DANGER ZENIOR ::: EP.9

นานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ฉันเอาแต่เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องอย่างคิดอะไรไม่ออก -_-? นี่ฉัน..มีอะไรกับเขา ฉัน..มีอะไรกับรุ่นพี่รันเวย์ไปแล้ว -///- เสื้อที่กองเน่าอยู่นี่ก็เป็นของเขา ที่ส่งมานั่นก็ไลน์ส่วนตัวของเขา ถ้าจะมีไลน์กันได้แปลว่ามือถือฉันเขาต้องเคยเล่นมันแล้วแน่ๆ ซึ่งในนั้นก็มีอะไรที่ฉันโน้ตไว้เยอะแยะไปหมด

แถมที่พีคไปกว่านั้น.. รุ่นพี่ต้องเห็น Photobook ที่ฉันพร่ำเพ้อถึงเขาเล่มนั้นแล้วแน่ๆ แล้วไหนจะรูปพวกนั้นที่ฉันเนรมิตห้องนอนตัวเองเป็นดินแดนหวงห้ามอีกล่ะ นี่เขา..อุกอาจมากเกินไปแล้วนะ แบบนี้ก็เห็นอะไรต่อมิอะไรที่ฉันปิดเป็นความลับเอาไว้หมดแล้วอ่ะดิ เฮ่อออออออ เอาจริงหรอเนี่ย -////-

Line~

RUNWAY : กินยายัง

พอเห็นว่าเป็นเขา ฉันก็กดอ่านทั้งที่มือมันแอบสั่นอยู่นิดๆ นี่รุ่นพี่ตามมาหลอกหลอนฉันอีกแล้วอ่ะ เอาไงต่อดี ตั้งสติ..ตั้งสติ

Line~

RUNWAY : ตอบ

หยึ๋ยยยย =[]= เขารู้ว่าฉันอ่านอยู่ด้วยอ่ะ ไม่บอกก็รู้ว่ารุ่นพี่ต้องกำลังรอคำตอบอยู่แน่ๆ แล้วจะให้ตอบว่าไง? กินแล้วค่ะไม่ต้องห่วงนะคะ ไม่ท้องแน่นอนรับรองได้ แบบนั้นมันจะน่าอายมั้ยนะ -_-

Line~

RUNWAY : จะตอบไม่ตอบ

แล้วเสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง ฉันเองก็อ่านมันอย่างชั่งใจซ้ำๆ ก็แค่ยาคุมฉุกเฉินเองนะเขาจะสนใจอะไรเล่า หรือว่ากลัวพลาด กลัวฉันท้องหรอ หรือเขา…

ตึงงงงง!

เฮือก O_O!

ระหว่างที่ฉันกำลังคิดไม่ตก อยู่ๆ ประตูห้องฉันก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างแรงจนฉันที่เดินวนอยู่ถึงกับชะงักไป นะ..นี่เขาเข้ามาได้ไงอ่ะ เขารู้รหัสห้องฉันได้ไง

“ระ..รุ่นพี่ ทำไมถึง...?”

“ก็แค่วันเกิดมั้ย” เขาตอบกลับมาอย่างหัวเสีย แล้วเข้ามากระชากมือถือในมือฉันไปดู ก่อนจะหันกลับมาด้วยท่าทางดุๆ

“อ่านไม่ตอบ อยากมีเรื่อง?”

“คะ..คือ”

ฉันยืนอ้ำอึ้งอยู่แบบนั้น ใช่..รหัสห้องฉันมันเป็นวันเกิดเขา ตะ..แต่เขารู้ได้ไงอ่ะ ฉันไม่เคยบอกใครเลยนะทุกทีก็สแกนนิ้วเข้ามา แล้วอยู่ๆ รุ่นพี่เล่นโผล่เข้ามาแบบนี้ ฉันก็ทำตัวไม่ถูกน่ะสิ -/////-

“กินยายัง?”

รุ่นพี่รันเวย์ถามออกมาด้วยสีหน้าโคตรดุอีกครั้ง ฉันเลยพยักหน้าออกไปช้าๆ แล้วเขาก็หันมองเสื้อตัวนั้นที่พาดอยู่บนโซฟา ก่อนจะหยิบมันด้วยท่าทางรังเกียจนิดๆ และโยนมันลงถังขยะไปทันที

พรึ่บ!

