6:ยิ่งใกล้ยิ่งกลั่นใจ

6:ยิ่งใกล้ยิ่งกลั้นใจ

บนรถไฟฟ้าที่มีผู้คนนับร้อยต่างพากันเข้ามาใช้บริการยืนเบียดเสียดกันเพื่อกลับที่พัก ความหนาแน่นที่ไม่เคยลดน้อยลงพร้อมกับความเงียบได้ยินเพียงเสียงเครื่องจักรของรถที่วิ่งไปตามลู่ทางและเสียงบริการสถานีที่ดังตลอดสาย

"ทำไมวันนี้คนมันแน่นกว่าปกติ ยัยเค้กตรงนี้อึดอัดหายใจไม่ออกฉันว่าไปตรงมุมนั้นดีกว่า" ปลาวาฬพยายามเดินแทรกผ่านข้างหลังชีสเค้กจนเผลอใช้แขนกระทุ้งเข้ากลางหลังเธอจนเซถลาเข้าไปหาร่างกำยำของแทนไทที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ

" อ๊ะ "

พรึ่บ!

" คะ....คือขอโทษนะ "ร่างสูงโปรงอ้าแขนรับร่างเล็กจนหน้าเธอกระแทกเข้ากลางอกท่ามกลางผู้คนที่ไม่มีใครสนใจจะมาซุบซิบนินทามีเพียงสายตาที่เหล่หันมองเพียงนิดแล้วก็หันกับไปสนใจโทรศัพท์ในมือตามเดิม

" ระวังหน่อยสิ "เสียงทุ่มต่ำเอ่ยบอกเบาๆ "มายืนตรงนี้ "แทนไทดันตัวชีสเค้กให้มายืนพิงตรงกลางเสาแล้วเอาตัวเองมาเป็นกำบังเพื่อไม่ให้ใครได้เข้าใกล้ตัวเธอ ความสูงที่ห่างกันมากของเขาและเธอทำให้ชีสเค้กไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองทำได้เพียงหลบตาก้มหน้ามองพื้นมีเพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเเทนไทที่ยังคงคุ้นเคยความใกล้ชิดที่เกินพอดีและรอบๆ ตัวทำให้ชีสเค้กขยับออกห่างจากตัวเขาไม่ได้ทำได้เพียงแค่ยืนนิ่งเพื่อรอให้ถึงสถานีปลายทาง

ขนาดนี้ถึงสถานีปลายทาง.....

พรึ่บ

" อึก! "ร่างกำยำเซถลาตามเเรงของคนข้างหลังที่พยายามเดินเบียดเสียดเพื่อจะลงยังสถานีทำให้แทนไทยืนผิดจังหวะถลาตัวเข้าหาชีสเค้กจนเธอจมเข้าที่อกแกร่งอย่างจัง

" เอ่อ โทษที "

" อะ อืม!ไม่เป็นไร " ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหวคำนี้ชีสเค้กพูดได้เต็มปากไม่มีอะไรที่จะตื่นเต้นได้มากกว่านี้แล้วแถมหัวใจเจ้ากรรมก็ยังอยากจะดังออกมาให้เขาได้รู้ว่าเธอกำลังตื่นเต้นเพียงใด

ภายใต้คำว่า อย่าล้ำเส้น มันเป็นเหมือนคำพูดที่คอยเตือนแทงใจดำตัวเธอให้ออกห่าง เขาไม่ได้ชอบเธอจำใว้บ้างสิยัยชีสเค้ก

ขนาดนี้ถึงสถานีปลายทางสยาม...Next Station...

ในขณะที่ใจกำลังสับสนรถไฟ้าก็ถึงป้ายชานชลาสถานีปลายทางทำให้ความคิดทั้งหมดถูกปัดตกทิ้งไปแล้วเข้าสู่โหมดความเป็นจริง

" ชีสเค้กมานี้เร็วๆ "ปลาวาฬดึงมือเพื่อนสาวจนร่างบางเธอเซไปตามแรง

" น่ากินเนอะ ลูกใหญ่มากกินไหม "ปลาวาฬแสร้งถามถึงจะบอกว่าไม่กินแต่สุดท้ายเธอก็ซื้อเผื่อทุกคนอยู่ดี " งั้นชีสเค้กเธอเอาลูกเล็กธรรมดาแบบนั้นก็ได้กินด้วยกัน "

