Chapter 4

Hindi pa rin makapaniwala si Erica kay Elias. Nalilito na siya sa inaasta nito. Pumasok siya sa office nito at agad na kumunot ang kanyang noo.

Ano’ng nangyayari sa office nito? Ang dami na namang punit-punit na mga papel sa mahabang sofa. Mayroon din siyang namataan na mga nakakalat na bote ng beer sa center table nito. Ang daming lilinisin! Bakit ang dami namang papel sa mesa nito?

Inuna ni Erica kunin ang mga papel sa sofa at niligpit muna iyon. Sa bawat galaw niya ay ramdam niya na may mga matang nakasunod sa kanya. Sa tuwing nililingon niya si Elias ay nahuhuli niya pa itong nakatitig sa kanya pero palagi naman itong umiiwas ng tingin; kung hindi titingin sa kisame ay kay Samuel naman.

“Samuel, could you grab me some coffee? Not the stuff from the cafeteria though. I'd really like you to get it from Starbucks. At their farthest branch,” rinig ni Erica ang utos nito kay Samuel.

Napakamot sa kanyang ulo si Samuel pero tumayo pa rin ito.

“Pwede naman tayong magpadeliver dito, Sir. Nagiging madali na nga ang buhay natin dahil sa internet papahirapan mo pa akong pumunta sa branch nila ang traffic-traffic ngayon. Matatagalan ako. Parehas lang naman ang lasa kung malapit o malayong branch. Kape pa rin naman galing sa Starbucks,” wika nito.

Napatayo rin si Sir Elias. Padabog nitong nilapag ang dalawang kamay sa ibabaw ng mesa. Kahit si Erica ay napaigtad din sa ginawa nito.

“Sino ba ang boss sa ating dalawa? Ikaw na lang dito ako na d’yan,” sigaw nito kay Samuel.

Matagal na bang nagtatrabaho si Samuel sa kanya? Parang magtropa na lang silang dalawa.

“Sa pinamalayo talaga, Sir? Malamig na ‘yong kape pagdating dito. Tapos traffic pa. Baka kapag bumalik ako rito ay uwian na,” bulong ni Samuel.

Nang makitang naging masama ang titig ni Sir Elias sa kanya ay mabilis nitong binawa ang kanyang sinabi.

“Ito na nga at aalis na. Sa pinakamalayong branch ng Starbucks para matagal akong makabalik. Didiskarte na nga lang idadamay pa akong nagtatrabaho ng tahimik,” narinig ni Erica kay Samuel habang naglalakad na bitbit ang wallet nito.

“Are you saying something, Samuel? Kung hindi mo ako susundin ihanda mo na lang ang resignation letter mo at dalhin mo sa akin,” sigaw ni Sir Elias.

“Aalis na nga po ako, Sir Elias,” wika ni Samuel at mariin ang bawat bigkas nito sa salitang ‘Sir Elias’.

Nagkatinginan si Erica sa kanila nang magsara na ang pintuan at lumabas na si Samuel.

“Continue working, Erica,” nakangiting sabi ni Sir Elias rito.

Nagpatuloy na lang si Erica sa kanyang paglilinis para mabilis siyang matapos. Balak niyang tapusin iyon bago siya lumabas at kumain ng pananghalian. Limang minuto lang na naging tahimik ang opisina nito ay nagsalita ulit ito.

“Kailan ka tumigil sa pagtatrabaho mo sa bar, Erica?” tanong nito.

Tinigil ni Erica muna ang pagkuha sa mga papel bago siya sumagot.

“Matagal na rin po. Dalawang taon na,” tipid na sagot niya.

Isang beses lang ginawa iyon ni Erica at hindi na inulit. Inaalok pa rin siya ni Sanya na pumasok sa trabahong iyon pero tumatanggi na siya. Kaya sa tuwing nanghihingi siya ng trabaho rito ay ang maayos na trabaho lang ang tinatanggap niya. Kahit gaano pa kahirap basta ‘wag lang maulit na ibebenta niya ang sarili niya. Kasi parang bangungot pa rin iyon sa kanya.

Nanatili ang lihim hanggang ngayon dahil hindi niya sinabi sa Lolo at Lola niya na ang ginamit niyang pera para mabayaran ang mga bayarin sa ospital ay galing sa pagbebenta sa kanyang sarili. Natatakot siyang malaman nila.

“Two years ago? As far as I can remember, first time mo nung may nangyari sa atin. Ako ba ang first and last na customer mo?” tanong nito.

Mabilis na tumango si Erica.

“Kailangan ko lang kasi ng malaking pera nung panahong iyon,” wika niya.

At kinuha niya ang pera nito ng walang paalam.

“Kaya pasensya ka na, Sir, kung kinuha ko man ang pera mo.”

“Hey, it's okay. Kung ginising mo ako mas malaking pera pa ang ibibigay ko sa ‘yo,” sigaw nito.

“Malaking pera ang ibibigay n’yo sa akin kapag ginising kita dahil gagamitin n’yo ulit ako?” humagalpak si Erica sa tawa.

“You are very judgemental, Erica! Ganyan ba kauhaw ang tingin mo sa akin? Of course, you need money so I will give it to you. Mabuti pang itulong ko na lang sa iba iyon kesa maubos ko lang sa pag-inom,” wika nito.

Sa dalawang taon ay dinala ni Erica ang takot na makita ito dahil akala niya magagalit ito sa kanya dahil kumuha lang siya ng pera sa pitaka nito. Niligtas siya rito ni Sir Elias doon sa matandang unang binigay sa kanya nung manager niya. Hamak na mas mabuting sa mga kamay nito siya napadpad kesa sa matandang iyon.

“Salamat dahil hindi mo ako sinumbatan sa perang kinuha ko sa ‘yo. Kung pababayaran mo sa akin iyon, kahit paunti-unti na lang, Sir,” wika ni Erica.

“No, no, no,” sunod-sunod na pagtanggi nito.

“Your performance was good and you deserve that money! Kaya nga ako nagrerequest ng kahit isang gabi sa ‘yo dahil napabilib mo ako kahit first time mo. Kaso hindi ka na pala available ngayon,” sabi nito.

Nagustuhan nito pa ang performance ni Erica na wala siya talagang kaalam-alam kung ano ang mga sunod na gagawin. Katulad siya ng isang grade one na bata na tinuturuan pang magsulat at magbasa.

“Matinong trabaho na po ang hinahanap ko ngayon,” sabi niya.

Habang nag-uusap sila at malaya niyang napagmamasdan ang kabuuan ng mukha nito ay malaki ang pagkakatulad nilang dalawang anak nito. Sa tuwing ngumingiti ito ay nakikita ni Erica ang anak niya sa mga mata nito.

Marangyang buhay ang maibibigay nito sa kanyang anak kapag napunta ito sa puder nito. Marangyang buhay ang naghihintay sa anak niya. Masama ba siyang ina kung ipagkakait niya iyon sa anak niya? Na ayaw niyang magkita silang dalawa?

“That's good. In our life, we have to make sacrifices for our family. And that's very brave of you for carrying that burden at a very young age. Being a breadwinner is hard. Especially that you are still young. Not all people can do that. Some girls your age are out there partying and wasting their money for useless stuff. But look at you, you're out there working your fingers to the bone, pushing yourself every single day. You have a choice to leave them and live on your own. But you chose to stay with them even if it means sacrificing your happiness and your life,” wika nito.

“Dahil mahal ko sila. Pamilya ko sila,” sagot ni Erica.

Hindi niya man lang naisip na darating ang oras na magkakaroon sila ng ganito kalalim at seryosong pag-uusap.

“I know. We make sacrifices for our family because we love them,” sabi nito.