“เดี๋ยวสินั่นมัน…”

ฉันท้วงออกไปพอเขาทำแบบนั้น นั่นแรร์ไอเทมของฉันเลยนะ รุ่นพี่จะโยนทิ้งง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้! ที่จริงซักสักหน่อยก็ใช้ได้ละ กะจะเก็บไว้เป็นที่ระลึกอ่ะ

“จะเอากี่ตัวพรุ่งนี้ไปเลือก”

ฟุ้บ!

รุ่นพี่รันเวย์พูดออกมาหน้าตาเฉยแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่เดาความหมายในแววตานั้นไม่ได้เลย

“ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย”

ฉันรีบปฏิเสธออกไปทันทีแม้ในใจจะเสียดาย ก็แล้วทำไมเขาต้องพูดเหมือนรู้ทันด้วยเล่า เลยต้อง Keep look นิดหนึ่งเลยไง ว่าแต่..ถ้าไปเลือกได้ขอเอาให้หมดตู้เลยได้มั้ยอ่ะ โอกาสดีๆ นานๆ มาทีไรงี้ ฮ่าๆๆ ^_^

“ถ้าไม่ใช่ก็เผารูปพวกนั้นทิ้งซะ”

“เรื่องอะไร” พอรุ่นพี่พูดมาแบบนั้นฉันก็สวนกลับไปทันที แล้วเขาก็มองมาพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากเล็กๆ อย่างผู้ชนะ

“กะ..ก็ นี่มันห้องฉันอ่ะ ของพวกนี้ก็ของฉัน ว่าแต่รุ่นพี่มาที่นี่ทำไม..คะ?”

ฉันเฉไฉเปลี่ยนเรื่องไปทั้งอย่างงั้น แล้วรุ่นพี่เองก็ดูนิ่งไป นั่นแน่..ดูมีพิรุธมั้ยเนี่ยฮะ เหมือนกำลังอ้ำอึ้งอยู่เลยนะคะเนี่ย

“มาคุยงาน”

หืม..คุยงาน? หมายถึงงานสิ่งแวดล้อมอ่ะนะ คุยอะไรป่านนี้นี่เลิกเรียนแล้วมั้ยอ่ะ -_-?

“นั่ง..ทำไมชอบยืนค้ำหัว”

รุ่นพี่พูดแล้วส่งสายตาดุๆ นั่นออกมาอีกครั้ง นี่เขาจะดุฉันตลอดเวลาแบบนี้ไม่ได้นะ ตัวเองมาห้องคนอื่นแล้วก็ยังจะวางอำนาจแบบนี้อีก รู้มั้ยว่าเจ้าของห้องเขาแอบกลัว แล้วก็ตื่นเต้นมากถึงมากที่สุดด้วยตอนนี้น่ะ =_=

“รุ่นพี่นั่งเถอะค่ะ ฉัน..ยืนได้”

ฉันตอบออกไปแบบเลี่ยงๆ ทางนั้นนั่งให้สบายเลยนะคะ แหะๆ ทางนี้ยืนได้สบายมากจริงๆ แล้วเขาก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“เลิกเรียกแบบนั้นสักที”

“แล้วจะให้เรียกว่าอะระ... อุ๊บ :X”

‘เฮียเวย์ อืมมม เรียก..แบบนั้น อ่าาา’

หึ๊ยยยยยย >/////<

ยังพูดไม่ทันจบ ฉันก็รีบเอามือปิดปากตัวเองแล้วทำหน้าตาเลิ่กลั่กออกไปทันทีพอนึกได้ว่าเมื่อคืนเขาสั่งให้เรียกยังไง

“หึ...”

แล้วพอเห็นฉันทำท่าทางแบบนั้น รุ่นพี่รันเวย์ก็หลุดยิ้มมุมปากออกมาซ้ำๆ ก่อนจะหันมองไปทางอื่นเหมือนจะไม่สนใจ แต่ก็แอบยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่นั่นไง..ฉันเห็นนะ!

“รุ่นพี่..ยิ้มอะไรไม่ทราบ”

ฉันถามออกไปแบบพยายามกลบเกลื่อนความอายนั่นสุดฤทธิ์ แต่ยิ่งมองรุ่นพี่หน้าก็ยิ่งร้อนผ่าวอยู่ดี เมื่อไหร่เขาจะเลิกทำอะไรแบบนี้สักทีเนี่ย ทั้งท่าทางแบบนี้ รอยยิ้มแบบนี้ มาทำให้หวั่นไหวอยู่ได้บ้าจริง >////<

“Photobook นั่น…”

O_O!

