Masuk“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
แต่ละแผนกของบริษัททยอยส่งเข้ามาเสียงโทรศัพท์ของซานดังขึ้น ขณะที่เขากำลังทำความเข้าใจกับ เอกสารกองโตตรงหน้า เมื่อเหลือบสายตาดูแล้วเห็นว่าเพื่อนเบอร์ของ เพื่อนตัวเล็ก ก็รีบหยิบมารับสายทันที โดยลืมไปสนิทว่าตอนนี้ยังมีอีกคน ภายในห้อง“ว่าไงลี่”เมื่อได้ยินชื่อที่ลูกพี่ลูกน้องหลุดเรียกสายที่โทรเข้ามา
ลู่หานพยายามสอนอย่างใจเย็น ไม่รีบร้อน เธอจึงค่อย ๆ ผ่อนคลาย ความกดดันลง เพียงแค่สามชั่วโมงก็สามารถขับได้ หักเลี้ยวและถอย จอดได้ แต่ยังไม่คล่องและต้องสอนไปอีกสักพักใหญ่“เฮียถ่ายรูปลี่ลงไอจีได้ไหม”“หือ ถ่ายลงไอจีเหรอคะ” หมวยลี่ที่กำลังจดจ่ออยู่กับการหัดขับรถ เหลือบสายตามามองคนข้าง ๆ เล็กน้อย ก่อน
มาก่อน และไม่ทันจะได้ถามอะไรเขาก็เดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียง ความสงสัยที่ยังค้างคาอยู่ในใจ แถมเมื่อกี้เธอก็ยังไม่ได้ขอโทษเขาเลย ด้วยซ้ำเมื่อทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ร่างเล็กกลับจากห้องน้ำตรงไปหา ผู้เป็นพ่อ ขณะกำลังยืนคุยอยู่กับผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง เธอเดินเข้าไป อย่างเงียบ ๆ และยกมือไหว้อย่างติดเป็นนิส
พูดคุยกัน กระทั่งเวลาผ่านไปนานนับชั่วโมง ร่างสูงของล่าที่เพิ่งคุยธุระ สำคัญเสร็จเดินมาหาคู่หมั้นคนสวยของเขา แต่สายตากลับมองอีกคนที่ นั่งข้างกัน ราวกับมีเรื่องบางอย่างในใจ“ลี่ พี่มีเรื่องอยากจะบอก” ล่าที่เงียบอยู่พักใหญ่ตัดสินใจเอ่ยขึ้นมา เขาไม่เคยประหม่าอย่างนี้มาก่อน จนได้เผชิญกับดวงตาที่ว่างเป







