ตอนที่2

“เสียดายเหมือนกันนะคะ ที่ต้องมอบให้กับรัฐบาล” คำพูดของฮุ่ยเหมยทำให้ทุกคนมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

“ช่วยไม่ได้ ก็พวกเราเป็นคิลเลอร์ที่เป็นนักล่าของรัฐ นอกเสียจากพวกเราจะไปเป็นฮิตแมนนักล่าอิสระ เราถึงจะได้นำไปขายเอง”

“ถ้าอย่างนั้นหัวหน้าเราเป็นฮิตแมนกันดีไหม ความสามารถแบบเราต้องรวยแน่ ๆ หรือไม่ก็เก็บมันไว้ใช้เองได้ แม้เราจะไม่ใช่โนเบิลที่กินมันแล้วมีพลังแต่คริสตัลเหล่านี้ก็ยังมีประโยชน์รูปแบบอื่น” โรแบร์โตรีบเสนอ

ซอจุนที่อยู่ด้านข้างจึงเอ่ยบอก “หากนายจะเป็นฮิตแมนนายต้องนำอุปกรณ์ต่าง ๆ ไปคืนรัฐบาลนะ”

“อะ..เอ่อ…แหะๆ ไว้ค่อยคิดอีกทีก็แล้วกันนะ”

เซนมองคริสตัลตรงหน้า แต่เดิมมันอยู่ในสมองของมอนสเตอร์บางตัวแต่พวกเขาร่วมมือกันฆ่าและนำมันออกมา เพราะในโลกยุคนี้คริสตัลมีค่ามากกว่าเงิน มันสามารถเพิ่มพลังให้กับเหล่าโนเบิลได้ ทั้งยังใช้ทำอย่างอื่นได้มากมาย

คริสตัลมีทั้งหมดห้าสี ไล่ระดับตั้งแต่ สีเหลือง สีส้ม สีแดง สีม่วง และ สีดำ ยิ่งระดับสูงก็จะยิ่งมีค่ามากแต่ถึงอย่างนั้นคิลเลอร์ที่ทำงานให้กับรัฐจะไม่ได้รับอนุญาตให้ครอบครองมันแต่จะมีเงินเดือน โบนัส และสวัสดิการที่ดีตอบแทน โดยเฉพาะเทคโนโลยีที่ไฮเทคและราคาสูง อย่างเช่นนาฬิกาเก็บของนี้คนปกติต้องใช้คริสตัลหรือเงินจำนวนมากถึงจะซื้อมันได้

หรือแม้แต่เครื่องมือสื่อสารลักษณะคล้ายสมอลทอร์ค มันสามารถสื่อสารผ่านโทรจิตได้และไม่ต้องขออนุญาตจากหน่วยงานให้ยุ่งยาก ซึ่งฮิตแมนกว่าจะสามารถใช้มันได้ต้องผ่านขั้นตอนมากมายตรวจสอบหลายหนและราคาแพงเหมือนขูดเลือด

“แต่เราก็ทำงานได้ดี โบนัสครั้งนี้ย่อมได้เยอะกว่าที่ผ่านมาแน่นอน”

พออเล็กซ์พูดเช่นนี้ทุกคนก็เริ่มสดใสอีกครั้ง

หลังจากดื่มกินจนอิ่มพวกเขาจึงเริ่มเดินทางต่อเพื่อที่จะได้กลับไปนอนบนเตียงนุ่ม ๆ ไม่ต้องนอนในป่าที่อันตรายอีก เมื่อเข้าใกล้เขตที่สี่สิบแปดมอนสเตอร์ก็เริ่มน้อยลงกระทั่งว่างเปล่า เพราะพวกมันได้รับการกวาดล้างจนหมดสิ้นเพื่อไม่ให้เข้าใกล้ที่อยู่อาศัย

เขตสี่สิบแปดคือหนึ่งในร้อยเขตที่มีกองทหารของพันเอกที่ส่งมาประจำการเป็นผู้ปกครองแต่การตัดสินใจที่สำคัญยังขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลาง หลังจากโลกเปลี่ยนแปลงทุก ๆ สิ่งจึงเปลี่ยนไปด้วย ไม่มีประเทศต่างๆ อีกแล้วแต่มีการแยกเขตแทนการเรียกชื่อเพื่อให้มนุษย์เป็นหนึ่งเดียวกัน

เซนมองกำแพงสูงและมีบาเรียปกคลุม มันสร้างด้วยพลังของคริสตัลสีม่วงเพื่อใช้คุ้มครองประชาชนในเขตอาศัยซึ่งมีมนุษย์ธรรมดาอยู่เป็นจำนวนมากและประกอบอาชีพทั่วไป ไม่ได้เสี่ยงอันตรายเป็นคิลเลอร์หรือฮิตแมนที่ฝึกต่อสู้จนสามารถต่อกรกับมอนสเตอร์ได้

ทางเข้าเขตมีคิลเลอร์คอยตรวจเข้มเมื่อเห็นกลุ่มของพวกเขาก็ทักทายกันเป็นปกติ พอผ่านเข้าด้านใน อเล็กซ์จึงให้ทุกคนไปพัก ส่วนตนจะไปรายงานรัฐบาลและจะโอนเงินให้ภายหลัง

“ขอบคุณค่ะ หัวหน้า!” มิกะยิ้มแย้มแล้วกอดแขนฮุ่ยเหมยไปอีกด้าน

“เซนนายไปบ้านพวกเราไหม ไปดื่มต่อ” โรแบร์โตเอ่ยถาม

“ไม่ล่ะ ฉันจะกลับบ้าน”

“เซนเขาต้องการพัก ไม่ใช่คนบ้าระห่ำอย่างนายที่สนใจแต่ดื่ม” ซอจุนกอดอกมองจนโรแบร์โตยิ้มแหย

ซอจุนแม้เป็นคนเงียบ ๆ แต่ค่อนข้างมองท่าทีของผู้อื่นออก ผิดกับคนข้าง ๆ ที่ไม่สนใจใด ๆ ทั้งสิ้น สุดท้ายพวกเขาจึงแยกย้ายกันไป

เซนเดินทางไปยังที่พักของตนซึ่งห่างไกลจากที่นี่พอสมควรและตั้งโดดเดี่ยวไร้เพื่อนบ้าน เขาชอบน้ำจึงสร้างบ้านขนาดกะทัดรัดเหมาะสำหรับอยู่คนเดียวใกล้แม่น้ำแห่งหนึ่ง กระทั่งเดินไปถึงจึงหยุดเท้าจากนั้นวิ่งกระโดดลงไปทันทีพร้อมกับร่างกายที่เปลี่ยนแปลง