“ไม่มี ทิ้งไปแล้ว”

แค่ได้ยินว่าเขาสนใจของรักของหวงของฉัน ฉันก็รีบพูดขัดออกไปแล้วเดินไปขวางประตูห้องนอนตัวเองเอาไว้ทันทีทั้งที่เขายังไม่ขยับตัวสักนิด

“ไปเอามา”

รุ่นพี่สั่งออกมาเสียงเรียบแต่หน้าตานี่ดุใช้ได้ นั่นไงว่าแล้วเชียว! กะแล้วว่าเขาต้องอยากจะอ่านความลับของฉันแน่ๆ แต่เรื่องอะไรจะให้เล่า

“ก็บอกว่าทิ้งไปแล้...”

“เดี๋ยวนี้..ตัวเจ”

“หืม..ตัวเจ?” ได้ยินเขาเรียกแบบนั้นฉันก็ชะงักไปนิดหน่อยเพราะไม่เคยมีใครเรียกฉันแบบนี้สักที

“ก็ในนั้นมันลงท้ายเอาไว้” แล้วรุ่นพี่ก็พูดออกมาเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจส่วนฉันน่ะหรอตาโตขึ้นมาแบบโคตรตกใจสิถามได้ นะ..ในนั้นงั้นหรอ O[]O!!!

“งื้อออ นี่รุ่นพี่อ่านมันแล้วจริงๆ ด้วยยย >///<”

โอ้..แม่เจ้า สารภาพตามตรงตอนนี้ฉันแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี  เพราะบันทึกทุกหน้าของฉันมันลงท้ายตัวอักษร ‘J’ จริงๆ และถ้าเขารู้แปลว่าเขาทั้งดูทั้งอ่านอะไรในนั้นมาหมดแล้วงั้นสิ ม่ายยยย =[]=!!!

“เรียกใหม่”

“กะ..ก็เฮียเวย์ อย่ามาแอบอ่านบันทึกของคนอื่นเขาแบบนี้สิ -///-”

พอโดนคนตรงหน้าส่งเสียงเข้มมาดุเข้าหน่อย ฉันก็รีบร้อนพูดออกไปใหม่ทันที อะไรของเขา..สั่งๆๆ อยู่ได้ แล้วเขาก็ไม่วายพูดจายียวนกลับมาอย่างได้ใจ

“แล้วเอารูปคนอื่นมาติดห้องนอน ..ทำได้?”

พูดจบรุ่นพี่ก็ส่งสายตากวนๆ กลับมาทั้งที่ยังทำหน้านิ่งๆ รูปคนอื่นที่ไหนกัน นี่มันรูปบุคคลสาธารณะจ้ะ ถึงตัวเป็นๆ จะนั่งอยู่นี่ก็เถอะนะ ไม่รู้ไม่ชี้..ฉันเก็บของฉันมาตั้งนาน คนอื่นอะไรจะอยู่ด้วยกันทุกวันมาตั้งหลายปี มั่วจริงๆ รุ่นพี่นี่มั่วจริงๆ แย่ๆ

“มันไม่เหมือนกันสักหน่อย”

“ไปเอามา”

ฉันต่อปากต่อขำออกไปแต่รุ่นพี่ก็ยังส่งเสียงขู่มาอยู่ได้ ทำไมถึงอยากดูความลับของคนอื่นเขานักฮะ ใครจะยอมเปิดเผยความลับของตัวเองซ้ำสองกันเล่า

“หรือจะให้ไปเอาเอง?” พอฉันเงียบไปอย่างใช้ความคิด รุ่นพี่รันเวย์ทำท่าจะลุกขึ้นจากโซฟาทันทีแต่ฉันยกมือขึ้นห้ามเอาไว้

“อย่านะ ดะ..เดี๋ยวไปเอาให้ แต่...”

“อะไร” เขาที่เริ่มหงุดหงิดถามขึ้นมา ฉันเลยยื่นข้อเสนอออกไป

“รุ่นพี่ เอ๊ย เฮีย..เวย์ ห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด! โอเคมั้ยคะ -_-?”

ฟุ้บ!

