INICIAR SESIÓNNapalingon sa amin ang ilang bisita sa kabilang mesa. Agad akong natahimik, ngunit hindi nabawasan ang galit sa aking dibdib. Ayokong marinig ang mga salita ni Dom, ayokong marinig ang mga tanong ng aking ama, at ayokong may sinumang magpaalala sa akin na sa gabing ito, ako ang babaeng tuluyang naiwan at napahiya.Dahil alam ko na iyon—ramdam ko iyon sa bawat paghinga ko.“Anak, huminahon ka,” mahinang sabi ni Papa Art. “Huwag kang gumawa ng eksena.”Napatawa ako nang mapait. “Bakit? Dahil nakakahiya sa mga taong narito? Dahil baka masira ang pangalan natin?”“Dahil ayokong mapahiya ka pa lalo!”“Napahiya na ako, Papa!” mariin kong sagot. “Hindi mo ba nakikita? Sa harap ng lahat, ipinakita ni Jun na hindi ako ang babaeng gusto niya. Ano pa ba ang mas nakakahiya kaysa roon?”Natahimik ang aking ama. Nakita kong bahagya siyang napayuko, ngunit hindi ko na iyon pinansin. Hindi ko kayang pigilan ang galit na naiipon sa dibdib ko, lalo na nang mapansin kong masayang-masaya si Jayzel habang
“Jayzel.”Isang pangalan—isang pangalan lamang ang lumabas sa kaniyang bibig, at hindi iyon ang pangalan ko.Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa bulwagan. Napakurap ako. 'Hindi... baka nagkamali lamang ako ng dinig. Baka may sasabihin lang siya kay Jayzel bago humarap sa akin.'Ngunit patuloy siyang nakatingin sa babaeng nasa kaniyang likuran.“Alam mo ba kung gaano katagal bago ko naunawaan ang tunay na kahulugan ng presensiya mo sa buhay ko?” tanong ni Jun sa kaniya.Unti-unting nagbago ang ekspresyon ni Jayzel. “Jun?”Ngumiti ang lalaki. “Matagal kitang nakasama, pero hindi ko nakita ang mga bagay na dapat ko nang nakita noon pa. Naging kampante ako dahil alam kong palagi kang nandiyan. Akala ko, kahit ilang beses kitang masaktan o hindi mapansin ang mga sakripisyo mo, mananatili ka lang sa tabi ko.” Dahan-dahan siyang huminga. “Pero nang piliin mong lumayo at pumunta ng Canada, doon ko naramdaman lalo kung gaano kalaki ang puwang na iniwan mo.”Nanginig ang mga labi ni Jay
“Gusto kong malaman niya na hindi ko na siya hahayaang magduda sa sarili niya dahil lamang hindi ako marunong magsabi ng nararamdaman ko. Gusto kong malaman niyang hindi siya kailangang lumayo para lamang mapansin ko siya, at gusto kong patunayan sa kaniya na kaya kong maging taong maaasahan niya.”Napangiti ako nang mas malawak habang nakatitig sa entablado. Sa isip ko, wala nang ibang maaaring tinutukoy si Jun kundi ako.Nang sandaling iyon, lumingon ako kay Papa Art. Nakangiti rin siya at halatang nasasabik sa inaakala niyang mangyayari.“Anak,” bulong niya, “mukhang magpo-propose na ang lalaki.”Napahawak ako sa kaniyang braso. “Papa…”“Kung tama ang hinala ko, mukhang magiging masaya ang gabing ito para sa iyo.”Sa kabilang panig ng aming mesa, masiglang tumango si Dom. “Magandang balita iyan. Kung magpo-propose si Jun sa iyo sa harap ng lahat, wala nang puwang para sa anumang pagdududa tungkol sa relasyon ninyo.”Napangiti ako. Sa wakas, pagkatapos ng lahat ng paghihintay at pag
Hindi ko maalis ang tingin ko kay Jun.Nasa wheelchair siya sa gitna ng entablado, katabi si Kim, habang nakatayo sa likuran niya si Jayzel. Sa kabilang bahagi naman ay naroon nina Marco at Rose Ann na kapwa nakangiti habang pinagmamasdan ang kaniyang kapatid.Kanina lamang ay halos hindi ako makapaniwala na nakaligtas si Jun sa nangyari sa kaniya. Akala ko, sa kaniyang kalagayan ay hindi na siya makadadalo sa gabing ito. Umaasa akong hindi siya makakabalik agad sa publiko upang magkaroon ako ng sapat na panahon para ayusin ang lahat ng plano namin.Pero heto siya ngayon. Buhay. Gising. At mukhang unti-unti nang bumabalik ang kaniyang lakas.Ang mas ikinababahala ko ay ang babaeng nasa likuran niya—si Jayzel.Hindi ko gusto ang paraan ng pagtingin ni Jun sa kaniya. Hindi ko rin gusto ang paraan ng paghawak nito sa kamay ng babae kanina. Maaaring para sa iba ay simpleng kilos lamang iyon ng isang lalaking nagpapasalamat sa kaniyang kaibigan, pero para sa akin, may kung anong nakatagong
Hindi ko kayang makisabay sa kanilang kasiyahan.Sa bawat salitang binibitawan ni Jun, lalo kong naaalala na hindi pala ganoon kadaling mawala o isantabi ang isang taong inaakala mong wala na sa eksena.Akala ko ay ligtas na ang plano namin dahil hindi makadadalo si Jun. Akala ko ay sapat na ang pagbubuntis ko at ang pagpapakilala ko bilang kaniyang mapapangasawa upang magkaroon ako ng puwesto sa pamilya Sanchez. Ngunit ngayong narito siya, biglang nagbago ang lahat.Hindi ko alam kung ano ang sasabihin niya. Hindi ko alam kung alam na niya ang tungkol sa akin at kay Harold. At hindi ko alam kung bakit tila mas komportable siyang kasama si Jayzel kaysa sa akin.Nang mapatingin ako kay Jayzel, nakita kong tahimik itong nakatayo sa likod ng wheelchair. Hindi siya nakikipag-agawan ng atensiyon, hindi siya nagtatangkang makipagkilala sa mga bisita, at hindi rin siya nagpapakitang-gilas. Nandoon lamang siya—handang umalalay kay Jun.At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, mas lalo akong na
Kung kasama niya si Kim ngayong gabi, maaaring magkaroon sila ng pagkakataong mag-usap tungkol sa lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw. At kung may sinabi si Jayzel kay Jun tungkol sa pagbubuntis ko, maaaring hindi na ako magkaroon ng pagkakataong ipaliwanag ang sarili ko.Lalo akong kinabahan nang marinig kong muling nagsalita si Kim.“And despite everything he's been through, he insisted on coming tonight. I tried to convince him to rest at home, but apparently, he wanted to see everyone and celebrate this evening with us.”May ilang bisitang natawa.“Knowing Jun, I'm not surprised,” dagdag ni Kim. “He's stubborn when he has something in mind.”Muling nagpalakpakan ang mga tao. Ngunit ako, hindi na makasabay sa kanilang saya. Sa sandaling iyon, nakatitig lamang ako sa likod ng entablado—naghihintay, kinakabahan, at unti-unting napagtatanto na maaaring hindi ko na makontrol ang mga susunod na mangyayari.“Ladies and gentlemen,” sabi ni Kim, bahagyang itinataas ang isang kamay,
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul







