8:หลบสายตา

8:หลบสายตา

ในโรงอาหารที่มีเหล่านิสิตมากมายต่างพากันมาต่อแถวซื้อข้าวกลุ่มของชีสเค้กก็เช่นกันแต่เพราะเรียนคนละคณะทำให้ออกมากินข้าวด้วยกันช้านิดหน่อย

" ชีสเค้กเธอชอบกินน้ำอะไร เดี๋ยวเราไปซื้อมาให้เอาชานมไข่มุกไหม "เขตแดนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มกริ่มเหมือนกำลังรุกจีบแบบจริงจัง

" ไม่เป็นไรเราเกรงใจนะ เดี๋ยวเราไปซื้อเองก็ได้ " ชีสเค้กเอ่ยตอบด้วยความเป็นมิตรพร้อมกับความไสซื่อโดยไม่รู้ว่าเพื่อนชายกำลังจงใจที่จะจีบเธออยู่

" เราเต็มใจ งั้นแปปนึ่งนะเดี๋ยวเราตามไปที่โต๊ะ "

ด้านฝั่งของกลุ่มแทนไทสามหนุ่มหล่อคณะวิศวะทันทีที่พักเที่ยงพวกเขาก็ตรงดิ่งเข้ามากินข้าวที่ฝั่งคณะบริหารเช่นกัน

" ฝั่งบริหารคนเยอะชิบหาย แต่ให้อภัยได้สาวๆ เยอะดี "กาฟิวส์พูดพร้อมกับกอกสายตาไปมาเผยรอยยิ้มอันพราวเสน่ห์

" ชิ! นายกาฟิวส์หยุดทำหน้าหื่นกามแบบนั้นสักทีได้ไหม "

" ทำไมหรอ หึงฉันหรือไงยัยปลาเน่า "

" หึงบ้าอะไร ทำหน้าอย่างกะโรคจิต... " ปลาวาฬตั้งท่าจะเถียงกลับอีกแต่ก็ถูกบอมตัดพูดขึ้นสะก่อน

" หยุดเลยสองผัวเมียเนี่ยเถียงกันได้ทุกที่ เห้อสุดท้ายได้กันกูจะหัวเราะให้ "

ไม่มีทาง/ ไม่มีทาง

เสียงปฏิเสธตอบขึ้นพร้อมกันของกาฟิวส์และปลาวาฬ ก่อนที่เขตแดนจะเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วชานมไข่มุก

พรึ่บ!

แก้วน้ำถูกวางลงตรงหน้าชีสเค้กและรู้สึกว่าปฏิกิริยาของใครบางคนก็เริ่มที่จะเปลี่ยนตามไปด้วยเช่นกัน

" เอ่อ ขอบใจนะเขตแดนแต่ทีหลังไม่ต้องซื้อมาให้เราก็ได้ เดี๋ยวเราไปซื้อเองดีกว่า "

" ไม่ต้องเกรงใจนะ เราเต็มใจ "เขตเเดนเอ่ยตอบพร้อมเผยรอยยิ้มหวานจนชีสเค้กก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้าขวยเขินออกมาเพราะพึ่งมีหนุ่มๆ มารุกจีบเธอครั้งแรกหลังจากที่เธอเคยสารภาพรักแล้วถูกปฏิเสธมาอย่างไม่ใยดี

แต่ในอีกมุมของแทนไทเขายังคงนั่งนิ่งเงียบสายตาและใบหน้าเคร่งขรึมเขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแต่ดูจากท่าทางแล้วก็รู้สึกถึงความไม่พอใจอยู่ไม่น้อยก่อนจะกดสายตาไปหาชีสเค้กจนเธอรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังแปลกไปจากตัวแทนไท

ชีสเค้กเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นเธอรู้สึกแปลกๆ กับสายตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาจนต้องหลบสายตามองต่ำเพราะรู้สึกถึงความกดดันบางอย่าง

" หืม! จะจีบกันก็ดูเพื่อนด้วยนะอิจฉาตาร้อนกันหมดแล้ว " ปลาวาฬตัวชงของกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระแหนะกระแหน่เหมือนกับอยากให้ใครบางคนได้ยินมันชัดๆ พร้อมกับทำหน้าเอ้อละเหยเมื่อเห็นถึงปฏิกิริยาของอีกคนที่แสดงออกมาทางสายตา

ถึงแม้เเทนไทจะไม่พูดอะไรออกมาแต่ใบหน้าของเขาตอนนี้มันก็ดูบึ้งตึงยิ่งกว่าเมื่อวานสะอีก

พรึ่บ!

แทนไทลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกไปจากกลุ่ม ทั้งกาฟิวส์และบอมมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจอีกตามเคย

" มันเป็นอะไรของมันอีกแล้วเนี่ยยิ่งเดาใจไม่ค่อยถูกอยู่ด้วย "กาฟิวส์คิ้วขมวดครุ่นคิดด้วยความงุนงง

" ปกติไอ้แทนมันก็เงียบอยู่แล้วนะ ยิ่งสายตาเมื่อกี้เหมือนกับจะกินหัวของใครบางคนเลยว่ะ แต่กูยอมรับนะว่ามันหล่อแต่น้อยกว่ากูอยู่หน่อยนึ่ง " บอมเอ่ยพูดติดเล่นพร้อมกับหัวเราะชอบใจ

" โว๊ะ!! เหม็นขี้ฟันหว่ะ กูหล่อกว่ามึงกูยังไม่พูดเลยไอ้บอมไปซื้อน้ำดีกว่าจะกินก็ตามมาไม่ซื้อเผื่อนะบอกเลย "

" ขี้งก "

"เป็นอะไรของเค้ากันนะ "ชีสเค้กได้แต่คิดในใจก่อนจะมองตามร่างของเพื่อนชายสองคนที่เดินไปยังน้ำที่มีแทนไทยืนอยู่

สองหนุ่มบอมกับกาฟิวส์เดินตามหลังกันไปยังร้านน้ำที่มีแทนไทยืนซื้อของก่อนจะชะเง้อมองตามทั้งขนมและของกินเล่นถูกซื้อใส่ถุงเรียบร้อยแล้ว

" ซื้อไปเผื่อพวกกูด้วยใช่ไหมเยอะเชียว "บอมเอ่ยทักด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรไปมากกว่านี้

" อืม! งั้นกูไปรอที่โต๊ะละกัน "แทนไทจ่ายเงินเสร็จก็เดินตรงไปยังกลุ่มก่อนจะวางถุงขนมมากมายลงกลางโต๊ะพร้อมกับขวดน้ำส้มคั้นสดที่ชีสเค้กกชอบกินทำเอาปลาวาฬปิดปากเเอบเผลอยกยิ้มด้วยความชอบใจ

" เอ่อ ขอบใจนะแทนไท " ชีสเค้กเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นพลางมองหน้าเขตเเดนและแทนไทสลับกันไปมาความรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในสถานะการณ์รักสามเศร้าและรู้สึกงงงวยที่แทนไททำตัวเหมือนจะหวงเธอ

" คิกคิก "ปลาวาฬที่ดูออกได้แต่แอบหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว

ทั้งเขตแดนและแทนไทนั่งขั้นกันคนละฝั่งพวกเขามองหน้ากันเหมือนกำลังสู้รบกันทางสายตาความรู้สึกของชีสเค้กเหมือนเป็นคนอยู่ตรงกลางมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดกับความรู้สึกนี้

" เราว่าถ้าทุกคนอิ่มแล้วแยกย้ายไปเรียนกันดีกว่านะ เดี๋ยวเราจะไปห้องสมุดสักหน่อย "

ไปด้วย/ ไปด้วย

ทั้งเขตเเดนและแทนไทต่างเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันมันยิ่งทำให้ชีสเค้กเหมือนกำลังถูกบีบอัดให้ตัวหดลงเล็กกว่าเดิม

" เอิ่ม! งั้นก็ไปกันหมดนี้แหละ "ชีสเค้กเริ่มไม่กล้าสบตากับแทนไทสายตาเขาเหมือนมีบางอะไรอย่างทั้งที่เขาเคยบอกว่าอย่าล้ำเส้นและเธอกำลังจะตัดใจแต่ว่าท่าทางเขาตอนนี้กับเหมือนว่ากำลังหวงเธอจนปิดไม่มิดสะย่างงั้น

ห้องสมุด

ชีสเค้กปลีกตัวออกมาจากกลุ่มเธอเดินมาหาหนังสือที่เธอต้องการอ่านก่อนจะเห็นหนังสือที่ถูกจัดใว้อยู่ชั้นบนสุดซึ่งมันสูงและมือเธอก็ค้วามันไม่ถึงชีสเค้กพยายามอยู่นานจนท้อแต่อยู่ๆ ก็เหมือนมีใครบางคนมายืนซ้อนหลังเธอเอาใว้และขยับเข้ามาใกล้ชิดแผ่นหลังกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ บ่งบอกตัวตนทันที

" แทนไท "

ชีสเค้กเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ไม่กล้าที่จะหันกลับไปมองหน้าก่อนที่ร่างกำยำจะค่อยๆ ดันตัวเองเข้ามาใกล้ประชิดแผ่นหลังบอบบางยิ่งกว่าเดิมและกักร่างของเธอเอาใว้ในอ้อมกอด เสียงหัวใจเต้นระรัวยิ่งกว่ากองเพลน ยิ่งความเงียบของห้องสมุดที่ไม่มีแม้แต่เสียงคุยกันมันยิ่งทำให้ได้ยินเสียงหายใจและเสียงหัวใจที่ดังทะลุดังออกมา

" เต้นดังจังเลยนะเสียงหัวใจของเธอ "เสียงทุ่มต่ำกระซิบๆ เบาๆ ข้างหูจนชีสเค้กขยับเอียงคอหนีแต่เพราะไม่สามรถขยับไปไหนได้ชีสเค้กจึงทำได้แค่หดตัวให้เล็กลง

" ทะ แทนไทจะทำอะไร อื้อ... "