“เรื่องมาก”

หลังจากได้ฟังข้อเสนอของฉัน รุ่นพี่รันเวย์ก็ยอมทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาโดยดี แต่ปากก็บ่นอะไรอุบอิบออกมา

“กะ..ก็นี่มันห้องฉันนี่นา”

ฉันพูดออกไปเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องนอน โล่งอกไปที..ยอมทำตามง่ายๆ แบบนี้ก็ดี แต่แล้วอยู่ๆ รุ่นพี่ก็ดันลุกพรวดขึ้นมาอีก แล้วเขาก็เดินแซงหน้าฉันเข้าห้องนอนไปทันที

“นี่ เดี๋ยวดิ ก็บอกว่าไม่ให้เข้าไง”

ฟุ้บบบ~

ฉันรีบวิ่งตามหลังเขาทันที พอเข้ามาในห้องนอนปุ๊บ รุ่นพี่ก็ทิ้งตัวลงบนเตียงที่ฉันเพิ่งเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ไปหมาดๆ โดยไม่สนใจอะไรเลยสักนิด

“ระ..รุ่นพิ.. เฮีย!..เฮียเวย์ ลุกเดี๋ยวนี้เลยนะ”

ฉันยืนมองเขาที่ทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายใจ แล้วส่งเสียงเรียกออกไปอย่างสับสนแต่ก็ไม่กล้าไปดึงเขาขึ้นมา

“ง่วง” รุ่นพี่พูดออกมาหน้าตาย แถมยังขยับตัวไปอยู่กลางเตียง เอาหัวไปวางบนหมอนฉันหน้าตาเฉย อะไรเนี่ย =_=

“ง่วงแล้วทำไมไม่ไปนอนห้องตัวเอง -////-”

“เมื่อคืนก็นอนนี่ไม่เห็นเป็นไร”

กรี๊ดดดดดดดดดด >_<

พอเขาพูดออกมาแบบนั้นฉันก็กรี๊ดในใจซะดังลั่น แถมลงไปดีดดิ้นอยู่ในความคิดอยู่นานสองนาน อ๊ากกก จะบ้าไปแล้วรึไง นี่เขารู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา!

“มะ.. ไม่คุยด้วยแล้ว”

ฉันรีบเดินออกจากห้องทันทีเพราะทำอะไรไม่ถูก อยากนอนก็นอนไป ฉันไม่อยากคุยกับเขาแล้ว หืม! นิ่ง..แต่ไม่มาก ฉันว่าความจริงเขาไม่นิ่งเลยสักนิดอ่ะ ประวัติของ Nightshade พวกนั้นมันหลอกกันชัดๆ เลย >///////<

15 นาทีผ่านไป..

ฉันออกมานั่งอยู่ที่โซฟาได้สักพักแล้วล่ะ ก็งงตัวเองเหมือนกันว่าควรต้องดีใจหรืออะไรยังไงต่อ คือใครมันจะไปคิดไปฝันว่าคนที่ฉันปลื้มมากกก อยู่ๆ จะบุกเข้ามาในห้องฉันแบบไม่บอกไม่กล่าว แล้วทิ้งตัวนอนสบายใจอยู่บนเตียงของฉันท่ามกลางหลักฐานความคลั่งเขามากมายแบบนั้นอ่ะ

แคว่ก! แคว่ก!

แล้วระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนอะไรบางอย่างขาดออกต่อเนื่องกันหลายๆ ครั้งจนฉันต้องรีบลุกพรวดเดินกลับเข้าไปในห้องทันทีแบบไม่ต้องคิด

“งื้อออ หยุดนะ O[]O!!!”

หมับบบ!

แล้วสิ่งที่เห็นตอนนี้ก็ทำให้ฉันกึ่งวิ่งกึ่งถลาเข้าไปดึง Photobook ของตัวเองออกจากมือรุ่นพี่รันเวย์ทันที พอเห็นว่าเขากำลังกระชากรูปที่ฉันแปะเอาไว้นั้นออกตั้งหลายรูปจน Photobook หน้านั้นมันโหว่ไปหมด

พรึ่บบบ!

แต่พอฉันเอื้อมมือไปคว้ามันไว้ รุ่นพี่ก็ดึงมันกลับคืนไปแล้วกระชากรูปในนั้นออกไปอีกหลายรูปจนฉันยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออก นะ..นี่ฉันตั้งใจแปะมันทุกหน้าเองกับมือเลยนะ แล้วเขาจะมาทำแบบนี้..ได้ไงกันอ่ะ

“หยุด! หยุดสักที! หยุดนะรุ่นพี่รันเวย์!!!”

หมับ! พรึ่บบบ!