ลูกชิ้นยักษ์ถูกจับขึ้นมายัดใส่ถุงพร้อมกับลูกชิ้นเสียบไม้ธรรดาก่อนที่ปลาวาฬจะกะดี้กะด๊าเหมือนปลาเจอฝนแล้วจูงมือชีสเค้กเดินนำหน้าออกไป

"ยัยปลาเน่าขอกินบ้างดิ ซื้อมาต้องแบ่งเพื่อนกินบ้าง "

" เอ๊ะ ไอ้แมวเป้านี่กวนประสาทฉันสะจริง "กาฟิวส์ไม่สนคำบ่นแต่แย่งถุงลูกชิ้นในมือไปถือกินอย่างหน้าตาเฉย

" แทนไท กินด้วยกันไหม " ชีสเค้กเอ่ยชวนพอเป็นพิธีเพราะรู้ว่ายังไงเเทนไทก็คงต้องเมินเธอและปฏิเสธอย่างแน่นอนแต่ผิดคาดเเทนไทไม่ได้ปฏิเสธกับก้มหน้าเข้ามาใกล้แล้วงับเข้าที่ลูกชิ้นที่เธอถืออยู่ซึ่งเธอก็กัดมันไปแล้วด้วย

" อืม! ก็อร่อยดีนะ "

" เอ่อ!!! คือ... "

ตึกตักๆๆ

เสียงหัวใจเต้นอย่างกับวิ่งมาราธอนรอบข้างสนาม นี้เขากำลังล้อเล่นกับใจเธออยู่ใช่ไหมหรือแค่คิดจะลองทดสอบ " ไม่สิจะคิดแบบนั้นกับเขาอีกไม่ได้นะ "ภายในใจของชีสเค้กกำลังเริ่มถกเถียงกัน

"ทำไมถึงต้องย้ายบ้าน ทำไมเธอถึงไม่บอกเราบ้าง"แทนไทเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งหลังจากครั้งก่อนชีสเค้กยังไม่ได้ตอบคำถามกลับมา

"เรายังสำคัญกับแทนไทอยู่หรอนึกว่าจะไม่สนใจแล้วสะอีก " คำพูดสั้นๆ แต่สยบทุกอย่างแทนไทนิ่งเงียบก่อนจะกลับมาเป็นตัวตนสุขุมดังเดิม

" งั้นก็โทษที ลืมคำที่เราถามมันไปแล้วกัน "

ต่างฝ่ายต่างเงียบเหมือนคำพูดถูกจี้ใจดำครั้นความรู้สึกน้อยใจสมัยก่อนก็ก่อตัวขึ้นทำให้ชีสเค้กรู้สึกอยากออกห่างจากแทนไทอีกครั้ง

"คุยอะไรกันอยู่หรอดูตรึงเครียดกันจัง แทนไทนายทำอะไรเพื่อนฉัน ชีสเค้กนายแทนไทรังแกอะไรเธอบอกเรามาได้เลย " ปลาวาฬเดินเข้ามาคล้องแขนชีสเค้กพลางบ่นอุบอิบ

" เปล่าหรอกเราไปดูขนมร้านนั้นกันดีกว่า " ชีสเค้กดึงมือปลาวาฬให้เดินตามมาก่อนจะปล่อยให้แทนไทยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทุกคำพูดคำปฏิเสธชีสเค้กไม่เคยลืมแต่เธอจะใจอ่อนให้หัวใจตัวเองหรือเปล่าก็แค่นั้น

" ที่ชีสเค้กเคยบอกว่าเป็นเพื่อนกับแทนไทมาก่อนเพื่อนข้างบ้านหรือเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อกันแน่ "ปลาวาฬยังคงตั้งคำถามไม่เลิกทำเอาชีสเค้กเริ่มอ้ำอึ้ง

" เอ่อ!! คือ...ก็เพื่อนกันสิจะให้คิดแบบอื่นไปได้ยังไง " อึ้งแล้วอึ้งอีกกับคำถามของปลาวาฬไม่รู้จะบอกออกไปยังไงดีในเมื่อมันก็ตรงทุกคำถามแต่ก็ได้แค่กลั้นใจโกหกบอกออกไปว่าไม่มีอะไรนอกจากเพื่อนกัน

" อ้อ!งั้นหรอ อืม! เราจะเชื่อก็ได้ " ปลาวาฬเออออตามคำตอบก่อนที่ทุกคนจะเดินแวะชมร้านนั้นร้านนี้จนข้าวของเต็มไม้เต็มมือแล้วก็พากันกลับ