LOGIN“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
“อื้อใช่”“หน้าหนาวก็ได้ กายอยากให้ลี่ไปเห็น”ระหว่างพูดคุยกันอยู่นั้น หมวยลี่ลืมไปสนิทว่าค่ายนั่งอยู่ และเขา ไม่รู้เรื่องที่เธอจะไปเชียงใหม่เมื่อนึกขึ้นมาได้ใบหน้าสวยก็ค่อย ๆ หันไปมองร่างสูงที่ยังคงเงียบ มีเพียงนัยน์ตาคู่คมที่จ้องมา เพื่อเป็นสัญญาณเตือนให้รับรู้ว่ากำลัง ไม่พอใจมากขนาดไหนผ่านไ
คนด้านนอกได้ยินผ่านไปพักหนึ่ง หลังยืนปลอบกันอยู่นาน สุดท้ายร่างเล็กก็หยุด ร้องไห้ เธอไม่ได้ร้องเพราะรักเขาแบบเมื่อก่อน แต่ที่ร้องเพราะสิ่งที่ ถูกกระทำมันมากเกินไปก่อนหน้านี้มันเป็นความรู้สึกที่พร้อมปล่อยวาง แต่ตอนนี้เธออยาก ปล่อยวางแล้ว ไม่อยากแบกรับอะไรเอาไว้อีกแล้ว@บริษัททรัพย์หิรัญสกุลวัน
แชต: ค่ายหมวยลี่: ไม่ต้องเข้ามาค่ะ เดี๋ยวลี่ออกไปReadค่าย: รีบมาคำสั้น ๆ ที่ค่ายพิมพ์ตอบมา บอกชัดว่าตอนนี้ความอดทนของเขา ถึงขีดจำกัดแล้ว ถึงอย่างนั้นร่างเล็กก็ไม่ได้เร่งรีบแต่อย่างใดหลังเช็กบิลจ่ายเงิน และแยกทางกับเพื่อน ผ่านไปราวยี่สิบนาที ถึงจะเดินไปยังรถที่จอดเด่นตระหง่านรออยู่ด้านหน้าคลั
วันต่อมา หมวยลี่ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งบริเวณช่วงท้อง เธอค่อย ๆ หันไปมองข้างกาย เห็นว่าเจ้าของเพนท์เฮ้าส์ยังคงนอนหลับ อยู่เมื่อคืนเสียงทะเลาะดังขึ้นอีกครั้ง และสุดท้าย ร่างเล็กก็เป็น ฝ่ายยอม เพื่อตัดจบปัญหาทั้งหมดในตอนนั้น เธอเหนื่อยเกินกว่าจะยืน เถียงกับเขาอีกแล้ว เหนื่อยทั้งกาย ทั้