แล้วพอเริ่มตั้งสติได้ ฉันก็ออกแรงกระชาก Photobook ในมือเขาอีกครั้งจนตัวเซและปลิวไปตามแรงดึงจนถอยไปกระแทกกับตู้เสื้อผ้า

ตึงงงงง!

 “ถ้าจะทำแบบนี้ก็ออกไปเลยไป! ออกไปเลย! ฮึก... T^T”

ฉันตะโกนใส่หน้าเขาและเริ่มรู้สึกว่าขอบตาตัวเองมันร้อนผ่าวออกมา ก่อนจะมีม่านน้ำตาจางๆ ก่อตัวขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ มัน..เสียความรู้สึกว่ะ เสียความรู้สึกโคตรๆ เลยอ่ะ เข้าใจมั้ย?!

พรึ่บบบ!

แล้วรุ่นพี่รันเวย์ก็ลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างไม่สนใจ และตั้งท่าจะกระชาก Photobook นั่นออกจากมือฉันอีก แต่คราวนี้ฉันกอดมันไว้แน่นมาก ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมให้เขาทำลายมันอีกแล้วอ่ะ เขาบ้าไปแล้วหรือไง! ถึงยังไงนี่มันก็ของของฉัน พื้นที่ของฉันนะ

“ปล่อย” เขาพูดออกมาเสียงเรียบแล้วออกแรงดึงมันคืนไปอยู่แบบนั้น แต่ฉันก็ตะโกนกลับไปเสียงดังอย่างไม่ยอมเหมือนกัน

“ไม่!”

พรึ่บบบ!

“งื้อออ ปล่อยนะ!”

แล้วอยู่ๆ รุ่นพี่รันเวย์ก็ช้อนตัวฉันที่กอด Photobook เอาไว้ขึ้นมาจนตัวลอย พร้อมกับอุ้มฉันเดินมาที่เตียงก่อนจะกดให้ฉันนั่งลงโดยมีเขานั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง แถมยังใช้แขนข้างเดียวของเขาจับมือสองข้างของฉันล็อคเอาไว้ และเอื้อมมือไปหยิบภาพที่เขาแกะเมื่อกี๊มาไว้ในมือก่อนจะพูดออกมาเสียงเรียบ

“นี่ไอ้เตมือลั่น” พูดจบเขาก็โยนรูปแรกลงบนเตียง

พรึ่บบบ!

มือลั่น..หมายความว่าไง o_O?

“นี่ไอ้โยยืมกล้อง”

พรึ่บบบ!

แล้วรุ่นพี่ก็โยนรูปที่สองในมือลงมาอีกครั้ง ..ยืมกล้อง o_O? ก่อนที่เขาจะโยนอีกรูปตามหลังมาติดๆ กันพร้อมกับพูดต่ออย่างไม่รีรอ

พรึ่บบบ!

“นี่ไอ้พายถ่ายเล่น”

อือฮึ.. แล้วฉันก็มองสามภาพนั้นอย่างพิจารณา นี่เขา..กำลังจะบอกอะไรกับฉันกันแน่อ่ะ ก่อนที่รุ่นพี่ก็พูดออกมาเสียงเข้ม

“ส่วนนี่ไอ้เลย์! คนในรูป..คือไอ้เลโอ!”

พรึ่บบบบบบ!

พูดจบเขาก็โยนรูปสุดท้ายในมือลงมาอย่างหัวเสียกว่าทุกรูปที่ผ่านมา เดี๋ยวนะ..คนในรูปคือรุ่นพี่เลโองั้นหรอ O_O?

“หมะ..หมายความว่าไง?” ฉันถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ ทำไมถึงเป็นรุ่นพี่เลโอล่ะ ก็ในเมื่อฉัน...

“ก็ติดมั่วไงยังจะถามอีก -_-!” รุ่นพี่รันเวย์ส่งเสียงดุออกมาแล้วทำหน้าเอือมๆ ใส่ฉัน ก่อนจะหมุน Photobook ที่กลับหัวอยู่ให้ตั้งตรงแล้วชี้ไปที่ชื่อของมัน

————————————

ALWAYS MY RUNWAY ♥

————————————

            แล้วเขาก็ทำท่าทางเบื่อหน่ายออกมาซ้ำๆ พร้อมกับส่งเสียงเย้ยหยันปนหัวร้อนแบบไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังตั้งใจเหน็บแนมกัน

“ถ้าจะติดมั่วขนาดนี้ก็แก้คำว่า ‘RUNWAY’ เป็น ‘NIGHTSHADE’ ซะไป!!!”