Chapter 2

Hindi akalain ni Erica na makikita niya ulit ang lalaking nakauna sa kanya. Wala siyang sinabihan kung sino ang ama ng anak niya. Kahit nang tanungin siya ni Lolo ay wala siyang pangalan na maisagot rito.

Ngayon lang ulit nagkrus ang landas nila matapos ang dalawang taon. Ito ang pinakahuli niya. Hindi na siya muling sumama kina Sanya dahil nailabas na niya si Lola sa ospital.

Apat na buwan bago nalaman ni Erica na buntis siya. Naging mahirap iyon para sa kanya lalo na at siya lang ang may trabaho. Si Lola ay bedridden na. Si Lolo ang nagbabantay rito. Kaya nang mabuntis siya, kahit kabuwanan na niya ay pinapatay pa rin niya ang sarili sa trabaho para may maigastos sa panganganak. Nabaon sila sa utang at hanggang ngayon ay binabayaran pa rin niya iyon.

“Clean the mess, why are you standing there?”

Napaigtad si Erica nang magsalita ang lalaki. Marahil ay hindi rin siya nakilala nito bilang inanak dahil hindi pa naman sila nagkita.

Kinuha niya agad ang mop. Yumuko siya upang kunin ang mga bubog sa sahig. May suot siyang gloves kaya hindi masusugatan ang kamay niya. Kung wala siyang gloves ay baka nabalot na ng sugat ang kamay niya dahil nanginginig iyon sa sobrang kaba. Sino ba naman ang hindi kakabahan? Nakita niya ulit ang lalaking nakauna sa kanya.

“Samuel, get me another cup of coffee,” utos nito na agad namang sinunod ni Samuel.

Mas lalo pang dumoble ang kaba niya nang maiwan silang dalawa.

“It’s been what? Two years since the last time we saw each other?”

Habang tulog ito noon ay kumuha siya ng pera sa pitaka nito. Natapon pa ang iba sa sahig dahil sa pagmamadali niyang umalis. Takot na takot siya na baka magising ito. Tumakbo siya palabas kahit masakit ang gitnang bahagi ng katawan niya.

“Ang tahimik mo pero pagdating sa kama…”

Namula ang mukha niya nang humalakhak ito.

Naging alerto siya nang tumayo ito. Lumingon siya sa pintuan at gusto na lamang niyang tumakbo palabas. Si Sanya ang nagbigay sa kanya ng trabahong ito. Hindi niya inaasahan na magkikita silang dalawa rito.

“What’s your name? I am not able to ask for your name. Masyado akong nadala sa init ng katawan kaya nakalimutan kong tanungin ang pangalan mo. When I woke up I am already alone.”

Plano niyang huwag sabihin ang pangalan niya. Pero rito siya nagtatrabaho kaya malalaman din nito kahit hindi niya sabihin.

“Erica po,” sagot niya.

“Erica… Erica… Are you willing to spend another night with me?”

Nanikip ang dibdib niya. Nung una at huli nilang beses ay nagtanim ito ng bata sa tiyan niya. Na trauma na siya. Baka magtanim ulit ito. Paano na niya bubuhayin ang dalawang bata?

Bumukas ang pintuan at dumating si Samuel bitbit ang kape nito.

Mabilis niyang tinapos ang paglilinis para makaalis na sa loob ng opisina nito. Kailangan niyang magmop malapit dito dahil may mga kape na kumalat malapit sa paa nito.

Narinig niya ang pagsipol nito bago magsalita nang sapat lang na silang dalawa ang makarinig.

“What’s your answer?”

Umiling siya at pinagpatuloy ang pagmamop sa sahig. Ayaw na niya. Isang beses niya lang gagawin iyon at hindi na niya uulitin pa.

“Bakit ba ayaw mong magsalita? Nagtitipid ka ba sa laway? Dalawang salita pa lang ang sinasabi mo,” lumakas ang boses nito kaya napalingon si Samuel.

“Is there any problem, Sir?” tanong ni Samuel.

“Wala, Samuel. Kinakausap ko lang itong bagong janitress natin na maganda,” sagot nito.

Nang tumayo si Erica ay nasagi niya ang pen holder nito kaya kumalat iyon sa sahig.

“Sorry po. Sorry po.”

Mabilis niyang pinagdadampot ang mga ballpen nito at ibinalik iyon sa pen holder nito.

“Kumalma ka nga. Apat na salita nga ang sinabi mo pero paulit ulit naman. Hindi ka pa rin nagbabago hanggang ngayon, mabilis ka pa ring mataranta. Kinakabahan ka ba na nakita mo ako? Huwag kang kabahan, ito naman parang wala tayong pinagsamahan sa kama,” bulong nito.

Uminit ang tainga niya hanggang sa mukha niya. Aalis na siya. Wala pa siyang isang oras dito pero ang dami nang nangyayari sa loob ng opisina nito.

“Sir, the board members are complete inside the conference room and they are already waiting for you,” sabi ni Samuel.

Dinampot niya ang mop at balde na hawak niya para umalis na.

“Excuse me po,” mahinang sabi niya.

“Kilala mo ba iyon, Sir? Bakit parang close kayong dalawa?” tanong ni Samuel.

Iyon ang huli niyang narinig bago siya tuluyang lumabas. Bumalik siya sa locker room upang uminom ng tubig. Napasandal siya sa dingding at saglit na napatitig sa kawalan.

Dalawang taon na ang anak niya. May pagkakataon na nalulungkot siya tuwing iniisip niyang kawawa ang anak niya dahil tatanda itong walang kinikilalang ama. Kasi pakiramdam niya ay imposible nang magkrus ang landas nila ng ama nito dahil nasa magkabilang mundo na sila dahil sa laki ng agwat ng estado nila sa buhay.

Ngunit pagtatagpuin pala sila ng tadhana.

Matatanggap kaya nito ang anak niya?

Natatakot siya na baka kapag sinabi niya ay kunin na lamang nito ang anak sa kanya. Aaminin niya, marangyang buhay ang sasapitin ng anak niya kapag nasa piling ito ng ama nito. Hindi nito mararanasan ang kumain na asin at tubig lang ang ulam. Ngunit nais niyang maging makasarili.

Nilinis niya ang buong floor. Bukod sa pagiging janitress niya rito na tatlong araw lang sa isang linggo, ang natitirang araw ay namamasukan siya bilang cashier sa isang barber shop. Ang haba na ng listahan ng mga utang niya sa tindahan.

Oras ng lunch at ang ibang kasamahan niya ay lumabas para kumain. Nagpaiwan siya dahil may baon siyang kanin at itlog para sa ulam. Ang perang dala niya ay sakto lang para sa pamasahe niya papunta at pauwi.

Sa ibang floor naman siya naglinis nung hapon.

Dalawampung minuto na lang ay matatapos na ang shift niya. Hindi na ulit sila nagkita ni Elias Samonte.

Pero iyon ang akala niya.

Personal siyang pinuntahan ni Samuel na secretary nito at sinabing may ipapalinis daw ito sa kanya. Akala niya ay matatapos na ang araw na hindi na niya ito makikita ulit.

Dala ang kaba ay pumasok siya sa loob dala ang mga panlinis.

“Saan po banda ang ipapalinis ninyo, Sir? Tapos ko na po itong linisan kanina.”

“Ang buong pagkatao ko pakilinis masyado na kasi akong madumi,” sagot nito.

Hindi makapaniwala na tiningnan niya ito.

“Anyways, iyan ang ipapalinis ko,” sabi nito sabay turo sa sofa na may nakakalat na mga papeles. Ang iba ay nasa sahig pa.

Lumipat siya roon upang isa isahing damputin iyon.

“May sagot ka na ba doon sa tanong ko?” tanong nito.

Narinig niyang napaubo sa likuran si Samuel. Sunod sunod iyon at hinampas pa nito ang dibdib nito.

“Labas ka muna, Samuel. Baka mahawa pa kami sa ubo mo. Mukhang malala na iyan. Ipacheck up mo na kaya. Lumabas ka muna,” sabi nito.

Umiiling na lumabas si Samuel pero may ngiti sa mga labi nito.

“Erica, may sagot ka na ba sa tanong ko?” ulit nito habang lumalapit.

“Ano po ang tanong ninyo, Sir?” tanong niya.

Napahilamos ito sa sariling palad at ginulo ang buhok nito.

“Yong tanong ko na are you willing to spend another night with me? May sagot ka na ba doon?”

“Hindi po ako pwede, Sir. Matagal na po akong umalis sa trabahong iyon,” sagot niya.

Akala niya kapag nagkita sila ulit ay susumbatan siya nito dahil walang paalam niyang kinuha ang pera sa pitaka nito at hindi na muling nagpakita. Pero hindi iyon ang ginawa nito at tinanong pa siya kung pwede siya ng isang gabi.

“What are your other jobs? Bukod dito?” tanong nito.

“Cashier po ako,” sagot niya.

“Marami kaming bakante rito. You can try,” sabi nito.

“High School lang po ang tinapos ko at hindi na nakatungtong ng college. Kaya limitado lang po ang pwede kong applyan,” sagot niya.

Tumango ito. Umupo ito sa ibabaw ng mesa at pinagkrus ang mga kamay nito sa dibdib.

Nagpatuloy siya sa pag aayos ng mga papeles. May mga punit siyang nakita. Ang iba ay wala pang sulat.

“Samuel, magkalat ka,” utos nito.

“B-Bakit ako magkakalat, Sir?” tanong ni Samuel.

“Basta. Magkalat ka lang. Kunin mo ang mga bond paper diyan at ilagay mo rito sa sofa. Ikalat mo para may lilinisin siya. Tapos tawagin mo ang janitress na nandito kanina at siya ang palinisin mo.”

“Sir, ang daming babae diyan. Kahit janitress sa kumpanya ninyo hindi ninyo man lang palalagpasin?” sagot ni Samuel.

“Shut up and do your job. I will give you ten thousand pesos for this task,” sabi nito.