang bawat galaw ko, pero hindi siya sumagot; alam ko naman kung bakit. "Draven, tara na." Narinig ko ang boses ni Jana sa may likuran namin. Tumingin ako sa babae. Sa kanyang mga mata ay mababakas ang hindi masayang mukha. Hindi ito masaya na makita akong nakikipag-usap kay Draven.Nang marinig ni Draven si Jana, agad siyang kumilos, "Sige, sumakay ka na sa kotse."Tumalikod na ang mga ito. Walang sinabing anuman sa akin si Draven, pero alam kong malinaw pa sa tubig sa batis ang desisyon nito: huwag akong tulungan. Dahil mas mahalaga ang oras at attention ni Jana sa kanya. Bahagyang lumambot
ETHAN VANCE'S POVNaiwan akong nakatayo pa rin sa tapat ng elevator. Hindi ko pa rin makalimutan ang mga sinabi ni Scarlet. Puno ng kahihiyan at galit ang dibdib ko, paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang salitang:Alalay..... Parang babaeng putak nang putak....Ang mga salitang para bang sampal sa aking ego. Iniisip kong mali ba ang intensyon ko nang lumapit ako kay Scarlet para pagsalitaan ako ng mga ganoong bagay? Gusto ko lang naman siyang i-comfort matapos ang kaawang-awang pagpapahiya sa kanya ni Draven. Pero naisip ko, alam ba talaga ng babaeng iyon ang tama at mali? Totoo nga siguro. Ito ay nababaliw na. Bakit nga ba ako nag-aksaya ng oras sa pagsunod sa babaeng iyon? Tila ba may kakaiba sa aking pakiramdam? Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ngayon. Para akong nagayuma ni Scarlet Ferguson, ang babaeng dating sunod-sunuran lang kay Draven na kilala ko ay ibang-iba na ngayon."Anong nangyari sa isang babaeng dati ay patay na patay kay Draven? Ang babaeng hindi nagsasa
SCARLET'S POVBago pa dumapo ang aking kamay sa nagkukunwaring takot na mukha ni Jana, mabilis na nakatayo si Draven at malakas akong hinatak papalayo sa babae. Naramdaman ko ang mahigpit nitong pagkakahawak sa aking braso na alam kong mag-iiwan ng kaunting pasa. Sinalubong ko ang masama niyang tingin. Akala ba niya na matatakot ako sa ipinapakita nitong malamig at madilim na tingin? Nagkakamali siya! Hindi na ako ang dating Scarlet na umiiyak at magtatampo!"Scarlet, stop it!" malamig niyang sabi. Marahas kong inalis ang pagkakahawak niya sa braso ko, na bahagyang ikinagulat niya. Dahil sa ginawa niya, ngayon namulat na nang tuluyan ang aking kaisipan. Nakalimutan ko. Hindi nga pala nito hahayaang masaktan ang babaeng pinakamamahal niya, ang kabit na sumisira sa aming kasal. Gusto kong umiyak, oo. Pero tuyo na ito, dahil ang natitirang nararamdaman ko na lang ay pagkasuklam, galit, dahil saka ko lang napagtanto na ang tao na ito ang pinaka-walang kwenta na nakilala ko. Tumalikod
SCARLET POVBlag!!!Nang bumagsak sa sahig at nagkawasak-wasak ang aking cellphone, kasabay niyon ang marahas na pagkaubos ng pinipigilan kong paghinga. Nakaramdam ako ng matinding kahihiyan, pagkasuklam, galit, at ang gumapang na takot sa buo kong katawan na para bang hinihigop ang buo kong lakas. Pero alam kong naging padalos-dalos ang aking naging desisyon at hindi ko napigilan na maging marahas sa sobrang takot na aking nararamdaman. Dahil hindi maaaring makita ni Draven o ng kahit sinong tao ang mukha ng nag-iisang dahilan kung bakit ako nabubuhay sa mundong ito. Nakita ko ang sandaling pagkagulat sa mukha ni Ethan Vance, na isa sa mga nangaasar at matalik ding kaibigan ni Draven. Maging si Zack Thorne na kanina lang ay pekeng umiiyak na animong kawang-kawa na akala mo binully ko kanina, ngayon ay nakalimutan ang acting at sumiksik sa likod ni Jana at tiningnan ako na para ba ako ay isa nang nababaliw. Nanatiling walang emosyon na makikita sa mukha ni Draven, ngunit ang kany
SCARLET’S POVSuot ko ang isang marangyang hapit na itim na gown na binili namin ni Lindsay. Puwede akong pumasok sa Veranda Club nang may mataas na tindig. Umiral ang kaunting kaba sa aking dibdib—akala ko talaga ay isang tunay na blind date ang inayos ni Donya Aurora para sa akin upang makahanap ng bagong simula.Inasahan kong makakatagpo ako ng isang estranghero mula sa isang de-kalidad na pamilya na ipinagmamalaki ng matanda.Ngunit nang pagbukas ng bodyguard sa pinto ng pribadong VIP suite, tila ba huminto ang pag-ikot ng mundo ko.Walang estranghero roon. Sa halip, laking gulat ko nang makita si Draven na nakaupo sa gitna ng marangyang sofa, katabi si Jana Thorne na tila isang reyna sa kung paano siya pinapatawad sa kanyang braso. Kasama rin nila ang matalik na kaibigan ni Draven na si Ethan Vance at ang spoiled na batang kapatid ni Jana na si Zack Thorne na abala sa paglalaro sa tablet.Napakapit ako nang mahigpit sa aking mamahaling clutch bag. Doon ko napagtanto ang lahat—nag
SCARLET POVPagkapasok ko sa silid ni Grandma, hinintay ko munang matapos ang personal na doktor ng pamilya Morris sa pagsusuri niya. Nang lumapit ang doktor para magligpit ng kagamitan, dahan-dahang umupo ako sa tabi ng kama at kinuha ang kulubot na kamay ng Lola upang kapain ang kanyang pulso.Bi
SCARLET POVMatapos kong makipagbalitaan at maghapunan kasama si Alejandro, nagmaneho ako nang mag-isa upang personal na tingnan ang ilang magagandang kindergarten sa lungsod.Palubog na ang araw sa kanluran at nagdidilim na ang paligid. Kakalabas ko pa lang sa huling kindergarten nang mapahinto ak
SCARLET POVPumunta si Jana sa tabi ni Draven Morris. Kalmado ito sa bawat kilos na ipinapakita sa akin na siya ang tunay na reyna sa buhay ni Draven. Nagsalita siya nang puno ng lambing kay Draven. "Gutom na ako. Maghanap muna tayo ng makakainan."Binawi na ni Draven ang tingin sa akin. Hindi na n
SCARLET POVWala akong oras para makipagtalo o makipag-away pa kay Jana. Mas mahalaga ang buhay ng bata ngayon.Lumapit ako sa natatarantang ina at dahan-dahan ngunit matatag na nagsabi, "Isa akong doktor. Hayaan niyo po akong hawakan ang bata; mas madali ko po siyang magagamitan ng first aid kung







