ログイン“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
กระแทกเข้ากับแผงอกกว้าง ก่อนที่วงแขนแกร่งจะโอบรั้งรอบเอวบาง เอาไว้แน่น“อยู่ด้วยกันก่อนได้ไหม ฮึก~ นะครับ” ใบหน้าหล่อซบลงที่ต้นคอ เล็ก กลิ่นหอมที่ชอบสูดดมลอยแตะจมูก มันทั้งทำให้รู้สึกดีและเจ็บปวด ไปพร้อมกัน เมื่อเธอไม่ยอมตอบอะไรกลับมา เสียงทุ้มสั่นพร่าก็พร่ำเอ่ย คำขออีกครั้ง “…อย่าเพิ่งไป”แทนที
“กูอยากทำ”ลูกน้องมือขวานิ่งชะงักไปด้วยความคิด สาบานได้เลยว่าเขาแทบ ไม่เคยเห็นเจ้านายลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง หลังเงียบอยู่ครู่หนึ่งก็เพิ่ง นึกออก ครั้งนี้ค่ายคงต้องการจะมัดใจใครบางคน แต่จะทำได้หรือเปล่า คงอีกเรื่อง“เข้าใจแล้วครับ”ร่างสูงค่อย ๆ หยัดตัวลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะก้าวขาเดินตรงไปยัง ห้อง
ยังปิดประตูเสียงดังทางฝั่งฮ่องกงร่างเล็กขับรถกลับจากมหาวิทยาลัย วันนี้เธอเลือกขับเฟอร์รารี่ คันหรูไปเรียนด้วยตัวเอง ทั้งที่ปกติมักมีคนมารับส่งให้ช่วงนี้ใกล้จะจะสอบปิดเทอมแล้ว งานที่มหาวิทยาลัยค่อนข้าง หนัก ไหนจะต้องเตรียมตัวอ่านหนังสือ ต้องใช้ความพยายามหลายเท่า เพราะยังไม่เก่งภาษาพอค่ายกลับไ
เวลาผ่านไปสองอาทิตย์ ค่ายใช้ช่วงว่างในวันที่ไม่ได้ออกไปที่ บริษัทหมกตัวอยู่ในครัว เป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่เขาก่อ มันขึ้นมาเอง ว่าสักวันจะมีโอกาสทำอาหารให้เธอกินแชต: หมวยลี่Khai: -ส่งภาพ-Khai: เฮียกำลังหัดทำของโปรดลี่อยู่ น่ากินไหมครับKhai: แต่ชิมแล้ว เค็มไปหน่อยKhai: -ส่งสติกเกอร์-รอ







